ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Η Γαλλία ξαγρυπνά σε φλεγόμενους δρόμους την ώρα που η Ελλάδα ροχαλίζει σαν άστεγος στους δρόμους

δανάη μυλωνάκη:
Πλατεία της Δημοκρατίας. Παρίσι.
Πρωτομαγιά 2016
[Τα μέσα μούγκα διεθνώς. Κάτι λίγα είπαν
οι Γερμανοί και το Γαλλικό TV5
αλλά χωρίς εικόνα].

την παρακάτω εικόνα με το συνοδευτικό σχόλιο την είδαμε εδώ


Aνυποχώρητος ο ανεκδιήγητος Ολάντ...γιατί όπως λέει πρόκειται για "καλές μεταρρυθμίσεις" (για ποιους όμως; δεν διευκρινίζει...) Αλλά και οι εργαζόμενοι δεν λένε να σταματήσουν τις μαζικές και εντυπωσιακές σε διάρκεια και παλμό κινητοποιήσεις τους, που παραλύουν τη χώρα και κάνουν τα κουρασμένα σκυλιά της εξουσίας να χάνουν την ψυχραιμία τους και να βιαιοπραγούν επί δικαίων και αδίκων ( Βίντεο: Αστυνομική βία και εργατικές κινητοποιήσεις στην Γαλλία)

Άραγε, ποιο θα είναι το φινάλε; Θα παρθεί πίσω, όπως απαιτούν τα συνδικάτα, το αντεργατικό νομοσχέδιο; Κάτι που θα βάλει ταφόπλακα και στην κυβέρνηση Ολάντ και θα στείλει κι ένα ηχηρότατο μήνυμα σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη από τη μαφία του χρηματοπιστωτικού κτήνους  και από τα κέντρα επιβολής ενός σύγχρονου μεσαίωνα με μανδύα νομιμότητας και ασφάλειας...

Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος, καθώς τα πράγματα είναι ρευστά,  κάτι που δίνει ελπίδες στο λαϊκό κίνημα για περισσότερο οργανωμένο και ψυχωμένο αγώνα, μέχρι την τελική ικανοποίηση των διεκδικήσεών του. 

Κι εδώ στην Ελλάδα...τι; Qu'est-ce qui se passe avec toi Grece?
Εσύ, ω χώρα! που ψάχνεις γονυπετής για "επενδυτές" και αγοραστές του δημόσιου πλούτου σου αντί πινακίου φακής κάθε φορά...Εσύ, κοινωνική ζούγκλα της "ανάπτυξης", του "κόφτη", της διαλυμένης δημόσιας Υγείας και της καλπάζουσαςπαιδικής φτώχειας...Εσύ, παράδεισε της δουλεμπορικής "εργασίας" για την επιστροφή στις "αγορές" του νέου μεσαίωνα...Εσύ, πανηγυρίζουσα κοινοβουλευτική παρωδία για τη "συμφέρουσα λύση" των 99 ετών παραχώρησης του δημόσιου πλούτου... Εσύ, καταρρακωμένο θύμα της "αριστερής" οργανωμένης συνωμοσίας (θυμηθείτε κι αυτό από εμάς, πολύ πριν τις αναπτυξιακές πρόσφατες συμφωνίες: Η "αριστερά" ήρθε- η ελπίδα έφυγε;)

Όχι τίποτ'άλλο, αλλά αυτοί οι "ταραξίες" (σύμφωνα και με τον όρο που χρησιμοποιούν τα γαλλικά media) απειλούν να διαταράξουν και την ομαλή διεξαγωγή του Euro, που ξεκινάει σε λίγες ημέρες στη Γαλλία και οι εδώ κολλημένοι με την μπάλλα και όλοι όσοι εναποθέτουν στο "στοίχημα" τις ελπίδες τους μήπως και βγάλουν κάνα ευρώ παραπάνω, έχουν σιγά σιγά αρχίσει και προβληματίζονται...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου