ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Δυο λόγια περί τρέλας

σε αυτές τις εποχές της "συναινετικής (αποδεκτής, ανεκτής έως κι επιβραβεύσιμης)παράνοιας, θεωρούμε χρήσιμο να αναδημοσιεύσουμε ένα παλιότερο κείμενο:

Δυο λόγια περί τρέλας



Κάπου είχα διαβάσει ότι ίσως η τρέλα είναι η αδυναμία να μεταδώσουμε τις ιδέες μας στους άλλους. Κι επίσης πως για να κρίνουμε αν ένας άνθρωπος είναι τρελός ή όχι, πρέπει να εξετάσουμε κατά πόσο το ψυχικό του πρόβλημα τον επηρεάζει στην αγάπη και την εργασία, γιατί αυτές οι δυο είναι οι κρίσιμες περιοχές.
 Όπως και να'χει, σκέφτομαι συχνά ότι αν κρίνει κανείς από τις αντιλήψεις για ό,τι σχετίζεται με τον τρόπο ζωής, τις συνήθειες, τις σχέσεις του και τα δημοφιλή του πρότυπα, τις συνταγές επιτυχίας (με κάθε μέσο που "αγιάζει ο σκοπός"), καθώς και τις ερμηνείες του για τη φύση και τον κόσμο του και από τις πράξεις (ή μη πράξεις) του μαζάνθρωπου και από τις πρακτικές των δημαγωγών και "προγραμματιστών του",  που εργάζονται για ερεβώδη κέντρα "εκτροφής της ανθρωπότητας" (δεν βρίσκω άλλο πιο κατάλληλο όρο), τότε...

... Ίσως η "λογική", όπως την αντιλαμβάνονται και νοηματοδοτούν όλοι οι προηγούμενοι, έχει καταντήσει η...τρέλα των πολλών! Που αρκετοί συνάνθρωποί μας, με αυξημένες ευαισθησίες ή μειωμένες ψυχολογικές αντιστάσεις, συντρίβονται κυριολεκτικά απ'αυτήν. Και κάποιοι θησαυρίζουν απ'αυτό, στήνοντας ένα ολόκληρο καρτέλ (απ'τα πολλά που υπάρχουν στο "φυσιολογικό μας κόσμο"), για να πειστούμε όλο και περισσότεροι ότι "είμαστε άρρωστοι κι αυτοί έχουν τη λύση". Ενώ, στην ουσία, ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ!

  Και ίσως η ενσωμάτωση σε μια τέτοια λογική ενός τέτοιου πολιτ-ισμού αποτελεί την πραγματική πτώση του ανθρώπινου είδους!

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου