ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Τhe Big Fucker


Όταν ο διάσημος δημιουργός εκφράζει αυτό που πραγματικά σκέφτεται για το "we can't live without" δημιούργημά του.
Διότι εκτός απο το big, very big, fuckin huge fakelwma, οι παρενέργειες στον ευάλωτο και χειραγωγήσιμο ανθρώπινο ψυχισμό είναι καταλυτικές.
"Ένα like την ημέρα τη ζωή (the real life) την κάνει πέρα"...


 Επίσης:
" Ποιά Ελευθερία του Λόγου είπαμε; " (" Ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σαφώς και είναι διττός και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως κινούνται μέσα στην καπιταλιστική πραγματικότητα. Είναι παραπάνω από προφανές, πως το Facebook, το Twitter κι άλλες πλατφόρμες ούτε σχεδιάστηκαν για επαναστάσεις, ούτε και είναι δυνατόν να παίξουν πρωτεύοντα ρόλο στην διοργάνωση και στην πορεία κοινωνικών εξεγέρσεων. Άλλωστε, όσο εύκολα διαδίδονται τα νέα και οι ιδέες, άλλο τόσο εύκολα συμβαίνει και το αντίθετο. Μην ξεχνάμε πως ο σύγχρονος φασισμός, βρήκε άφθονο χώρο στα social-media. Πρακτικά, σαν μέσα (ιδιαίτερα το Facebook) έχουν ευτελιστεί· και μάλλον σε αυτό έπαιξε ρόλο η αθρόα συμμετοχή πολιτικών, συμβατικών ΜΜΕ και των δημοσιογράφων τους μαζί με μια σειρά στρατευμένων trolls και φυσικά των πρόθυμων ηλιθίων. Οι λίγες πραγματικά ουσιαστικές συζητήσεις που μπορεί να διεξαχθούν, χάνονται τελικά στον σωρό των σχολίων και της ροής.")

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου