ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Αρχίζει το μάτς..

    Συνδέστε: Οι πλειστηριασμοι σπιτιών στη χώρα της αριστερής πρώτης φοράς...


Αρχίζει το μάτς..
 ''Αρχίζει το ματς αδειάσαν οι δρόμοι
Η ώρα ζυγώνει αρχίζει το μάτς
Αρχίζει το ματς ερήμωσε η πόλη
Τρεχάτε κι αρχίζει το ματς..''

Επειδή όμως από 'δω και πέρα το παιχνίδι αγριεύει πολύ,
..κι επειδή όταν το παιχνίδι αγριεύει είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο,
είτε για πόλο, είτε για τηνκυβερνητική-καθεστωτική αλητεία,
..υπάρχει περίπτωση κάποιοι απ΄τους ''παίκτες'' να χτυπήσουν, να πληγωθούν, να ''κάνουν βαβά'' βρε αδελφέ,
..σας υπενθυμίζουμε εδώ στην φωτογραφία την σύνθεση της αντίπαλης ομάδας.
Λείπει βέβαια ο Πάκης, αλλά αυτός και να λείψει σε κανέναν δεν θα λείψει.

Όταν θα μας έρχονται βροχή τα ραβασάκια απ' την εφορία,
..όταν θα μας μειώνουν κι άλλο τους μισθούς,
..όταν θα μας απολύουν με συνοπτικές ή και καθόλου διαδικασίες απ' την δουλειά μας,
..όταν θα μας πετούν τα ΜΑΤ την οικοσκευή στον δρόμο γιατί η πρώτη μας κατοικία εκπλειστηριάστηκε σιωπηρά μέσω ίντερνετ, χωρίς να πάρει κανείς χαμπάρι τίποτα,
..όταν δούμε την κοινωνία να μετατρέπεται σε κανίβαλους για ένα κομμάτι ψωμί, ή άστεγους έτοιμους να σκοτωθούν μεταξύ τους για μιά θέση στο παγκάκι,
..αυτούς πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και στα μάτια μας.

Δεν υπάρχουν πιά περιθώρια.
Αν κάποιος από εμάς θέλει να ευχαριστήσει κάποιον για τον ''καλό αγώνα'',
..ας ευχαριστήσει έναν απ' αυτούς.
Δεν έχει σημασία ποιόν. Οποιονδήποτε.
Άμα ευχαριστείς έναν, είναι σαν να ευχαριστείς ολόκληρη την ομάδα.
Πάντα οι ευχαριστίες πιάνουν τόπο. Κι η ευγένεια υποχρεώνει.

Μπορούμε όμως αντί γι αυτούς να ευχαριστήσουμε και οποιονδήποτε άλλο απ' τους 153 που στηρίζουν τον αγώνα αυτής της ομάδας.
Το ίδιο είναι. Θα μεταφέρουν τις ευχαριστίες μας στους παίχτες με πολύ χαρά.

Εφ' όσον λοιπόν οι γάλλοι ''δεν είναι έλληνες'',
..κι εφ' όσον δυστυχώς κι εμείς δεν είμαστε γάλλοι,
..ας περιμένουμε ο καθένας από μόνος του να του πέσει η κεραμίδα στο κεφάλι για ν' αρχίσει να τρέχει.
Απλώς ως τώρα είμαστε κι εμείς τόσο τομάρια, που ελπίζουμε πως ο καθένας μας θα την γλυτώσει και όλα θα συμβούν σε κάποιον διπλανό.

Αφού λοιπόν μας συμβεί αυτό που θα μας συμβεί,
..κι αφού ευχαριστήσουμε τους άμεσα υπεύθυνους,
..υπάρχει περίπτωση ν' αρχίσουμε,
..να ευχαριστιόμαστε και μεταξύ μας!..

το διαβάσαμε στο Ουδέν Σχόλιον

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου