ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

“Γενίτσαροι”




 
Οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων κρατάνε ομήρους τους φοιτητές λέει η κυβέρνηση και υπερθεματίζουν οι πολλαπλασιαστές των Μέσων Ενημέρωσης. Τα “παιδιά δεν φταίνε τίποτε να πληρώνουν την αδιαλλαξία των υπαλλήλων και να χάσουν το εξάμηνο” φωνάζουν από τα παράθυρα.

Πρέπει να πάρουν το πτυχίο τους γρήγορα- γρήγορα οι φοιτητές για να βγουν ένα εξάμηνο νωρίτερα στην ανεργία και να προστεθούν στο 60%. Αλλά αυτό δεν αφορά τους πολιτικούς και τους τηλεσχολιαστές. Αδιαφορούν για την έκπτωση του δημοσίου πανεπιστημίου λες και όλοι τους σπούδασαν στο Χάρβαρντ.

Όπως πριν από μερικούς μήνες φώναζαν ότι “οι μικροί μαθητές δεν φταίνε τίποτε να πληρώνουν τις συνέπειες της απεργίας των καθηγητών”. Το ότι οι μικροί μαθητές δεν μαθαίνουν γράμματα λόγω της συνολικής υποβάθμισης που φέρνουν οι μεγάλες περικοπές τους είναι αδιάφορο. Λες και δεν πήγαν σε δημόσια εκπαιδευτήρια οι περισσότεροι.

Σε λίγο θα αρχίσουν να φωνάζουν ότι “δεν φταίνε τίποτε οι ασθενείς να πληρώσουν την απεργία των ιατρών”. Το ότι άνθρωποι κυριολεκτικά πεθαίνουν από τις ελλείψεις των νοσοκομείων δεν είναι κάτι που τους απασχολεί. Σαν να μην έχουν καταφύγει όλοι κάποια στιγμή στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας. Αρκεί να ικανοποιηθεί ο κ. Τόμσεν και να πάρει τον τίτλο του πλέον ανάλγητου υπουργού ο Άδωνης.

Πράγματι γιατί οι διοικητικοί υπάλληλοι δεν δέχονται να απολυθούν και να περιέλθουν σε φτώχεια και εξαθλίωση ήσυχα και αδιαμαρτύρητα; Τί θέλουν πια οι καθηγητές και κρατάνε ομήρους τα παιδιά μας; να έχουν δουλειά και να πληρώνονται; μα δεν βλέπουν τόση ανεργία γύρω τους, γιατί δεν δέχονται κι εκείνοι να αφήσουν δίχως εισόδημα για τις οικογένειές τους; Και οι γιατροί τί θέλουν μετά από δέκα-δεκαπέντε χρόνια σπουδών να πληρώνονται περισσότερα από 1000 ευρώ το μήνα;

Εδώ ένας ανεπάγγελτος βουλευτής -πολλές φορές γόνος- που διαχειρίζεται επαρχιακά ρουσφέτια εξαπατώντας αφελείς ψηφοφόρους και σηκώνει το χέρι όποτε του δίνει σήμα ο αρχηγός του κάνει το ...αυτό του παξιμάδι με 6.000 ευρώ το μήνα. Τί θέλουν όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται, να καταστρέψουν την χώρα; Μήπως δεν είναι αυτοί όλοι, γιατροί, καθηγητές, υπάλληλοι, αγρότες, μικροεπαγγελματίες που οδήγησαν την χώρα στο χείλος του γκρεμού;

Κάθε φορά που η Τρόικα ζητά νέα μέτρα οι μνημειακοί βουλευτές και οι ενσωματωμένοι σχολιαστές πιάνουν δουλειά, εξαπολύουν πόλεμο στην κοινωνία διαβάλλοντας τους πάντες. Συμπεριφέρονται σαν γενίτσαροι οι περισσότεροι εξ αυτών που αφού τους παρέλαβε και τους φροντίζει το βαθύ σύστημα εξουσίας, στρέφονται με απαράμιλλη οργή ενάντια στην κοινωνία που τους ανέθρεψε και τους “έκανε ανθρώπους”, στους γονείς τους, στην κοινωνική τους τάξη, στην πατρίδα που καπηλεύονται.

ΥΓ. Φυσικά υπάρχουν και τα παιδιά του Κολλεγίου που έχουν εγκατασταθεί και στο Μαξίμου. Αλλά γι αυτούς δεν υπάρχουν τέτοια ηθικά διλήμματα, δεν ήταν ποτέ με την κοινωνία.


Σπύρος Γκουτζάνης

Το διαβάσαμε στο Edw Hellas

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου