ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

" Jingle Bells" - the punk way




Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η συντηρητική και πάντα πιστή στις "αξίες" της μοναρχίας βρετανική κοινωνία, σύστηκε κυριολεκτικά από μια παρέα από αυθάδεις "αληταράδες" που με τον άτεχνο αλλά εκρηκτικό μουσικό αναρχισμό τους, γνωστό και ως "punk", εισέβαλαν σαν αφηνιασμένοι ταύροι μέσα στο υαλοπωλείο των μουσικών και κοινωνικών δρώμενων της χώρας! Υψώνοντας αναίσχυντα το μεσαίο δάχτυλο προς την "κοινωνία του θεάματος" : Οι Sex Pistols!   Δυναμίτες όπως το "God save the Queen", ένα γεμάτο ασέβεια μεγαλοπρεπές παραλήρημα, σαν ροχάλα προς τα βρετανικά "όσια και ιερά", σάστισαν ακόμη και τους λεγόμενους προοδευτικούς κύκλους της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας. Το συγκεκριμένο τραγούδι, από τον ένα και μοναδικό ολοκληρωμένο δίσκο τους, φυσικά λογοκρίθηκε από το βρετανικό ραδιόφωνο, κάτι που δεν το εμπόδισε να γνωρίσει τεράστια επιτυχία και να συμπεριληφθεί από κορυφαία μουσικά έντυπα -Rolling Stone και Q magazine - στα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών αλλά και σε αυτά "που άλλαξαν τον κόσμο"!

 Πιστή στην "παράδοση της άρνησης" και με έντονο το στοιχείο της μανιφεστικής κατάθεσης στη μουσική της, ήταν η αναρχοπανκ βρετανική μπάντα των Crass, απ'όπου και η αρχική εικόνα. Αλησμόνητο το εντυπωσιακό πολύπλοκο φεμινιστικό μανιφέστο τους "Ο φθόνος του πέους" -ακούστε εδώ όλο το άλμπουμ- που κυκλοφόρησε στις αρχές των '80ς. H ντράμερ τους Penny Rimbaud -συγγραφέας, ποιήτρια, ζωγράφος και ακτιβίστρια εκτός από μουσικός-  προσδιόρισε και το στίγμα κάθε  επανάστασης που αξίζει το όνομά της, αυτής που από όποιο σημείο αναφοράς και τομέα κοινωνικής ή καλλιτεχνικής δραστηριότητας κι αν παίρνει σάρκα και οστά, διεκδικεί και ζητάει πίσω εκείνο που ξέρει καλά πως είναι δικό της αλλά το καρπώνονται αυθαίρετα άλλοι. Είχε δηλώσει το 1982 τα εξής:

" Όταν ο Johnny Rotten -σημείωση: ο frontman των Sex Pistols - διακήρυξε ότι δεν υπάρχει μέλλον -"Νο Future", εμείς το αντιληφθήκαμε ως ξεκάθαρη πρόκληση στη δημιουργικότητά μας. Γνωρίζαμε καλά πως αληθινά υπάρχει μέλλον, εφόσον είμαστε διατεθιμένοι να παλέψουμε ώστε να το κερδίσουμε. Έχει να κάνει με τον κόσμο μας, αυτός που είναι όλος δικός μας και μας τον έχουνε κλέψει. Βγαίνουμε έξω λοιπόν για να τον ζητήσουμε πίσω. Μόνο που αυτή τη φορά δεν μας είπανε "χίππις", αλλά μας αποκάλεσαν πανκς "


-Από τα '60ς με ήχους και σκέψεις...-

Κι εμείς εδώ πιστεύουμε ότι τα λόγια της και σήμερα είναι τόσο επίκαιρα όσο ήταν και τότε. Μάλλον πολύ πιο επίκαιρα από τότε!

Κι επειδή είναι και "χρονιάρες μέρες" να σας παίξουμε κι ένα ανάλογο τραγούδι. Θέλοντας, ίσως επηρεασμένος κι από το θορυβώδη κυνισμό των Sex Pistols, να το συνοδεύσω και με τα λόγια του Aμερικανού συγγραφέα Garrison Keillor: "Τα χριστούγεννα είναι σαν τους τυφώνες. Έρχονται θέλεις δεν θέλεις και πρέπει υποχρεωτικά να τα περάσεις με τους άλλους".
Κάτι σαν "πειραγμένο" κλείσιμο του ματιού, γιατί όχι;




Ο Ένοικος... 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: το παρακάτω "cult" βίντεο, από μια ελληνική ταινία της δεκαετίας του 1980, μου το 'στειλε ένας φίλος και θεώρησα απαραίτητο να το εντάξω σε αυτή τη δημοσίευση, έστω κι εκ των υστέρων:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου