ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

...και η λίμπιντο ξεχείλισε κι από τα...αυτιά μας!




Μοντέρνοι (γαμο)καιροί: Η ισπανική κυβέρνηση, που ποτέ δεν ξεπέρασε το φρανκικό παρελθόν της πανέμορφης χώρας, επεξεργάζεται σοβαρά τον ακόλουθο νόμο, όπως βαφτίζεται κάθε σπυρί ξέχειλο στο πύον, ξεπεταγμένο στη φάτσα της αντιερωτικής και φανατικά αρτηριοσκληρωτικής δεσποινίδος με το παρατσούκλι "δημοκρατία": οι διαδηλώσεις, πορείες, διαμαρτυρίες μπροστά στα αξιότιμα κυβερνητικά κτήρια θα θεωρούνται σοβαρό αδίκημα! Και οι συλληφθέντες, πέρα από τα "χάδια" των μπούληδων της ισπανικής αστυνομίας, θα τιμωρούνται με πρόστιμα από 1000 έως 30000 ευρώ!!!
 Αυτά μαθαίνουν και οι κηδεμόνες της δικιάς μας μαμάς-πατρίδας και ενθουσιάζονται από δημοκρατικά ρίγη έμπνευσης! Και δεν αποκλείεται καθόλου να εφαρμόσουν και στο τσιφλίκι τους τέτοια κόλπα!

Κι αν η φράση "διέγερση σε απείθεια" αποτελεί τη νέα δημοφιλή δικαιολογία για το φίμωτρο και την τρομοκρατία εις βάρος του ξετιναγμένου κόσμου, τότε...

...έχετε παιδιά σκεφτεί ότι ίσως μας υποδεικνύουν το δρόμο για το νέο υπερ-αφροδισιακό των "μοντέρνων καιρών'; Που θα κάνει τον εξεγερσιακό ερωτισμό, με την ξεχειλίζουσα αδρεναλίνη λίμπιντό του, να ρέει ακόμη κι από τα αυτιά μας;

μμμμ! ΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧ! αυτή η σκανδαλώδης απελευθερωτική γοητεία του απαγορευμένου..!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου