ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Από τα πάνω έως τα κάτω, όλοι κοιτάνε το συμφέρον τους σε τέτοιους καιρούς .


Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις είναι κράτη που δεν γνωρίζουν σύνορα και εθνικούς καημούς. Είναι, γα την ακρίβεια, μετακινούμενα εταιρικά κράτη, με νοοτροπία και δομές ολοκληρωτισμού, που μετακινούνται σε όλο τον πλανήτη. Χρησιμοποιώντας τις τοπικές νομοθεσίες -ή διαφθείροντας και αλώνοντάς τες- για ίδιον όφελος. Τα περί εθνικών συμφερόντων ακούγονται στα αυτιά των μετόχων και των διοικητικών συμβουλίων τους σαν παιδικές τσιρίδες στην αυλή νηπιαγωγείων, όπου τα πιτσιρικάκια ζούνε στον κόσμο τους και στις φαντασιώσεις του.

Ένα παράδειγμα αρκεί. Όταν τα καράβια με τα προϊόντα που διακινεί η Cosco φτάνουν στον Πειραιά, αμέσως μεταφέρονται στα Central Logistics της εταιρείας στη.. Ρουμανία! Όπου ο προηγούμενος όρος θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "Διαχείριση Κεντρικής Αποθήκης", κάτι που δεν έχει βεβαίως να κάνει μόνο με αυτή τη μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Και γιατί πάνε στη Ρουμανία; Διότι εκεί η φορολογία είναι γύρω στο 7 με 10% επί των επιχειρηματικών κερδών αντί του 35-37% που, αν δεν κάνω λάθος, ισχύει στην Ελλάδα. Και αφού στη Ρουμανία φορολογηθούνε, στη συνέχεια επιστρέφουν -εκτός των άλλων προορισμών- στην Ελλάδα, για να διοχετευθούν στην αγορά.
 Τόσο απλό και γόνιμο είναι το κόλπο για τις εταιρείες. Αλλά θα μπορούσαν να ισχύουν αυτά εάν λειτουργούσε καθεστώς δασμών;

Και, γενικότερα, αν δεν είχε αρθεί ο έλεγχος στην εισροή και εκροή του χρήματος στις χώρες, θα υπήρχαν τα φαινόμενα κερδοσκοπίας στα εμπορεύματα και στις αξίες μετοχών αλλά και στα νομίσματα; Κάποτε κυκλοφορία του χρήματος σήμαινε πληρωμή των εισαγωγών κι εξαγωγών των διαφόρων αγαθών, υπηρετώντας αυτό που προσδιοριζόταν ως πραγματική οικονομία εμπορίου και παραγωγής. Αλλά, πλέον, η άρση των "δυσκολιών" στις διεθνείς οικονομικές συναλλαγές, από τις υπάκουες στις επιθυμίες του πολυεθνικού κεφαλαίου κυβερνήσεις, άνοιξε το δρόμο στην επέλαση των κερδοσκόπων, που εκμεταλλεύονται τις διακυμάνσεις των τιμών και θησαυρίζουν σε βάρος των ανθρώπων της πραγματικής και υπο-αμοιβόμενης εργασίας.

Και για να επιστρέψουμε στις εταιρείες και στις συμφέρουσες βόλτες τους ανά τον κόσμο.
Το καλύτερο κόλπο το επινόησε η Amazon. Λέει ότι τα προϊόντα της θα προσγειώνονται κατευθείαν στα μπαλκόνια των πελατών της με..drone! Αλήθεια, μήπως θα έπρεπε τα κράτη, που με τέτοια τρυκ δεν μπορούν να αποκομίσουν το παραμικρό κέρδος, να σκεφτούν το ενδεχόμενο της αεράμυνας και κατάρριψης των ρομποτικών εμπορικών εισβολέων;
Κι αλήθεια. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος χρηματοδότης και στήριγμα της οικονομίας των Σκοπίων; Μα οι ελληνικές επιχειρήσεις -γύρω στις 1500 περίπου- που εδώ και χρόνια δραστηριοποιούνται και εδράζονται εκεί. Αλλά με τη γενικότερη πολιτική ταραχή που επικρατεί στη χώρα, η οποία αντιμετωπίζει υπαρκτό ενδεχόμενο βίαιης διάλυσης με τους πόθους του αλβανικού κράτους και του πολυπληθούς εκεί αλβανικού πληθυσμού για τη δημιουργία "μεγάλης Αλβανίας", οι Έλληνες επιχειρηματίες σκέφτονται την μετακόμιση στην πιο ήρεμη Βουλγαρία. Στα πλαίσια της διαρκούς κίνησης του κεφαλαίου, που δεν σκαμπάζει από πατρίδες και σύνορα.

 Και μια και λέμε για σύνορα. Οι κάτοικοι της "ελληνικής μακεδονίας"- αλλά και της Θράκης- τη μια ξεσηκώνονται και βρίζουν τους Σκοπιανούς για το σφετερισμό του ονόματος "Μακεδονία" και την άλλη δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να πετάγονται ως τα κοντινά Σκόπια, κι όχι μόνο εκεί, για αγορά καυσίμων και άλλων αγαθών, ακόμα και για να επισκεφτούν τον οδοντίατρο. Και όχι σε μικρούς αριθμούς. Οπότε θα μπορούσε κάποιος να πει: και λεβέντες και μαλάκες! Αν τους στριμώξεις, θα δικαιολογηθούν λέγοντας ότι στην δικιά τους πλευρά οι τιμές των αγαθών και της παροχής υπηρεσιών είναι μη συγκρίσιμες και με τάσεις αύξησης κι άλλο προς τα πάνω, σε περίοδο σοβαρότατης ύφεσης. Οπότε όλοι κοιτάνε το συμφέρον τους, στους καιρούς που ζούμε. Ή όχι;

Και μην ξεχνάμε και κάποιους πάμπλουτους "διεθνιστές" που βγάζουν πύρινους πατριωτικούς λόγους σε συλλαλητήρια για το σκοπιανό. Που, στην ουσία, υπήρξαν σταλινικοί,  κι οι οποίοι στα γεράματα έγιναν φλογεροί "πατριώτες", αφού διετέλεσαν και στελέχη δεξιών κυβερνήσεων.

Τρέλα! Που λέει και ο ροχάλας.


Ο Ένοικος...

2 σχόλια:

  1. Πραγματικά, πριν πολιτευθεί ο Μίκης με τη ΝΔ και υπό συγκεκριμένη κεφαλή, είχε ενημερωθεί για κάτι τέτοιες φήμες που έδιναν και έπαιρναν: http://www.gargalianoi.com/2011/04/28/%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%BC%CE%B7%CF%84/
    Ακόμα κι αν δεν ισχύουν τελικά δεν θα πρεπε να χε κρατήσει αποστάσεις για λόγους μεγάλης πατριωτικής ευαισθησίας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή