ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Τα ξόρκια δεν έχουν συμβόλαιο με την αιωνιότητα



 
Τα ξόρκια δεν έχουν συμβόλαιο με την αιωνιότητα

Κακόβουλα στοιχειά εσείς!
Εσείς, του κόσμου οι κλειδοκράτορες ψυχοπαθείς.
Εσείς, της κοινωνίας κεφαλές με κύρος.
Θεοί, παράδεισοι, διαβόλοι και κολάσεις δε στήθηκαν για σας
μα ένα ακόμη δηλητηριώδες βέλος σας
στη φαρέτρα του ελέγχου μαζικής βοσκής.
Του μαριονετίστα κόλπα και κινήσεις
είναι η δική σας σπουδή.
Η έκλυση φόβου κι οδύνης η δική σας ηδονή.
Κι οι ανθρωποθυσίες κι εκατόμβες τελετουργικά σας.

Πωρωμένα παχύδερμα, κάντε ότι αγνοείτε
πως όλα τα παιδιά δικαιούνται παιδικής ηλικίας,
λίγο γάλα να πιουν και μια αγκαλιά να κουρνιάξουν
από γονείς που χαμογελούν της ζωής,
που δεν την υπομένουν, που δεν την αρνούνται.
Όμως το μεγαλύτερο κρίμα σας
δεν είναι
τα θησαυροφυλάκια που γεμίζουν παίρνοντας ζωές,
δεν είναι
οι σκατόψυχες ατζέντες σας και πολιτικές,
δεν είναι
η φόνισσα φτώχεια και χαροντυμένη πείνα,
δεν είναι
ούτε οι πανέξυπνες βόμβες σας κι οι άψυχες κάνες.
Είναι
που σαν μάγοι με κατάμαυρα ξόρκια
τα παιδιά όλου του κόσμου κάνατε αόρατα.
Ή τον κόσμο ολάκερο
μια σωρεία από αόμματες σκιές.
Αλλά τα κακόβουλα ξόρκια και οι φορείς τους
δεν έχουν συμβόλαιο με την αιωνιότητα.
Κι όταν φτάσει η ώρα να λυθούν
λύνονται συχνά με πάταγο...

ανιχνευτής



Επίσης:  

Δείτε και την εξαιρετική ταινία "Όλα τα αόρατα παιδιά" - ("all the invisible children")
και διαβάστε το πολύ σκληρό μα σίγουρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο " Λυπήσου τα παιδιά...", βγαλμένο μέσα από τους χειρότερους εφιάλτες μιας πραγματικότητας που γυρεύει τη λύτρωση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου