ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

" TO MΠΑΛΚΟΝΙ ΜΟΥ "




TO MΠΑΛΚΟΝΙ ΜΟΥ

έχει θέα τα άλλα μπαλκόνια των γύρω σπιτιών. Κάθομαι, σε μια ψάθινη καλοκαιρινή καρέκλα και αναρωτιέμαι γιατί από όλες τις θέες του κόσμου, το μπαλκόνι μου έχει επιλέξει την συγκεκριμένη. Νομίζω, πως θέλει με αυτό τον τρόπο να μου δώσει την δυνατότητα να θαυμάσω και τα άλλα, όμορφα μπαλκόνια, με τα πολύχρωμα λουλούδια τους, τις δίκες του ψάθινες καρέκλες και τα τα ψηλά η τα λιγότερο ψηλά, κάγκελα τους.
Από το απέναντι σπίτι, ένας σκύλος έχει βγει στο απέναντι μπαλκόνι και κάτι κάνει σκυμμένος πάνω από μια γλάστρα, σχεδόν στο μέγεθος του. Ίσως προσπαθεί να αρπάξει λίγη μυρωδιά από τα λουλούδια που βρίσκονται μέσα της, δίχως να γνωρίζει πως εκείνα έχουν μαραθεί από καιρό. Ακουμπάει απαλά την μουσούδα του στο ένα και μοναδικό πέταλο του ενός και μοναδικού τριαντάφυλλου που στέκεται ανθισμένο στην μέση του μπαλκονιού. Τα υπόλοιπα έχουν πεθάνει ή δεν υπήρξαν ποτέ, Εύχομαι από μέσα μου, να υπήρξαν κάποτε. Ξέρω, πως κι εκείνος εύχεται το ίδιο. Συνεχίζει την προσπάθεια του να αρπάξει έστω λίγη από την μυρωδιά που υπάρχει σε όλα τα άνθη αυτού του μπαλκονιού. Αισθάνεται τα χρώματα που δεν μπορεί να δει. Τέλος, κουνάει ευχάριστα την ουρίτσα του και χώνει ξανά τις πατούσες των μικρών ποδιών του, μέσα στην ζεστασιά του σπιτιού. Κάθομαι στην ίδια θέση, ελπίζοντας πως θα βγει έξω ξανά για μια τελευταία εξερεύνηση αφήνοντας με, αυτή την φορά να αποτυπώσω τα χρώματα του. Τα κάγκελα δυσκολεύουν την όραση μου. Έχουν χτιστεί έτσι ψηλά και πελώρια, επίτηδες στερώντας από τους ανθρώπους την ομορφιά του αληθινού κόσμου, καταδικάζοντας του σε μια αιώνια φυλακή που τους έχουν μάθει αποκαλούνε σπίτι τους. Η ευτυχία είναι τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακρυά τους. Δεν αρκεί να σηκώσεις τα παντζούρια, να ανοίξεις τα ματιά και να κάνεις ένα η εκατό βήματα. Πρέπει να γκρεμίσεις τα τείχη που ο ίδιος έφτιαξες για σένα, για την προστασία και την ασφάλεια σου. Ο σκύλος του απέναντι σπιτιού σε περιμένει, κουνάει την ουρίτσα του και σε καλωσορίζει στον αληθινό κόσμο. Το μόνο που σου ζητάει, να του φυτεύεις καθημερινά και από ένα καινούργιο λουλούδι, μέσα σε γλάστρες που θα έχουν τα αγαπημένα του χρώματα και ας μην ξέρει ποια είναι αυτά. Θα μπορεί να μεγαλώνει έτσι την λίστα με τις αγαπημένες του μυρωδιές και εσύ θα είσαι χαρούμενος που κατάφερες να εκπληρώσεις το όνειρο του. Θα αγαπάει τις γλάστρες σου, πιο πολύ από εσένα ή μάλλον, και για εσένα. Κυρίως όμως, θα στέκεται εδώ, απέναντι μου. κάθε απόγευμα, την ίδια σχεδόν ώρα, θυμίζοντας μου, την αξία που έχει, η μυρωδιά των αγαπημένων μου, λουλουδιών.

το διαβάσαμε στο lost-child98
Η φωτο πάρθηκε από ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου