ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

O Aρτώ και το Θέατρο της Σκληρότητας



" Το Θέατρο της Σκληρότητας προτείνει να καταφύγουμε σε ένα μαζικό θέαμα. Να αναζητήσουμε στην αναταραχή των τεράστιων μαζών που κονταροχτυπιούνται, λίγη από την ποίηση εκείνη των γιορτών και των συνωστισμών τότε που, πράγμα σπάνιο στις μέρες μας, ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους. Το θέατρο πρέπει να μας προσφέρει οτιδήποτε έχει να κάνει με το έγκλημα, την αγάπη, τον πόλεμο, την τρέλα, αν θέλει να ανακτήσει την αναγκαιότητά του. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια πιστευτή πραγματικότητα που να δίνει στην καρδιά και τις αισθήσεις, εκείνη τη συγκεκριμένη δαγκωματιά που όλα τα αληθινά συναισθήματα απαιτούν. Θέλουμε να διευθύνουμε τον όλο οργανισμό, διά μέσου μιας έντονης κινητοποίησης από αντικείμενα, χειρονομίες και νοήματα, χρησιμοποιημένα με νέο πνεύμα. Το Θέατρο της Σκληρότητας έχει δημιουργηθεί με σκοπό να αποκαταστήσει μια ευερέθιστη και σπασμωδική αντίληψη για τη ζωή και έχει μια τέτοια αίσθηση βίαιης σκληρότητας και άκρας συμπύκνωσης των σκηνικών στοιχείων, ώστε η σκληρότητα πάνω στην οποία έχει βασιστεί πρέπει να γίνει κατανοητή. Αυτή η σκληρότητα η οποία θα είναι αιματηρή εξ'ανάγκης αλλά όχι εκ συστήματος, μπορεί να χαρακτηριστεί από ένα είδος αυστηρής ηθικής αγνότητας, που δεν φοβάται να πληρώσει στη ζωή, την τιμή που πρέπει να πληρωθεί "
ΑΝΤΟΝΕΝ ΑΡΤΩ, "Το θέατρο και το είδωλό του"

Περί Αντονέν Αρτώ: Με λένε Αντονέν Αρτώ, 1ο μέρος { Συνώνυμο της λέξης «πρωτοπορία», ο Αρτό τράβηξε κυριολεκτικά την τέχνη από τα μαλλιά, την οδήγησε στον έσχατο βωμό της άρνησης κάθε προσδιορισμού, κάθε ταυτότητας και συγκατάβασης. }
 Με λένε Αντονέν Αρτώ, 2ο μέρος

 Kι ένα βίντεο για τον Αρτώ:



Το αρχικό απόσπασμα προέρχεται από το mind-blowing βιβλίο του Abbie Hoffman - εκδόσεις "Διεθνής Βιβλιοθήκη"- "Revolution For The Hell Of It ". Ενός αληθινού ποιητή της επανάστασης -ένα καλό βίντεο γι'αυτόν: Abbie Hoffman: Leading the 60's Counter Culture Revolution - ο οποίος και πίστευε στην αναγκαιότητα χρησιμοποίησης του θεάτρου για την προώθηση επαναστατικών και ανατρεπτικών σκοπών, πάνω στη μεγάλη σκηνή της σκληρότητας που λέγεται κοινωνική πραγματικότητα.  Για τον Abbie Hoffman έχει μεριμνήσει αρκετά ο ανιχνευτής:
  Μαθήματα "ανορθόδοξης επαναστατικότητας" (ή "επαναστατικής γιορτής")
Ένας επαναστάτης που τον καύλωνε η επανάσταση! 
 Πρόβλημα με τη γλώσσα των Αρχών...
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου