ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Αφιέρωση...

κι ένας οικολογικός χαιρετισμός προς τον αυτοματοποιημένο, γκατζετάκια και ως προς τη βρώση του "γενετικά τροποποιημένο", αστικό αρουραίο της σύγχρονης παράκρουσης! Εκ μέρους της δαιμονοποιημένης και πολύπαθης  φύσης από τα τεχνολογικά μοντέλα και τα θρησκευτικά κάτεργα των εποχών της ξεφτίλας...

Αφιερωμένο στην έννοια της "νομιμότητας", έτσι όπως την αντιλαμβάνονται κάτι κολλητάρια της εκάστοτε ολιγαρχικής ανομίας, όπως όλοι οι αρμόδιοι μπατσο-υπουργοί από τη μεταπολίτευση και ύστερα, εδώ στο τσιφλίκι της εγχώριας ελίτ και των "μπίζνεσμεν" υψηλών προστατών εκτός των τειχών.

Αφιερωμένο στην "επιτακτική ανάγκη" ολοένα μεγαλύτερης αστυνόμευσης και περισσότερο ασφυχτικών "τρομονόμων" και "εκπτώσεων" στις ήδη λυμφατικές ελευθερίες και τα απομεινάρια δικαιωμάτων των υπηκόοων των αναπτυγμένων χωρών, που στενάζουν από το φόβο των κατασκευασμένων δαιμόνων από τις μυστικές υπηρεσίες και τα μυστικά κονδύλια των ηγητόρων τους.

Αφιερωμένο στα υπουργεία και τα αόρατα διευθυντήρια "προστασίας του πολίτη", που στην ουσία τον προστατεύουν από τον κακό του εαυτό, ο οποίος μπορεί να τολμήσει να αμφισβητήσει τις καλές προθέσεις, τις ατζέντες και την εντιμότητα της εξουσίας απέναντί του.

Τέλος, αφιερωμένο σε κάθε είδους και ιδεολογίας τυραννίσκους, απατεώνες και σαπάκια σε πόστα ισχύος, που βαφτίζουν το κρέας ψάρι και αποκαλούνε "δημοκρατία" το φίμωτρο παρέα με το μαστίγιο.


σκηνή από την πολύ ενδιαφέρουσα ταινία του Νίκου Νικολαΐδη "Ο χαμένος τα παίρνει όλα", με την ιστορία ενός σύγχρονου "Δον Κιχώτη" από την ανάποδη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου