ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

κοίτα την πάρτη σου και τι σε νοιάζει για τους άλλους.






γράφει ο Άκης κουστουλίδης


Αλήθεια για ποια δημοκρατία μιλάμε, για ποια ελευθερία και για ποια ανθρώπινα δικαιώματα όταν υπάρχουν τέτοια τερατουργήματα;


Αλήθεια θα ήθελες να ήταν παιδί σου το παιδί της παραπάνω φωτογραφίας;


Αλήθεια ποια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να αποδεχτεί την κατάσταση της παραπάνω φωτογραφίας;


Αλήθεια ποια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να μείνει ήσυχη και να συνεχίσει την μέρα της χωρίς να κλάψει και εξοργιστεί;


Η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να αποδεχτεί τέτοιες καταστάσεις, μπορεί όμως η κοινή του λογική, μπορεί η πολιτική του, μπορεί η θρησκεία του, μπορεί το κέρδος του.


Ναι μπορείς να γυρίσεις από την άλλη και να πας μια βόλτα με το παιδί σου στην παραλία, να το μεγαλώσεις περήφανο για τους πολέμους των προγόνων σου, να πάρεις δάνειο για να το σπουδάσεις, να γλίψεις έναν βουλευτή για να το βολέψεις, να του μάθεις να ψηφίζει τους δολοφόνους πολιτικούς, να του μάθεις πως εχθρός είναι το όνομα του άλλου θεού και να το μάθεις πως για τα λεφτά μπορεί να πουλήσει και την ψυχή του.


Και μετά τηλεφώνησέ με να πάμε να δούμε τον τελικό του μουντιάλ, να κοινοποιήσουμε ένα γνωμικό από κάποιον σοφό άλλου καιρού, να μιλήσουμε για διακοπές, για αμάξια, για γυναίκες, να πιούμε καμιά μπύρα και να καταλήξουμε στην μεγαλύτερη σοφία του εγώ μας, δηλαδή, κοίτα την πάρτη σου και τι σε νοιάζει για τους άλλους.



Όσο θα έχουμε κλεισμένη την ψυχή μας σε ένα κελί ο κόσμος θα βαδίζει σε αργό αλλά βέβαιο θάνατο………..


Υ.Γ. ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς όπλα και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα………………………..




ὑπόγεια τάξις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου