ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

"ΔΕ ΓΑΜΙΕΤΑΙ!"




"Δε γαμιέται!"

Οι εταιρείες ανοίγουνε διάπλατα τα βουλιμικά τους πολυεθνικά σαγόνια
καταβροχθίζοντας συμβόλαια και συμφωνίες, ανθρώπους, γαίες, νερά, ακόμα και τον αέρα.

Οι πολιτικάντηδες χαριεντίζονται και χασκογελάνε στις μαζώξεις με ονομασίες κάλπικου κύρους
και υπογράφουνε τεφτέρια με εμπόρους και γραφιάδες για τους δείκτες επιβίωσης της πλέμπας.

Οι τραπεζίτες ανάβουνε πούρα και σνιφάρουν σκόνες να γιορτάσουνε τα πλαστικά τους κέρδη,
συνοδεία ανεκδότων για ξεβράκωτους, βαριανασαίνοντες, αναμένοντες άσπρη μέρα κολίγους.
Κοιλαράδες και γραμωμένοι καπετάνιοι κάνουνε χαβαλεδιάρικα με τους κολλητούς πάρτυ
πάνω σε θαλαμηγούς με τελευταίας κοπής φλασάτα ντραγκς και άγουρα κορμιά.

Ο δικαστής ετοιμάζεται να γράψει το πιο αυστηρό γράμμα του νόμου
για τον επόμενο Γιάννη Αγιάννη που'κλεψε ένα καρβέλι να χορτάσει.

Ο μπάτσος πότε πυροβολεί τον ανήλικο παραβάτη και πότε σακατεύει το συλληφθέντα διαδηλωτή,
βάζοντας πλάτη στην κίβδηλη, εξαγορασμένη λάμψη και στην απάτη την επιφανή.

Ο αξιωματικός διατάζει το φαντάρο να ανοίξει στα γυναικόπαιδα πυρ
και τα τελευταίας γενιάς βομβαρδιστικά αδειάζουν την πραμάτεια τους στα κεφάλια αμάχων.

Η τηλεόραση μιλάει για αναγκαία κακά και θυσίες με αντίκρισμα σε ένα κάποιο μέλλον,
μα στις χολυγουντιανές οθόνες το δίκαιο των θεριών πυρπολείται.

Κι εσύ συνεχίζεις να λες "δε γαμιέται!"
Σε καταλαβαίνω.
Πάντα υπάρχουν κάπου κάποιοι άλλοι
που το τσούξιμό τους είναι πιο οξύ και διαρκές
απ' το δικό σου...

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου