ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Η αγάπη ΕΙΝΑΙ! (" Όταν η γυναίκα του διαγνώστηκε με καρκίνο, αυτός ο τύπος αποφάσισε να κάνει κάτι πραγματικά αξέχαστο")



Πραγματικά, οι τρεις τελευταίες φωτογραφίες είναι συγκλονιστικές! Γιατί αποτυπώνουν την έλλειψη, την απουσία, την απώλεια σε όλη της την τραγικότητα! Με άγγιξε βαθιά μέσα στην ψυχή η ιστορία της Jen και του Angelo. Και ναι! Η αγάπη είναι ό,τι πιο αυθεντικό, πιο ζωογόνο, πιο λαμπερό, πιο δυνατό απ'όλα τα δεινά, απ'όλη την ασχήμια και την κακία του κόσμου! Είναι ίσως η κινητήριος δύναμη που επιτρέπει στον πλανήτη να περιστρέφεται, στον κόσμο να υπάρχει ακόμα! Και είν'αυτό, είναι η άφθαρτη ενέργεια που συνεχίζει να πλανιέται στην ατμόσφαιρα, ανάμεσα στα σύννεφα, στην αστρόσκονη, στον πυρήνα του έναστρου κόσμου, όταν οι υλικοί φορείς της παύουν να υπάρχουν. Και όπως είχε γράψει και ο Παύλος Κάγιος: "οι άνθρωποι ζούνε όσο υπάρχουν μέσα μας και περπατάμε μαζί τους. Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν παύουν να συγκατοικούν στο μυαλό μας" Και στην ψυχή μας.
Η αγάπη ΕΙΝΑΙ..!

ανιχνευτής


Magnify Image


[via]

Την πρώτη φορά που ο φωτογράφος Angelo Merendino συνάντησε την Jennifer, ήξερε ότι αυτή ήταν η γυναίκα με την οποία ήθελε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του. Ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν στο Central Park της Νέας Υόρκης, περιτριγυρισμένοι από φίλους και συγγενείς.

Μόλις πέντε μήνες αργότερα, η Jennifer διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους. Ο Angelo έγραψε στο μπλογκ του: "Θυμάμαι τη στιγμή που το μάθαμε. Τη φωνή της Jen και το μούδιασμα που ένιωσα. Εκείνη η αίσθηση ποτέ δεν έφυγε. Επίσης όμως, ποτέ δεν θα ξεχάσω το πώς κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, κρατηθήκαμε σφιχτά και είπαμε: <Είμαστε μαζί, θα είμαστε ΟΚ>."

Κατά τη διάρκεια της μάχης της γυναίκας του, ο Angelo αποφάσισε να την φωτογραφίσει. Ήθελε να κάνει πιο ανθρώπινο το πρόσωπο του καρκίνου, μέσω του προσώπου της γυναίκας του.

 Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους


Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image
  Magnify Image
 Magnify Image Magnify Image
Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image Magnify Image
Magnify Image

Magnify Image


Το είδαμε στο LIFO

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου