ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Γαμώ τις σελίδες της (σημερινής) Ιστορίας του τόπου-σφαγείου αυτού, η οποία και θα διδάσκεται αύριο στα...ιδιωτικά σχολεία!


Nιώθω την ανάγκη να αφήσω στην άκρη το επίπεδο της ηρεμίας και της ψυχραιμίας που επιθυμώ να με διακρίνει, ακόμα και σε δύσκολες καταστάσεις. Ώστε, "σαν ακυβέρνητο πλεούμενο στο έλεος των κυμάτων", να μην παρασύρομαι σε επιπόλαιες βιαστικές κρίσεις και λάθος κινήσεις. Και να ξεσπάσω:
 Μου φαίνεται απίστευτο και συνάμα ανελέητα προσδιοριστικό του κατακερματισμού, της αποχαύνωσης του αμνού λίγο πριν τη σφαγή του και της ψυχολογίας του σκλάβου στις αμερικανικές φυτείες του 19ου αιώνα, το γεγονός της τραγικής (έως τραγελαφικής) εικόνας ετούτου του λαού. Στη χώρα της δημ-ι-οκρατίας, των γκάλοπ που ανακυκλώνουν την αίσθηση της πολιτικής πτωμαΐνης των εκλέκτορων-αμετανόητα υποχείριων, του μότο "ο σώζων εαυτώ σωθήτω", των χειροπέδων σε κεντρικές πόρτες πρώην δημόσιων ραδιομεγάρων, των χειροπέδων στις συνειδήσεις ενός απελπιστικά μεγάλου τμήματος του όπως ακούγαμε να αποκαλείται ως τώρα "περήφανου λαού", του "άσου στο μανίκι" της διαχρονικής παρακρατικής δολοφονικής προβοκάτσιας, της Αριστεράς των μομφών και ξεδοντιασμένων γαβγισμάτων-πυροβολισμών στο γάμο του μνημονιακού Καραγκιόζη με τη φράου τρόικα, της εν δυνάμει άστεγης κοινωνίας που ήδη έπεσε σχεδόν αγόγγυστα στις δαγκάνες της ανεργίας κι επιπλέον της εφορίας και σίγουρα της πιο υποβιβαστικής κοροϊδίας, του μότο "έχεις δεν έχεις θα πληρώσεις για να σωθεί η χώρα"( "στα τέτοια μας αν ψοφήσεις εσύ!" ), των τηλε-καρνάβαλων που παρελαύνουν καθημερινά πάνω στα τρομολάγνα άρματά τους, των χιλιάδων αυτοκτονιών που ραίνουν με το αίμα τους τα κτήνη του άρχειν και τα κοτόπουλα του άρχεσθαι...

 Νιώθω αυτή την παράξενα δυσάρεστη, κι απελευθερωτική συνάμα, αίσθηση της συνειδητοποίησης της λαϊκής ρήσης "στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα". Μακάρι οι κουφοί και οι τυφλοί να υποσκελιστούν από τους έχοντες όλες τις αισθήσεις τους ακόμα οξυμμένες.
 Αλλά δεν θέλω να προχωρήσω σε οποιεσδήποτε προβλέψεις για το οποιοδήποτε μέλλον του τόπου. Δεν θέλω να ανάψω κανένα κερί σε καμιά εκκλησία και να ζητήσω σαν τρεμάμενο σφαχτάρι τη βοήθεια κανενός θεού, λες και ζητάω ρουσφέτι κι εύνοια από κάνα υψηλό πολιτικάντη. Δεν γουστάρω να προβλέψω με κάλπικη ή παρηγορητική αισιοδοξία την  επανάσταση που έρχεται! Αυτή έρχεται, όταν είναι να έρθει, είτε σε άλλους αρέσει είτε σε κάποιους άλλους καθόλου.
Αλλά κάπου από την κόλαση, εκεί που καταλήγουν οι πιο ενδιαφέροντες και γοητευτικοί θνητοί, ο Νικόλας ο Άσιμος θα χαμογελά και θα τραγουδά: "... η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο/μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία/Διατηρούμε την αισχρότερη τη βρώμα μας/Μ'επαναστατική φρασεολογία"

 Θες ή ονειρεύεσαι επανάσταση; Εσύ αδιάκοπα σοκαρισμένε από "δόγματα του σοκ" (που κι εσύ, με τον άκριτα καταναλωτικό τρόπο ζωής σου τους άνοιξες την κερκόπορτα και τα'μπασες μέσα) νεοραγιά, εθισμένε σε παραμιλητά γκρίνιας και τραπεζικά δάνεια ως τώρα; Τότε ξεκίνα να σκοτώνεις:
 Το μονίμως μη φέρον ουδεμία ευθύνη για την κατάστασή του "θύμα". Τον αναγνωρίζοντα, σε κάποια ευκαιριακή κρίση αυτοκριτικής και τις όποιες δικές του ευθύνες, αλλά μετά...σιγή ασυρμάτου! Το "φιλήσυχο και νομοταγή νοικοκυραίο" στους "νόμους" που υμνούν αισχρά το δίκαιο του ισχυροτέρου. Τον "τα φέρνω βόλτα ακόμα" μέχρι η βόλτα σου να καταλήξει σε κάνα συσσίτιο του δήμου. Τον "φταίνε για όλα οι δημόσιοι υπάλληλοι ή όποιοι άλλοι χαραμοφάηδες". Τον "πού να τρέχω εγώ; έχω παιδιά" τα οποία αύριο θα σε σκατοψυχιάζουν που τους κληρονόμησες έναν κρανίου τόπο με την απάθεια και δουλικότητά σου. Το "ας βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα", αξιοθρήνητο φυγόπονο ανθρωπάκι. Τον στρατευμένο σε οποιοδήποτε κόμμα(δεκάρα δεν δίνω αν είναι ή απλώς παριστάνει το αντιμνημονιακό) που παίζει τα δικά του επικοινωνιακά παιχνίδια, ακόμη και τούτες τις στιγμές σε τούτα τα τεκταινόμενα και σε κρατά χειροπόδαρα δεμένο στην εθελοτύφλωση και τη ΜΗ - ΔΡΑΣΗ. Τον "συνδικαλιστή" που, στο όνομα του κλάδου του, λιγουρεύεται καρέκλες και προνόμια ή κι εξαγγέλει 24ωρες απεργίες για την τιμή των όπλων (δηλαδή νεροπίστολων!)...
 Πολλές οι περσόνες μέσα σου που έχουν διόλου ευκαταφρόνητο μερίδιο στην παράνοια έξω σου και γύρω σου. Σ'ετούτη την "περιρέουσα ατμόσφαιρα" της συμφοράς.

Γιατί η μεγαλύτερη κατοχή αυτής της χώρας είναι η...ξεφτίλα! Που διαχέεται από πάνω προς τα κάτω για να εμπεδωθεί και ν'ανακυκλωθεί. Γράφοντας με παραληρήματα επικίνυνου παραλογισμού, αβυσαλέας υποκρισίας και παροιμιώδους αμετροέπειας και βογγητά σκλάβων (για να θυμηθούμε πάλι τις...φυτείες και τα σκλαβοπάζαρα) τις πιο αποκρουστικές σελίδες της νεότερης ιστορίας αυτού του τόπου. Που σε μια βδομάδα, στην επέτειο της φοιτητικής εξέγερσης κατά μιας άλλης πιο απλοϊκής χούντας (σε σχέση με τούτο τον απύθμενο λάκκο των ντόπιων και ξένων λεόντων), δίκαιοι και άδικοι, δούλοι και αφεντάδες, προλετάριοι και καριερίστες, θα πάνε να καταθέσουν στεφάνια και ν'αποτίσουν φόρο τιμής. Γιατί; Για να ξορκίσουν την ανυπαρξία τους οι μεν και να γελοιοποιήσουν θρασύτατα κάθε ουσιαστικό και ψυχωμένο αγώνα οι δε;

ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου