ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

" Kράτα τη γραμμή ανοιχτή! κι εκείνος που σωπαίνει θα χαθεί"



" Kράτα τη γραμμή ανοιχτή!"
Γιατί ένας νέος κόσμος φυτρώνει και θα ξεπηδήσει σαν ευωδιαστό φλεγόμενο άνθος μέσα από τις στάχτες του παλιού εκφυλισμένου, απονεκρωμένου οικοδομήματος!
 Κρατάτε γερά παιδιά!
Εκείνοι που σωπαίνουν θα χαθούν...θα χαθούν..!




Γιάννης Μαρκόπουλος/Παύλος Σιδηρόπουλος - Παπαντόπ
Συναυλία Γιάννη Μαρκόπουλου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, 24 Σεπτεμβρίου 1980

Ετούτα όλα...


Σε τούτους τους παιδότοπους
τα παιδιά δεν παίζουν σαν παιδιά
μα της φρίκης ξεσηκώνουν τους κανόνες
και σκαρφίζονται παιχνίδια δολιότητας
και μίσους.
Σε τούτους τους ρημαγμένους δρόμους
σα φάντασμα
μια κρυάδα θανάτου πλανιέται.
Λόγια μισά ή λουστραρισμένα
πότε αντιγράφουν τη φτώχεια
πότε βαυκαλίζονται
πότε χάσκουν βαριεστησμένα.
Σε τούτη τη νοόσφαιρα
η ηθική σα φθηνή κοκότα
τα πόδια στους προαγωγούς ανοίγει,
τη βολή και το συμφέρον.
Σε τούτα τα πεδία των άσφαιρων νόμων
η οργή σαν αδέσποτο φουσκώνει μπαλόνι
που το βάζουν στο σημάδι
πληρωμένοι δολοφόνοι.

Ετούτα όλα τα κιτάπια
κάποτε είναι
από άκρη σ'άκρη να καούν,
έτσι που για πάντα πίσω να πάρει
η μπόχα και οι θύμησές τους.
Και για κείνα
που'ναι κάποτε να ξαναγραφτούν
χαρτιά δεν θ'αρμόζει να τα φυλακίσουν
μήτε σχολεία χρειαζούμενα
για να διδαχτούν.

Μονάχα αγνά δοχεία
για να φωλιάσουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου