ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΟΝΕΙΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΗ!


" Θα έρθει αδέλφι μου εκείνη η μέρα, θα έρθει, θα έρθει, θα έρθει!
Που οι άνθρωποι θα κοιτιούνται στα μάτια σαν αδέλφια κι όχι σαν αιμοβόρα σκυλιά.
Που τα φριχτά στοιχειά και οι αλαζόνες δράκοι της συμφοράς θα σκούζουν σαν ψωριάρικα κουτάβια στα τάρταρα, εξόριστοι από το φως, γεμάτοι πληγές, ξεχασμένοι από κάθε ζωντανό πλάσμα.
Που οι απαντήσεις δεν θα ξεγελούν και θα ντροπιάζουν τις ερωτήσεις αλλά θα τις τιμούν.
Που όλοι οι θεοί θα φαντάζουν μικρότατοι νάνοι μπροστά στη μεγαλοσύνη του ανθρώπου.
Που η Κατανόηση θα καταστήσει άχρηστο βάρος κάθε δόγμα.
Και η ελευθερία κάθε ανθρώπινου πόρου θα βρίσκεται σε αγαπημένη συμφωνία με τη Φύση και συνάμα θα γενεί η γέφυρα για τα άστρα. "
ανιχνευτής:  Μέσα στη μεγάλη νύχτα ας λάμψει το βλέμμα του πειρατή κι ας σπινθηρίσει η μαγιά του ονειροπόλου...





hip hop made in " Griechenland "...O βιρτουόζος του είδους Javaspa, που δεν κρύβουμε ότι μας αρέσει η δουλειά του, σε μια αντιπολεμική "αφήγηση" κι ένα βαρύ όσο και στοχαστικό κοινωνικοπολιτικό "κατηγορώ":
" Ειδα παιδια να κλαινε πανω από λιμνες γεματες με αιμα
Ειδα γονεις γονατισμενους να κρατανε αγκαλια τα πτωματα τους διαμελισμενα
Διπλα από τοπια βομβαρδισμενα,
βουτηγμενα στο μισος λασπη και δακρυα γιναν ένα
τους σιχαθηκα,
κουραστηκα να σκοτωνουν αμαχο πληθησμο δικαιολογοντας τις πραξεις με ένα ψεμα
καθως ο θυμος εξελισσεται μεσα μου αφηνω τη πενα να γραφει...
 Αφου ο κοσμος κάθε μερα παει προς το χειροτερο
Θα προσπαθησω να τον αλλαξω με οποιο τροπο μπορω
Αφου χωρεσαν την ελπιδα μεσα σε ένα πολεμο
Θα προσπαθησω να αντιταξω το δικο μου ονειρο 

... Βγαινουν πολιτικοι λενε όχι πολεμο
Όμως είναι ολοι θετικοι στον επεκτατισμο
Για σκεψου ένα παιδι πεθαινει κάθε λεπτο
Κι η τηλεοραση πλασαρει το πιο κουλ κινητο..."

Συνδέστε, λοιπόν, το παραπάνω τραγούδι και με τιςπαρακάτω αναρτήσεις από εμάς:

 Τα ξόρκια δεν έχουν συμβόλαιο με την αιωνιότητα
 Μια τιποτένια υπόσταση
 Η καταραμένη αποδοχή των "πραγμάτων"
 Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, ένα είναι ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ!
 Για ν'αρχίσει να υποχωρεί το μεγάλο ψέμα χρειάζεται να υπερασπιστεί ο καθένας την ψυχή του. Την ψυχή του Κόσμου! απ'όπου (κείμενο του Ένοικου) παραθέτουμε κι αυτό το απόσπασμα:

" Κι αν αναρωτηθείς για το τι μπορεί να κάνει ο καθένας, που θέλει να διατηρεί την κυριότητα της ψυχής του, για να αφαιρέσει, να βγάλει κι από ένα λιθαράκι απ'τη σαδιστική φυλακή της πνοής κάθε παρόντος και μέλλοντος -τα παιδιά- του κόσμου, έχω να προτείνω πρώτιστα αυτό: 
Να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της ακεραιότητας της ψυχής του! Που δεν δύναται να υπάρξει αποκομμένη απ'την ορμή και τους ανέμους της ζωής, ούτε να τοποθετηθεί μέσα σε μια γυάλα για να διατηρηθεί αμόλυντη. Αλλά συνδέεται μ'ένα μαγικά μυστικό και συγχρόνως διάφανο λώρο με τις ψυχές όλου του κόσμου! "


ΘΑ'ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ..! - Ουρλιάζοντας...κι όχι από τρέλα!

Διαβάστε κι αυτό:  " Λυπήσου τα παιδιά..."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου