ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Kι ένα τραγούδι για τους ραδιενεργούς καιρούς μας




Ο άνθρωπος είναι μια χημική σύνθεση και οτιδήποτε προστεθεί σε αυτόν, επηρεάζει και αλλάζει τη χημεία του. Το είδος του αέρα που αναπνέει (Ασύλληπτα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας), το είδος των τροφών που καταναλώνει (Καλή μας όρεξη! - Καταβροχθίζοντας τις "μπουκιές" που μας σερβίρουν...), το είδος των εντυπώσεων που προσλαμβάνει μέσα στην πραγματικότητα στην οποία ζει και κινείται (κραυγές και βελάσματα μέσα από κελιά μέσα σε κελιά και  Δεν είναι μέτρο υγείας το να είσαι καλά προσαρμοσμένος σ'ένα βαθύτατα νοσηρό κόσμο), επηρεάζει τόσο τη σωματική όσο και τη διανοητική και ψυχική του κατάσταση.

Σκέψου λοιπόν πόσο μεγάλη και πολυεπίπεδη είναι η ζημιά όταν αυτοί οι παράγοντες (με τις εντυπώσεις να κατέχουν περίοπτη θέση σύμφωνα με τη δική μας άποψη) είναι τοξικοί, ραδιενεργοί,  ολοκληρωτικοί, αποδομητικοί...
 Είσαι οι συνήθειές σου, η τροφή σου, η συναίνεσή σου...

Welcome to the New Age! The Age of  total confusion and deception!

Ένα τραγούδι που μας αρέσει πολύ, γιατί μέσα από την αρχική απαισιοδοξία του για αυτή τη νεοποχίτικη, θεαματική (να θυμηθούμε και τον Γκυ Ντεμπόρ), διπολική, τρομολάγνα, "πειραγμένη συνταγή" για τον άνθρωπο (τόσο σε ατομικό όσο και σε μαζικό επίπεδο) περνάει μια αχτίδα φωτεινής αισιοδοξίας μέσα από μια ρωγμή στον γκρίζο τοίχο των νέων (ή νεοταξικών) και τεχνολογικά ασύδοτων καιρών, είναι το παρακάτω. Από μια αμερικανική μπάντα του λεγόμενου εναλλακτικού ροκ. Αν και όπως έχουμε ξαναγράψει οι κατηγοριοποιήσεις ή "στεγανοποιήσεις" στη μουσική είναι αποπροσανατολιστικές και μονολιθικές.

Καλή μας ακρόαση το λοιπόν!
Οι μονόδρομοι και οι μη αναστρεψιμότητες αποτελούν ένα κακόβουλο αστείο (ή λογισμικό τοποθετημένο στο "σκληρό δίσκο" που τρέχει την πραγματικότητά μας) μέσα σε ένα δυναμικά ρευστό και διαρκώς εξελισσόμενο σύστημα. Όπως είναι η πραγματικότητα και τα πολλαπλά πιθανά μέλλοντα που φυσικά καθορίζονται από τις επιλογές μας. Και τη σοφία που αποκτάμε πάντα σε αρμονική συνάρτηση με τη γνώση, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας όσο και επιστήμης...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου