ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ!




Θα'θελα να'μουν ο άστεγος πάνω σε χαρτόκουτο
που εκτοξεύει πρώτος την ροχάλα στον ελεήμονα
που η ελεημοσύνη του με φτύνει κατάμουτρα.
Πώς κοιμάται ήσυχος γνωρίζοντας για την κατάστασή μου;

Θα'θελα να'μουν ο τεντιμπόης στο δρόμο
που σε δημόσια θέα κατουράει πάνω στο ΑΤΜ
και στον φιλήσυχο περαστικό 
που με νομοταγή ρωτάει οργή: "γιατί ρε;"
να απαντήσω με χαμόγελο σαλεμένου ιεροκύρηκα:
"Γιατί όχι; Γιατί όχι κι εσύ καλέ μου άνθρωπε;"

Θα'θελα να μαι ο κακόγουστος φαρσέρ
που την εφημερίδα πληροφορεί για ύπαρξη εμπρηστικού μηχανισμού
στις τουαλέτες του επτασφράγιστου κτηρίου
την μέρα που οι τηλεάδειες ρίχνονται στο τραπέζι του παζαριού.
Μια έκρηξη σκατών να πνίξει τα σκατά.

Θα'θελα να΄μουν ο βιαστικός διαβάτης στη New York
που κάνει δυο και τρεις δουλειές για να επιβιώσει
και στο δημοσιοσκόπο για τον proper president απαντά:
" No one! The real president Is Frank Underwood!"

Θα'θελα να'μουν ο μαγικός πύραυλος εδάφους-αέρος
που καταρρίπτει τους αεροψεκαστήρες, τα drones, 
τους χαφιεδοδορυφόρους και τις έξυπνες βόμβες τους.

Θα'θελα να'μαι ο μάγος-σαμάνος 
της πρωτόγονης μέσα στην απάτητη ζούγκλα φυλής
που τους ιεραπόστολους και γενοκτόνους εκπολιτιστές 
εξαφανίζει δια παντός από προσώπου γης. 


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου