ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Νύχτα στάσου μια στιγμή…



του Χρήστου Επαμ.Κυργιάκη

Πάντα σου άρεσε η νύχτα, πάντα μισούσες το σκοτάδι, ιδιαίτερα το σκοτάδι των ψυχών. Εκείνο το κατάμαυρο πέπλο που απλώνεται κάποιες φορές, πολλές φορές, σε όλο το σώμα και μουδιάζει το μυαλό και την καρδιά.

Και τότε, το αίμα παγώνει, το μυαλό σαλεύει, η καρδιά παύει να χτυπά στους επίγειους γνωστούς ρυθμούς και αναζητάς επίμονα ένα τσιγάρο.

Ψευδαίσθηση για άλλη μια φορά. Αρκεί να ξεφύγεις από την πραγματικότητα, αρκεί να πάψεις να πονάς, γιατί ο πόνος θα φέρει τη λύτρωση κι εσύ δεν τη θες. Αν ήθελες τη λύτρωση θα κοίταζες το φεγγάρι, θα ακουμπούσες τα αστέρια αλλά ποτέ μα ποτέ δεν θα αναζητούσες απεγνωσμένα να κάψεις τις θύμησες στη μισοπεθαμένη φλόγα του τσιγάρου.

Αν ήθελες τη λύτρωση θα έβλεπες κατάματα την πραγματικότητα, θα πήγαινες μια βόλτα στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού, εκεί που η νύχτα δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια, εκεί που το φως δεν μπορεί να σε τυφλώσει, εκεί που βλέπεις με τα μάτια της ψυχής και ακούς με τα αυτιά της σιωπής.

Πάει καιρός από τότε που ξέθαψες για τελευταία φορά το «θέλω» σου και το έθαψες πάλι γιατί τρόμαξες.

Φοβήθηκες μη μεγαλώσει, μην αρχίσει τις απαιτήσεις. Σκιάχτηκες μήπως σου διαγράψει τα χρόνια μιας ολόκληρης ζωής ή μάλλον τη ζωή τόσων και τόσων χρόνων.

Να πάρει η οργή, και ζούσες τόσο ήρεμα όλα αυτά τα χρόνια, μες στην ευτυχία ή μάλλον μέσα σε ότι ήθελες να νομίζεις πως ήταν ευτυχία ή μέσα σε ότι σου έλεγαν πως πρέπει να νιώθεις ως ευτυχία.

Γελούσες πολλές φορές ενώ ήθελες να κλάψεις και έκλαιγες με πράγματα που σου ερχόταν να γελάσεις.

Έδωσες υποσχέσεις και τις κράτησες, ορκίστηκες και άντεξες, σου έδωσαν υποσχέσεις και δεν τις τήρησαν, ορκίστηκαν και έσπασαν. Μεγάλη η πίεση, δεν άντεξαν.

Ούτε κι εσύ άντεξες να τους βλέπεις να μην αντέχουν. Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα λατρεμένα, πρόσωπα, τελικά τόσο απρόσωπα.

Η νύχτα στα μισά της, η δική σου στο τέλος της.

Κρίμα, κι άρχισες να βλέπεις τόσο ξεκάθαρα. Ίσως φταίει λίγο το αλκοόλ, ίσως φταίει το λίγο αλκοόλ, ίσως το φεγγάρι που είναι μικρό και σ’ αφήνει να βλέπεις λίγο και τους αστερισμούς γιατί σαν έχει πανσέληνο δεν βλέπεις τίποτε άλλο στον ουρανό, παρά μόνο τον φεγγάρινο δίσκο.

Τι κρίμα! Κι έχει τόσα αστέρια ο ουρανός, ακόμη και σε πανσέληνο. Μόνο που…δεν φαίνονται, δεν μπορείς να τα δεις ακόμη και αν θέλεις. 




Το διαβάσαμε στο http://kyrgiakischristos.wordpress.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου