ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Ανακοίνωση για τους φυλακισμένους απεργούς πείνας

Ανακοίνωση για τους φυλακισμένους απεργούς πείνας | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα
ΑΠΟ ORMITHIELLA

 

Θέμα Συνειδήσεως


Είναι πασιφανές ότι στην 20η μέρα απεργίας πείνας, οι απεργούν έχουν επιλέξει να καταστήσουν ως ύστατο μέσο το σώμα τους για την ικανοποίηση των αιτημάτων που έχουν θέσει. Άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους, οι απεργοί πείνας είναι πολιτικοί κρατούμενοι με συγκροτημένη άποψη οι οποίοι διατηρούν στο ακέραιο την επιλογή του αυτεξούσιου της διαχείρισης της ζωή τους. Δεδομένου δε την συνέχιση της απεργίας πείνας διαπιστώνουμε από τα ιατρικά ανακοινωθέντα την έκδηλη απορρύθμιση του οργανισμού τους, ως αποτέλεσμα ηλεκτρολυτικών και μεταβολικών διαταραχών, η οποία χρήζει τριτοβάθμιας ιατρικής φροντίδας.

Επειδή η μεταγωγή των απεργών πείνας σε νοσοκομεία του ΕΣΥ θα ενταθεί τις επόμενες ημέρες, επισημαίνουμε ότι:

Η άρνηση του εκάστοτε απεργού πείνας να λάβει υγρά ενδοφλεβίως δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται από το ιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου ως άρνηση νοσηλείας και φροντίδας. Καθήκον κάθε γιατρού είναι να θεραπεύει, να εξαλείφει τον πόνο, να παρέχει ανακούφιση και να δρα προς το συμφέρον των ασθενών του, πάντα με την συγκατάθεση του. Υπάρχει μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ιατρική προς όφελος του ατόμου και την κατάχρηση της ιατρικής. Κάθε τέτοια πράξη συνιστά ουσιαστικά συμμετοχή του γιατρού στο βασανισμό, κάτι που όχι μόνο είναι αντιδεοντολογικό/ανήθικο, αλλά διευκολύνει την αποδοχή τέτοιων πρακτικών και τελικά καταστρέφει την εμπιστοσύνη των ασθενών στο ιατρικό λειτούργημα.

Πρακτική όπως αυτή στην περίπτωση του Φοίβου Χαρίση, αντιβαίνει κατάφωρα την διακήρυξη της Μάλτας της Παγκόσμιας Ένωσης Ιατρών για τους απεργούς πείνας που αναφέρει:
«ότι η αρχή της φιλανθρωπίας προτρέπει τους ιατρούς να κάνουν ανάνηψη, αλλά ο σεβασμός της αυτονομίας κάθε ατόμου συγκρατεί τους ιατρούς από παρέμβαση όταν έχει δοθεί άρνηση αξιόπιστη και με πλήρη ενημέρωση.» Συνεπώς η βούληση του ασθενούς είναι πάνω και από το υπέρτατο καθήκον του ιατρού για την ανάνηψη και σωτηρία κάθε ασθενή. Υπενθυμίζουμε για μια ακόμα φορά τις βασικές αρχές της διακήρυξης της Μάλτας ώστε να μην υπάρχουν παρερμηνείες:
• Καθήκον να ενεργούμε ηθικά. Όλοι οι γιατροί δεσμεύονται από την ιατρική ηθική στην επαγγελματική τους επαφή με ευάλωτα άτομα, ακόμη και όταν δεν παρέχουν θεραπεία. Όποιος και εάν είναι ο ρόλος τους, οι γιατροί πρέπει να προσπαθούν να προλάβουν τον εξαναγκασμό ή την κακοποίηση των κρατουμένων και πρέπει να διαμαρτύρονται εάν αυτή συμβαίνει.
• Οι απεργοί πείνας δεν πρέπει με τη βία να υποβάλλονται σε θεραπεία την οποία αρνούνται. Βίαιη σίτιση αντίθετη με ενημερωμένη και εθελούσια άρνηση είναι αδικαιολόγητη.
• Εξισορρόπηση διπλών καθηκόντων. Οι γιατροί που παρακολουθούν απεργούς πείνας μπορεί να βιώσουν μια σύγκρουση μεταξύ της υποχρέωσης συμμόρφωσής τους στην εργοδοτική αρχή (όπως η διοίκηση της φυλακής) και της υποχρέωσης αφοσίωσής τους στους ασθενείς τους. Οι γιατροί με διπλές υποχρεώσεις δεσμεύονται από τις ίδιες ηθικές αρχές όπως οι άλλοι γιατροί, πράγμα που σημαίνει ότι η κύρια δέσμευσή τους είναι στον κάθε ένα άρρωστό τους.
• Κλινική ανεξαρτησία. Οι γιατροί πρέπει να παραμένουν αντικειμενικοί στις εκτιμήσεις τους και να μην επιτρέπουν σε τρίτους να επηρεάζουν την ιατρική τους κρίση. Δεν πρέπει να επιτρέπουν στον εαυτό τους να υφίσταται πίεση για να αθετήσουν ηθικές αρχές, όπως να παρέμβουν ιατρικά για μη ιατρικούς λόγους.
• Μερικές φορές οι απεργοί πείνας δέχονται ενδοφλέβιο διάλυμα αλατούχου ορού ή άλλες μορφές ιατρικής αγωγής. Η άρνηση να δεχθούν ορισμένες ιατρικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να προϊδεάζει την άρνησή τους για όποια άλλη μορφή ιατρικής φροντίδας, όπως θεραπεία των λοιμώξεων ή του πόνου.
• Οι γιατροί ή άλλο υγειονομικό προσωπικό δεν επιτρέπεται να ασκήσουν αθέμιτη πίεση όποιου είδους στον απεργό πείνας για να αναστείλει την απεργία. Η θεραπεία ή η φροντίδα του απεργού πείνας δεν πρέπει να εξαρτάται από την αναστολή της απεργίας πείνας.
• Εάν ένας γιατρός δεν μπορεί για λόγους συνειδησιακούς να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας για θεραπεία ή τεχνητή διατροφή, ο γιατρός πρέπει να το ξεκαθαρίσει από την αρχή και να παραπέμψει τον απεργό πείνας σε άλλο γιατρό ο οποίος είναι πρόθυμος να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας.
• Είναι ηθικό να επιτρέψεις σε έναν αποφασισμένο απεργό πείνας να πεθάνει με αξιοπρέπεια μάλλον παρά να υποβάλλεις αυτό το πρόσωπο σε επανειλημμένες ιατρικές παρεμβάσεις αντίθετες στην θέλησή του/της.

Ευελπιστούμε ότι οι συνάδελφοι ιατροί θα συμπεριφερθούν ως λειτουργοί υγείας και όχι ως σωφρονιστικοί υπάλληλοι τιμωρητικά προς τους απεργούς πείνας. Καλούμε το ιατρικό – νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μην υποκύψει σε καμία πίεση ή εκβιασμό.

Αθήνα, 22 Μαρτίου 2015
Δρ Αργύρης Αργυριάδης,
Παρατηρητήριο Ψυχοκοινωνικών Δικαιωμάτων,
ISEPP (Ελληνικό Τμήμα)


 Σύντομος σύνδεσμος: http://wp.me/pPn6Y-lfe

Το διαβάσαμε στους Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα  μέσω ΔΉΘΕΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου