ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

" solidarieta al Rojava "



Η παραπάνω φωτογραφία, σε δύο μέρη, είναι από τη Μπολόνια, στην Ιταλία.
Συνδεση με αυτό: ΚΑΝ'ΤΟ ΟΠΩΣ ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ; Το ιστορικά πρωτοποριακό κοινωνικό πείραμα αυτο-οργάνωσης, αυτο-διαχείρισης και φεμινιστικής επανάστασης της ΡΟΖΑΒΑ!


Mπορεί τα ανεξάρτητα κουρδικά καντόνια της Ροζάβα (ένα από αυτά είναι και το Αρφίν, που δέχτηκε την επίθεση των Τούρκων, πλαισιωμένων από τα ηττημένα αλλά αναθαρρημένα στη συνέχεια τζιχαντιστικά κτήνη, βεβαίως) να εξυπηρετούσαν την απόφαση των ΗΠΑ για κουρδική συνοριοφυλακή στη Β. Συρία. Όμως: το πολιτικό πείραμα στο οποίο προχώρησαν οι Κούρδοι του YPG, σ'ένα εκπληκτικό μοντέλο αυτοοργάνωσης, κοινοτισμού και αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών λαοτήτων και θρησκειών, δεν είχε και έχει προηγούμενο! Μπαίνοντας σίγουρα και στο μάτι των ΗΠΑ, που όποτε διαπιστώνουν δείγματα σοβαρής δημοκρατικής διακυβέρνησης (και μάλιστα αμεσοδημοκρατικών οριζόντιων δομών) φρίττουν. Όπως φρίττει κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη (που δύναται και να υιοθετεί και το ρόλο του πολέμιου έως αντίπαλου δέους στην αποικιοκρατία και αναλγησία της Δύσης), η οποία συνδέεται με πολυεθνικά οικονομικά συμφέροντα και επιθετική διείσδυση αυτών σε τοπικές οικονομίες. Όπως φρίττει και κάθε σεκταριστική  ιδεολογική λογική που θεωρεί πως της ανήκει το μονοπώλιο στην επανάσταση και στην έννοια του λαϊκού αγώνα.  
Ένας, λοιπόν, λόγος ίσως επιπλέον (δεν είναι ο μόνος φυσικά, με τα κολοσσιαία γεωπολιτικά συμφέροντα που παίζονται στο κολαστήριο της Συρίας, με μεγάλους παίκτες και πιόνια αυτών) που στην ουσία οι ΗΠΑ συναίνεσαν  στην στρατιωτική επίθεση των Τούρκων στο καντόνι της Ροζάβα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου