ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Γιατί οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν;

Για ποιο λόγο δημιουργείται πρόβλημα στην επικοινωνία των ανθρώπων; Τι γίνεται και οι άνθρωποι δεν μπορούν να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον; Φταίει πως ο καθένας μας έχει μεγαλώσει σε διαφορετικές οικογένειες; Φταίνε τα πρέπει και οι πεποιθήσεις μας ή όχι; Μήπως φταίει η διαφορετική γλώσσα που μιλάμε;

Μπορεί να είμαστε από την ίδια χώρα, να ζούμε στην ίδια γειτονιά κι όμως η διαφορά είναι μεγάλη. Ο κάθε άνθρωπος διαμορφώνει τα δικά του πρέπει και απόψεις. Η οικογένεια του, οι αξίες, οι κανόνες, τα πιστεύω, τα ήθη διαμορφώνουν τη προσωπικότητα του ατόμου. Οι ρόλοι που αποκτά στην ζωή του παίζουν μεγάλο ρόλο.

Εύκολα παρατηρεί κανείς, τα μέλη της οικογένειας να δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν. Το ζευγάρι να διαφωνεί χωρίς να καταλαβαίνει ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Άλλοτε το παιδί χρησιμοποιείται ως μέσο επικοινωνίας.Οι ειδικοί το ονομάζουν τριγονοποίηση. «Το παιδί σου, κοιτά να το μαζέψεις», «Έτσι, όπως το έχεις κάνει, δεν σέβεται τίποτα και κανένα πια». Είναι μερικές φράσεις που ακούγονται συχνά και έχουν τις ρίζες του στην παραδοσιακή κοινωνία. Σκεφτείτε, την βασική αξία της εποχής εκείνης. Ήταν η αλληλεγγύη.

Αν μπορείτε να σχεδιάσετε το ζευγάρι θα ήταν πλάτη με πλάτη. Μαζί, προσπαθούσαν να στηρίξουν την οικογένεια τους και να επιβιώσουν. Με την εξέλιξη της κοινωνίας, το ζευγάρι άλλαξε θα λέγαμε μορφή. Σταμάτησε, να είναι πλάτη-πλάτη, και κοιτάει πλέον ο ένας τον άλλον. Πώς όμως να επικοινωνήσουν ξαφνικά; Αφού, δεν ξέρουν τον τρόπο.

Έτσι, αρχίζουν τα προβλήματα, οι κατηγορίες. «Εγώ που είμαι όλη μέρα στη δουλειά, για να μην σας λείψει τίποτα», «Γιατί εγώ δεν προσπαθώ; Δεν δουλεύω; Ποιος σας φροντίζει; Ποιος σας πλένει; Ποιος σας μαγειρεύει;» «Ναι, είσαι στο σπίτι, μακάρι να σφουγγάριζα όλη μέρα και να μην είχα όλες αυτές τις υποχρεώσεις στο κεφάλι μου» ή «Εσύ φταις, που παράτησα τη Νομική και τα όνειρά μου, για να μεγαλώσω τα παιδιά σου»

Μια στιγμή, εσείς που ήσασταν όλα αυτά τα χρόνια; Δεν είναι δικά σας παιδιά; Κι επειδή, δουλεύετε όλη μέρα, με το ρόλο του γονιού τι γίνεται; Είναι δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις; Ή ο φόβος, η ανασφάλειες, τα κοινωνικά κατάλοιπα, οι προσδοκίες παλαιότερων γενιών, οι υπερβολικοί και μη ρεαλιστικοί στόχοι, μας μπερδεύουν;

Μήπως, αν κοιτάξει μέσα του ο καθένας βρει περισσότερες απαντήσεις και λύσεις για τα «αδιέξοδα» της ζωής τους; Μήπως, με το να κατηγορεί το σύντροφο που επέλεξε, ερωτεύτηκε, δημιούργησε οικογένεια, δεν καταφέρνει τίποτα άλλο από το δημιουργείται χάσμα ανάμεσά τους; Είναι δύσκολο ο δρόμος προς την αυτογνωσία αλλά είναι ο μόνος δρόμος που θα σας βοηθήσει να καταλάβετε τι συμβαίνει.

Όσο πιο πολύ εγκλωβιζόμαστε σε ρόλους και πρέπει, τόσο πιο δύσκολα μπορούμε να καταλάβουμε τη διαφορετικότητα των ανθρώπων γύρω μας. Όταν καταφέρουμε να έρθουμε σε επαφή με τα συναισθήματά μας, για παράδειγμα την ώρα που θυμώνουμε με τον φίλο μας, το παιδί μας, τον σύντροφό μας, πάρουμε λίγα λεπτά να δούμε, τι ήταν αυτό που μας προκάλεσε το συναίσθημα αυτό; Γιατί ένιωσα έτσι; Μήπως, η δική μου συμπεριφορά έκανε το μικρό μου να πει ψέματα;

Δεν είναι εύκολη διαδικασία αλλά αξίζει το κόπο και σίγουρα σας φέρνει πιο κοντά με τους ανθρώπους που αγαπάτε.

Ν.Κ.
 
 
Το διαβάσαμε στο Edw Hellas

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου