ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

Η Αλήθεια



του Γιώργου Χαραλαμπίδη



Η Αλήθεια γέννησε πολλά παιδιά.
Τη Γνώση, τη Μάθηση, τη Συνεννόηση, τη Λογική, την Ιδέα και πολλά ακόμη.
Δυο παιδιά της Αλήθειας το Ψέμα και το Μυστικό ξεχώρισαν!
Είπαν εγώ τα καταφέρνω καλύτερα από τη μαμά, καλύτερα χωρίς τη μαμά!

Η Αλήθεια τρόμαξε, προσπάθησε να τα νουθετήσει, αλλά αυτά δεν την άκουγαν.
Και δώστου το Ψέμα αλλοίωνε την Αλήθεια και δώστου το Μυστικό την έκρυβε.
Θα μου πείτε και το ανθρώπινο μυαλό που δεχόταν το ψέμα και το μυστικό δεν είχε ευθύνη;
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Η Αλήθεια λυπημένη κάθισε σε μια γωνιά (του ανθρώπινου μυαλού) και έκλαιγε. Τι να έκανε, παιδιά της ήταν! Θυμόταν, όταν ήταν μικρά, τι ζωηρά και τι χαριτωμένα ήταν! Αυτό της έδινε ελπίδα ότι κάποια μέρα θα διορθώνονταν.
Αλλά αυτά, θαρρείς από αλαζονεία, θαρρείς από γινάτι, κάλυπταν όλο και μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης συνείδησης.
Θα μου πείτε η ανθρώπινη συνείδηση δεν έχει ευθύνη;
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Βλέποντας την απραξία της μαμάς τους οι δυο «επαναστάτες», βλέποντας και την αποδοχή που είχαν από τον άνθρωπο, ξεθάρρεψαν.

Άρχισαν να ονειρεύονται ότι μπορούν ν’ αντικαταστήσουν την Αλήθεια και να οδηγήσουν αυτά, τον άνθρωπο από δω και πέρα.
Στην προσπάθεια τους να υπερβούν το ανυπέρβλητο, συνεργάστηκαν με το δράκο Μίσος, την λάμια Εκδίκηση, την αμαρτωλή Λαγνεία και με ένα σωρό ακόμη τέρατα που η Αλήθεια όταν ήταν μικρά, τους είχε πει πολλές φορές να τα αποφεύγουν και να μην κάνουν παρέα μ’ αυτά.
Έτσι περνούσε ο καιρός, το Ψέμα και το Μυστικό έγιναν βασιλιάδες της ανθρώπινης σκέψης, του ανθρώπινου λόγου, της ανθρώπινης πράξης.
Κολάκευαν τον ψεύτη, τον μυστικοπαθή, τον ανόητο, τον βίαιο, τον απατεώνα, ώσπου κάποια εποχή όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι που έπαιρναν σημαντικές αποφάσεις, ήταν ψεύτες, μυστικοπαθείς, ανόητοι, βίαιοι, απατεώνες.
Όποιον τολμούσε να θυμηθεί και να ψελλίσει κάτι για την αλήθεια, τον έλεγαν ψεύτη, ανόητο, απατεώνα, του έριχναν τόνους λάσπης, τον έστελναν εξορία, τον έβαζαν φυλακή.
Θα μου πείτε, οι άνθρωποι που ψήφιζαν τέτοιους δεν είχαν ευθύνη;
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Συμβούλεψαν τους ανθρώπους ν’ αγνοήσουν την συνείδηση (κι ας πονούσε), και να υποταχτούν σε ένα πολιτικό σύστημα που θα σκεφτόταν και θα αποφάσιζε γι’ αυτούς (αυτοί γιατί να κάνουν τον κόπο να σκέπτονται;).
Τους συμβούλεψαν επίσης να μην αναρωτιούνται για το τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Το δίκαιο θα το φρόντιζε από δω και πέρα ένα σύστημα δικαστών, δικαστηρίων, δικηγόρων. Άλλωστε η δικαιοσύνη είναι δύσκολη έννοια. Δεν είναι για ανόητους!
Εγκατέστησαν κι ένα οικονομικό σύστημα! Εδώ να δείτε μαεστρία! Όπως κι αν τα μετρούσες, ο πολίτης ήταν χρεωμένος. Χρώσταγε για το ηλεκτρικό, χρώσταγε για τοτηλέφωνο, χρώσταγε στην εφορία, χρώσταγε παντού.
Αλλά έτσι μπουκωμένος όπως ήταν με μυστικά και ψέματα, από τους καλοπληρωμένους δημοσιολόγους και δημοσιογράφους, τι να πει; Πλήρωνε και δεν μιλούσε!
Του έλεγε η συνείδηση του:
Γιατί δεν ρωτάς ποιος εκδίδει το χρήμα και σε τι ποσότητες;
Γιατί δεν ρωτάς πώς έγινε το χρέος τόσο; Πού είναι ο λογαριασμός;
Γιατί πρέπει να πληρώνεις φόρο για το σπίτι σου;
Γιατί πρέπει να πληρώνεις φόρο για το χωράφι σου;
Γιατί πρέπει να δουλεύεις 10 ώρες και όχι 4;
Γιατί οι αποδοχές σου ποτέ δεν σου φτάνουν;
Γιατί ανέχεσαι να σου κλέβουν την σύνταξη;
Δική τους είναι η Γη, και στη νοικιάζουν;
Πώς θα έχεις υγειονομική περίθαλψη και παιδεία για τα παιδιά σου, όταν κλείνουν τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία και δεν έχεις λεφτά για τα ιδιωτικά;
Αυτός άνοιγε τα μάτια διάπλατα και κοίταζε με ύφος αγουροξυπνημένου. Ύστερα ξανάπεφτε στον ύπνο (του μυαλού).
Θα μού πείτε, άξιος της μοίρας του!
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Τα παραπάνω συστήματα στήθηκαν με την ευλογία ενός συστήματος ελέγχου της ανθρώπινης πίστης που λέγεται Εκκλησία. Αυτή η Εκκλησία «ξέχασε» τι πραγματικά διδάσκουν τα βιβλία πίστης της θρησκείας, τον τρόπο πίστης, και έγινε ένα με το Ψέμα και το Μυστικό.
Άλλο ένα σύστημα που ξέχασε τους όρκους πίστης του, ήταν αυτό που ορκίστηκε πίστη στην Πατρίδα.
Τώρα, ένα σύστημα είναι στα μυαλά όλων! Το σύστημα Αγορές! Εκεί ο Παράδεισος, εκεί η ευτυχία!
Αλλά όταν σου τα έχουν πάρει όλα και δεν έχεις τίποτε να πουλήσεις στις αγορές, τι θα κάνεις εκεί; Τι θα πουλήσεις εσύ που να θέλουν οι άλλοι να αγοράσουν;
Το σώμα σου; μα τότε θα είσαι σκλάβος τρίτης κατηγορίας!
Το πνεύμα σου; μα τότε θα είσαι σκλάβος δεύτερης κατηγορίας!
Την ψυχή σου; μα τότε θα είσαι σκλάβος πρώτης κατηγορίας!
Πώς, δεν θέλεις να είσαι σκλάβος;
Τότε την απάντηση σου την έχει δώσει εδώ και πολλά χρόνια ο εθνικός ποιητής Ανδρέας Κάλβος!
Η ελευθερία θέλει Αρετή και Τόλμη!
Τόσο απλά!
Και μια από τις ιδιότητες της Αρετής είναι η Φιλαλήθεια!
Μόνο που την αλήθεια δεν γίνεται να στην δώσουν, γιατί τότε θ’ αναρωτιέσαι με το συνηθισμένο χαζό ύφος:
-Είναι αλήθεια;
Την αλήθεια πρέπει να βρεις την τόλμη να την ανακαλύψεις Εσύ! Να την αποδεχθείς Εσύ! Να την ψηλαφήσεις, να την ψάξεις, να την ρωτήσεις και να μην αμφιβάλλεις ότι την βρήκες! Όχι μόνος, ποτέ μόνος! Και βέβαια τόλμη να την διαδόσεις!
Μην ρωτήσεις «Ποια αλήθεια;», είναι χαζή ερώτηση. Την αλήθεια για το πώς έφθασες στον πάτο! Την αλήθεια του γιατί έφθασες εδώ! Να είσαι σίγουρος ότι η ίδια αλήθεια ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως ότι ο ίδιος ήλιος φωτίζει όλες τις πλευρές της Γης.
Άλλωστε η αλήθεια σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο είναι το κοινά αποδεκτό! Σταμάτα να κάνεις το λιονταράκι και να καμώνεσαι επαναστάσεις χωρίς επίγνωση της αλήθειας! Πρώτα από εκεί θα ξεκινήσεις! Θα πετάξεις τα ψέματα που σ’ έχουν ταΐσει, θα φανερώσεις τα ψέματα που είπες ή κάλυψες εσύ, κι όλα τα μυστικά, και θ’ αναζητήσεις την Αλήθεια!
Και αφού την βρεις, να την βάλεις οδηγό σου! και δάσκαλο στα παιδιά σου! τώρα, γιατί αύριο θα είναι ίσως αργά…

πηγή : Ακτιβιστης

Εμείς το διαβάσαμε στην υπόγεια τάξη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου