ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Η αυτοκρατορία δεν τελείωσε



Ο αυτοκράτορας συνταξιοδοτήθηκε, δηλητηριάστηκε, ξεπαστρεύτηκε, αντικαταστάθηκε, τελοσπάντων μας άδειασε τη γωνιά.  Ζήτω ο νέος αυτοκράτορας!
Γιατί η αυτοκρατορία δεν εννοεί να μας αφήσει, να μας απαλλάξει από την βαριά κι αποπνιχτική σκιά της, ποτέ!
Ακόμη κι αν νομίζουμε ότι έχει τελειώσει, ότι βρίσκεται μακριά από εμάς.
Τα πλοκάμια της πάντοτε βρίσκουν τρόπο να επεκταθούν, να μας προσεγγίσουν, να μας γραπώσουν, να μας μεταλλάξουν, να μας οικειοποιηθούν...
Η αυτοκρατορία δεν έφυγε ποτέ από εδώ!

Βρήκε καινούργια έδρα και έχτισε καινούργια ορμητήρια κατά πάντων, δημιούργησε καινούργιους ορισμούς και επινόησε δικαιολογήσεις, υιοθέτησε καινούργια μοντέλα και τεχνικές διείσδυσης σε εδάφη και συνειδήσεις, ανακάλυψε και τελειοποίησε καινούργια όπλα και υπερόπλα για να κάμψει τις αντιστάσεις.
Αλλά αυτό που φοβάται περισσότερο δεν είναι οι τελευταίοι "Τζεντάι" που κάλλιστα μπορούν, αν όχι να εξαγοραστούν και να αφομοιωθούν, ακόμη και να γίνουν οι νέοι αυτοκράτορες στη θέση των αυτοκρατόρων ή το αντίπαλο έστω αυτοκρατορικό δέος σε έναν "επαναστατικού τύπου" ολοκληρωτισμό. Πράγμα κι αυτό χρήσιμο για τη διαιώνισή της.
Αυτό που φοβάται περισσότερο από καθετί άλλο είναι οι "ελεύθεροι σκοπευτές", ανεξέλεγκτοι και αποδεδειγμένα αφοσιωμένοι σε σκοπούς δίχως άδεια με αυτοκρατορική βούλα κι άρα εχθρικοί. Με το έργο τους και το "σαμποτάζ" στις "αυτοκρατορικού κύρους βεβαιότητες" και στα κυρίαρχα δόγματα και φληναφήματα και φυσικά με τις ιδέες που αφήνουν σαν ριπές στο πέρασμά τους, συχνά πρόωρα και βίαια διακοπτόμενο. Για να ταράξουν, να ξυπνήσουν από το λήθαργο και να "διαφθείρουν" τους υπηκόους. Που μπορεί και να συνειδητοποιήσουν και να πιστέψουν για τα καλά πως δύναται να υπάρξει κάποτε κι ένας κόσμος  απαλλαγμένος τελικά από αυτοκρατορίες.
Χωρίς αυλικούς, υψηλούς συμβουλάτορες, συχνά πολύ πιο ισχυρούς κι επικίνδυνους από τους "ανώτατους ηγέτες", κι αυτοκράτορες ή κάτι τύπους που θέλουν να γίνουν (ή να τους κάνουν κάποιοι άλλοι τύποι) αυτοκράτορες στη θέση των αυτοκρατόρων...


(πηγή εικόνας)

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου