ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ο Λευκός και ο Μαύρος Θεός..




 Από το δεύτερο μέρος του βίντεο:

" Ο Μαύρος Θεός μιλάει για τη Γη κι εκείνους που κατοικούν πάνω της και μέσα της.
  Ο Λευκός Θεός μιλάει για τον Ουρανό και για εκείνους που ζουν πάνω απ'το κεφάλι μας.
  Ο Μαύρος Θεός βοηθά να είσαι κοντά στις ρίζες σου.
  Ο Λευκός Θεός καλεί στο δρόμο.
  Ο Μαύρος Θεός δεν αφήνει να ξεχάσεις. Ο Λευκός Θεός αποκαλύπτει το μέλλον.
  Ο Μαύρος Θεός είναι μέσα σου. Ο Λευκός Θεός είναι γύρω σου.
  Ο Μαύρος Θεός είμαι Εγώ.
  Ο Λευκός Θεός... είμαι Εγώ.

  Ο κόσμος ταλαντεύεται αλλά είναι ισορροπημένος.
  Δεν υπάρχει ηρεμία σε τίποτα. Ο χρόνος καταστρέφει την κάθε ηρεμία.
  Ο έξω κόσμος καταστρέφει την κάθε ηρεμία.
  Η κάθε ηρεμία είναι ασταθής.
  Αυτός που ξέρει να κρατάει ισορροπίες
 βρισκόμενος είτε αριστερά είτε δεξιά, είτε πάνω είτε κάτω, είτε μέσα είτε έξω
...μόνο αυτός μπορεί να κυβερνάει τον κόσμο. Να είναι ο αυτοκράτορας του Μαύρου και του Λευκού Θεού.
 Η χαρά πάντα μετατρέπεται σε θλίψη.
 Τα δάκρυα πάντα μετατρέπονται σε γέλιο.
 Το απαλό με τον χρόνο γίνεται τραχύ.
 Η φιλία μετατρέπεται σε αγάπη.
 Η αγάπη μετατρέπεται σε συνήθεια. Συνήθεια σε μίσος. Μίσος σε ηρεμία. Ηρεμία σε περιέργεια. Η περιέργεια σε μια φιλία.
Ο Μαύρος Θεός μετατρέπεται σε Λευκό Θεό. Ο Λευκός Θεός μετατρέπεται σε Μαύρο Θεό.
Όταν ο Μαύρος Θεός έρχεται στο φως, γίνεται γκρι, όπως τα πάντα γύρω.
Όταν ο Λευκός Θεός βυθίζεται στο σκοτάδι, γίνεται γκρι, όπως τα πάντα γύρω,
Όταν ο Μαύρος Θεός κοιτάει τον Λευκό Θεό κι ο Λευκός τον Μαύρο...
...όλα γύρω χρωματίζονται.
Όταν ο Μαύρος και ο Λευκός Θεός γίνονται Ένα, τότε αποκαλύπτεται το Εγώ.
Συνείδηση είναι ο Λευκός Θεός. Το σώμα είναι ο Μαύρος Θεός.
Εγώ είμαι ο Μαύρος και ο Λευκός Θεός.
Εγώ είμαι αυτός που θυμάται τι γινόταν και σκέφτεται για το τι θα γίνει.
Εγώ είμαι αυτός που δεν είναι ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον.
Εγώ είμαι το τώρα. Όλος ο κόσμος είναι το αιώνιο τώρα.
Εγώ είμαι το κέντρο αυτού του κόσμου.
Εγώ είμαι το κέντρο της δικής μου πραγματικότητας. "

 



...Και κάποιες σκέψεις μου με αφορμή αυτό το πολύ καλό βίντεο:

" Η υπερβολική χαρά κλαίει. Η υπερβολική θλίψη γελάει." ΓΟΥΙΛΛΙΑΜ ΜΠΛΕΗΚ

Ελευθερία ίσως είναι η ισορροπία μιας ολοκληρωμένης ύπαρξης. Που όταν κρυσταλλωθεί σε αυτή, διαχέεται και προς τα έξω, ψηλαφίζοντας τα κύτταρα ενός κόσμου παραδομένου στην ανισορροπία, την υπερβολή, την πλάνη, την προκατάληψη, την αυτ-απάτη.
Και το "καλό" και "κακό" αποτελούν συμπληρωματικές ποιότητες αυτού που αποκαλείται εαυτός. Ο εξισορροπητικός παρεμβατικός παράγοντας σε αυτό το δίπολο είναι ίσως η συμφιλίωση ανάμεσα στους δύο αντίθετους πόλους.
(Ίσως εννοούσε κι αυτό ο ελληνικής καταγωγής φιλόσοφος Γ.Ι. Γκουρτζίεφ όταν συνιστούσε σαν "προσευχή", κάτι σαν μάντρα, ετούτα τα λόγια: "αγία Κατάφαση, αγία Άρνηση, αγία Συμφιλίωση, μετουσιωθείτε στην ουσία μου για το Είναι μου")
Και ο διαχωρισμός της διάνοιας του πνεύματος από την ευαίσθητη συνείδηση του σώματος αποτελεί καταστροφική και εκφυλιστική κατάσταση για τα ανθρώπινα όντα. Και για τη συγκρότηση κοινωνιών, ιεραρχικά δομημένων...
Κι ο γραμμικός χρόνος είναι μια τεράστια ψευδαίσθηση. "Ο χρόνος είναι άχρονος και κάθε ύπαρξη αποτελεί το ρολόι". Και η πραγματικότητα είναι εύπλαστη. Ας γίνουμε οι καλλιτέχνες στον καμβά της, με τις μπογιές και τα πινέλα στο χέρι (και την καρδιά)...


" Ο θεός μου είναι ο Εαυτός μου! Δεν πιστεύω σε άλλον εαυτό εκτός από τον ίδιο μου το Θεό"
ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΒΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου