ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Αντί των γνωστών ευχών...



...ενόψει της αλλαγής του χρόνου. Και του περάσματος σε μία από τα ίδια (όπως διαγράφεται τόσο με ψιλά όσο και με τεράστια γράμματα στον παγκόσμιο ορίζοντα) και χειρότερα. Λυπούμαστε γι'αυτό που λέμε αλλά δεν θέλουμε να τρέφουμε αυταπάτες, κάτι που φτωχαίνει την καθημερινή μας ζωή και την "ταΐζει" μη αυθεντικές σκέψεις. Και η σκέψη είναι πράξη!

Ενόψει του "νέου" χρόνου...Ψηφιοποιημένου, στρατιωτικοποιημένου, αστυνομοκρατούμενου, κατοχυρωμένου σε εταιρικά μονοπώλια, γεμάτου τοξικά δηλητήρια για το σώμα και το νου, ξέφραγου αμπελιού απατεώνων, αιμοχαρών και επαγγελματιών δημαγωγών...

Αντί ευχών, παραθέτουμε δυο βίντεο. Άς πούμε ότι είναι ο δικός μας τρόπος να ευχηθούμε για κάτι σημαντικό, άξιο αναφοράς, ενάντια σε κιβδηλα ευχολόγια-υπνωτικά, αυτά που απλόχερα μοιράζουν οι κλειδοκράτορες του κόσμου στους έγκλειστους υποτακτικούς τους.
Κάτι που έχει τη δυναμική να κάνει τις "θεμέλιες δοκούς" να σείονται ανησυχητικά για το "οικοδόμημα" (τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό κόσμο του ανθρώπου). Και κυοφορεί την ελπίδα και το σθένος που ριζώνει μέσα μας και ανοίγει σαν βεντάλια προς τα έξω, σφυρίζοντας σαν άνεμος που κάνει κάνει τη διαφορά...Διαλύοντας εις τα εξ ων συνετέθη τα αντανακλαστικά αυτοματοποιημένης υποταγής και αυτό τον ακαταλόγιστο φόβο για ανάληψη ευθυνών και ελευθερία!

(Σε τελική ανάλυση, όπως το έχουμε επισημάνει ξανά, εμείς είμαστε οι δημιουργοί του χρόνου που μας αναλογεί. Αλλά εμείς είμαστε και οι δολοφόνοι ή δυστυχισμένοι σκλάβοι του. Και σκεφτείτε: Ο χρόνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος, συνυφασμένος με τη ζωή μας, τις επιλογές, τις οπτικές μας, τη διαχείρισή μας. Πόσο άσχημα ακούγεται η φράση "δεν έχω χρόνο".  Για διάφορους λόγους που σχετίζονται με την αγχωτική κι αγωνιώδη επιβίωση στην οποία ξεπέφτει η ζωή. Είναι σαν να λέμε... "δεν έχω ζωή!")


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου