ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Ζώντας με τους Γενετικά Τροποποιημένους Οργανισμούς

 (όλοι έχουμε ακούσει τη φράση "είμαστε αυτό που τρώμε". Αν δεχτούμε την αλήθεια που εμπεριέχει, τότε ίσως θα'πρεπε να χλωμιάσουμε από τρόμο. Λόγω της διαπίστωσης γι'αυτό που θέλουν να είμαστε πλέον, δηλαδή αυτό το εκφυλισμένο ον, με το παραπαίον ανοσοποιητικό, στο οποίο μεταλασσόμαστε με τα τοξικά κι επικίνδυνα δηλητήρια που μας ταΐζουνε!
Kι όχι μόνο σωματικά...)

Σπόροι του Θανάτου (Seeds of Death) Το ντοκιμαντέρ αυτό που βραβεύθηκε στο Hoboken International Film Festival το 2013, σοκάρει αποκαλύπτοντας τη γυμνή αλήθεια για τους Γενετικά Τροποποιημένους Οργανισμούς (ΓΤΟ). Μια πλειάδα επιστημόνων και πολέμιων του ελέγχου των σπόρων από τις μεγάλες πολυεθνικές των χημικών και των ΓΤΟ, συνενώνουν τις φωνές τους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι Vandana Shiva, Shiv Chopra και Arpad Pusztai, ενώ παρουσιάζονται λήψεις από τα πειράματα του Gilles-Éric Séralini.
 To έχει ανεβάσει στο διαδίκτυο ο ίδιος ο παραγωγός του Gary Null, αποκαλύπτει την αλήθεια για τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους, για τον τρόπο της εξάπλωσής του μέσα από συστήματα διαπλοκής και διαφθοράς και με επιστημονικά στοιχεία παρουσιάζει τις δυσμενείς επιπτώσεις κυρίως στην υγεία και το περιβάλλον.

 

Συνδέστε άμεσα:
Αφού είμαστε αυτό που τρώμε (ή τελικά μας τρώει!) ας μάθουμε επιτέλους τι έχουν "μαγειρέψει" για εμάς και τα παιδιά μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου