ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

" Εθνικά μεγαλεία "

«Η φυλακή είναι το μόνο κτίριο σε ένα κράτος σκλάβων, όπου μπορεί να κατοικήσει ένας ελεύθερος άνθρωπος διατηρώντας την αξιοπρέπειά του».
 Χένρι Ντέιβιντ Θορό

"Όταν μια κυβέρνηση ξεπέφτει στην ανομία και τη διαφθορά, η ανυπακοή των πολιτών είναι ιερή τους υποχρέωση"
 Γκάντι 
-κατά πόσο είναι νόμιμη η δολοφονία των περισσότερων πολιτών μιας χώρας για τη σωτηρία  τραπεζών και αλγόριθμων και την αποπληρωμή τοκογλυφικών ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΩΝ ΧΡΕΩΝ; -

Σωστά;

Και με 300 ευρώ "εθνική σύνταξη" και πάνω κάτω στα ίδια κυβικά τους "εθνικούς μισθούς" που σίγουρα θα εφαρμοστούν και στο δημόσιο τομέα, επί δικαίων και αδίκων, τότε τι κάνεις;

-πάει και η βοηθητική καβάτζα της σύνταξης των γονέων και των παππούδων και γιαγιάδων, με την οποία  κουτσοπερνούσαν και τα άνεργα ή "ημιαπασχολούμενα", δηλαδή στην ουσία άνεργα, παιδιά και εγγόνια-

Εκτός από το σύνηθες γεγονός του κατά συρροή εμπαιγμού: υποσιτίζεσαι, ασθενείς κι εγκαταλείπεσαι, ξεσπιτώνεσαι, ξεπατώνεσαι, διαγράφεσαι από τα επίγεια αρχεία και αποδημείς σ'έναν "καλύτερο κόσμο";

ή τους λες έμπρακτα, αν σου'χει μείνει μια στάλα αυτοσεβασμού, ότι:

"βάλτε τις εθνικές σας συμφωνίες και αγυρτείες εις τα εθνικά σας καπούλια!"

Γιατί οι "επώδυνοι συμβιβασμοί", κατά τη σικάτη τηλεδιάλεκτο, δεν αφορούν εκείνους που τους προετοιμάζουν, τους προωθούν με άφθονη ρητορεία και περίσσια αδιαφάνεια και τους υπογράφουν σε "εθνικά συμβόλαια θανάτου", αλλά όλους εκείνους που ακόμα αναθέτουν τις τύχες τους και μεταθέτουν τις ευθύνες τους στους προηγούμενους.

Εθνική μας "καλη"-νύχτα. Και ψάξε μετά να θυμηθείς πού μετανάστευσε και κατά πού πέφτει ο ήλιος..



Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου