ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Brexit και δάκρυα...


Εxit: μια λέξη που αποκτάει ιδιαίτερο νόημα στη "νέα Ευρώπη" των τεχνοκρατών της Κομισιόν, των μη εκλεγμένων θεσμών, της ισοπέδωσης των δημοκρατικών διαδικασιών προς όφελος των χρηματοπιστωτικών παρασιτικών οργανισμών, της διάλυσης της αυτοδιάθεσης των λαών, των "καλών" και "κακών" παιδιών που χρήζουν "τιμωρίας"(="μέτρα" πρωτοφανών αντιεργατικών μεθοδεύσεων), της προκλητικής φτωχοποίησης ολόκληρων πληθυσμών χάρη της ευημερίας των αλγόριθμων της οικονομικής ασυναρτησίας και της "υψηλής πολιτικής" της μυστικότητας, της αδιαφάνειας, των "νομοθετημάτων" πίσω από ερμητικά σφραγισμένες θύρες, αλλά με τρομακτικές επιπτώσεις στην κοινωνική πραγματικότητα των ευρωπαϊκών λαών.

"Eurogroup", ο όρος που στοιχειώνει τις ζωές εκατομμυρίων "ευρω-ραγιάδων". Πρόκειται για αυτό δηλαδή που:
Δεν είναι εκλεγμένο θεσμικό όργανο.
Δεν διατηρεί επίσημα πρακτικά των συνευρέσεων-συνεδριάσεων των μελών του.
Δεν υπόκειται σε κανέναν "δημοκρατικό έλεγχο".
Εντούτοις αποφασίζει αυτά που αποφασίζει (εν μέσω πλήρους μυστικότητας) και φοράει μετά καπέλο στα κεφάλια των ευρω-κολίγων, υπογράφοντας διατάξεις και "νομοθετήματα" στα οποία ουδεμία σχεδόν ισχύ έχουν τα εθνικά-τοπικά κοινοβούλια.

Βrexit: το fuck you Εuropean Union, που στάλθηκε σαν γενναία ροχάλα στα σοβαροφανή μούτρα των χαρτογιακάδων ευρωπαλιάτσων και των μάνατζέρ τους που αποκαλούνται κυβερνήσεις (αλλά και "αντιπολίτευση" για τα μάτια των ψηφοφόρων) των ευρωπαϊκών "στάλαγκ".
Και εκτοξεύθηκε κυρίως από τις αγροτο-κτηνοτροφικές  κι εργατικές περιοχές, άρα απ' τους ιδιαίτερα πληγέντες φορείς της εργατικής και παραγωγικής βάσης. Πληγέντες από την τρομακτική ευρωλιτότητα που σαρώνει τη Βρετανία των εκατοντάδων τραπεζών τροφίμων. Και παρά τους συνήθεις τόνους προπαγάνδας εντός και εκτός Βρετανίας. Και παρά τις απόπειρες ταύτισης του "fuck off  European parody" με αποκλειστικά εθνικιστικούς κύκλους που νοσταλγούν έντονα το πάλαι ποτέ αποικιοκρατικό μεγαλείο της βρετανικής αυτοκρατορίας, η οποία κατάντησε γρανάζι της νέας χρηματοπιστωτικής τυραννίας και του ολοκληρωτισμού των πολυεθνικών ομίλων.

Αλλά γέλιο έπεσε κι εδώ, στην μονίμως κατεχόμενη χώρα. Ιδιοκτησία της εγχώριας ελίτ των απογόνων των κοτζαμπάσηδων και των ταγματασφαλιτών-μαυραγοριτών του'40, των διεθνών γερακιών του ιμπεριαλισμού (πχ οι "Μεγάλες Δυνάμεις του 19ου αιώνα και αργότερα η "pax americana"), της υπερεθνικής mafia του χρήματος και πλέον της νεοφεουδαρχικής λαίλαπας των "επενδυτών" και κερδοσκόπων.
Εδώ που, την επόμενη αμέσως του αποτελέσματος, βγήκαν στα κανάλια, με μισοσφιγμένα στην αρχή-λαλίστατα μετά χείλη και κάτι φάτσες που θύμιζαν χαλασμένες ρέγγες εισαγωγής, τα έγκριτα δημοσιογραφικά μπραϊμάκια και χανουμάκια για να ξεσπάσουν. Περί "μη ανοιχτού μυαλού" της βρετανικής πλειοψηφίας, που τόλμησε και αμφισβήτησε τις "ευρωπαϊκές προοπτικές ολοκλήρωσης"(=τηςδιάλυσης και των τελευταίων ψιχίων αυτονομίας και αξιοπρέπειας των λαών και κυρίως της εργατικής τάξης). Περί παρορμητικής απογοήτευσης που απειλεί την πολυπόθητη "ενότητα". Και άλλα πολλά και "ανησυχητικά" για το "ενωμένο ευρωπαϊκό όραμα".

Αλλά ας μη βιαστούμε. Ο απογαλακτισμός της Βρετανίας από την Ευρώπη των πολυεθνικών κολοσσών που οι νόμοι δεν τους αφορούσαν ποτέ και της παντοδυναμίας των γραφειοκρατικών καθαρμάτων, περνάει μέσα από μια σειρά διαδικασίες. Κι εδώ τίθεται, όχι άδικα, το ερώτημα: Θα γίνει σεβαστή η πλειοψηφική απόφαση των Βρετανών ή το δημοψήφισμα θα έχει τελικά την τύχη (ή αντίστροφη ερμηνεία) που είχε ένα άλλο δημοψήφισμα σε μια χώρα της Ευρώπης;
(...κι αν εκείνο το βράδυ (και όχι μόνο τότε) δεχτήκανε απειλές, η ακεραιότητα έπρεπε να'χει τον πρώτο λόγο!
και Άραγε κατά πόσο νομιμοποιούσουν για αυτό;
και ΚΗΔΕΥΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ...).
 Η οποία αυτή χώρα ωφελήθηκε τα μάλα από τη σταδιακή , "συνειδητή" ένταξή της στα ενωμένα ευρωπαϊκά "σαλόνια"-Μικρό χρονικό μιας προμελετημένης πτώσης
Στην οποία αυτή "απείθαρχη χώρα", σύμφωνα με κάποιες διαδεδομένες φήμες στο παρελθόν, κάποτε εγκαθιδρύθηκε και λειτούργησε η περίφημη άμεση δημοκρατία (έστω και για λίγο, έστω και με τα κουσούρια που τη χαρακτήριζαν), που τόσο απεχθάνονται οι φορείς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης...

"Οι ιδρυτές και χρηματοδότες της ΕΕ ήταν Ναζί" (Ω! Τι έκπληξις!)


 
ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου