ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

"Άνθρωποι" και ζώα


Όταν τα ζώα -κι ενίοτε πειραματόζωα διδάσκουν...ανθρωπισμό και αλληλεγγύη στα δίποδα ζώα-κι ενίοτε πειραματιστές, καταστροφείς του φυσικού περιβάλλοντος και σφαγείς δίποδων και τετράποδων και κάθε μορφής ζωής:



Τις φωτογραφίες αυτές είδα εδώ

Κι όταν οι "άνθρωποι" διψούν για αίμα ανυπεράσπιστων πλασμάτων ενόψει τι άλλου; κέρδους!

Διαβάζω, μεταξύ άλλων, κι εδώ: "H σφαγή της φώκιας ξανάρχισε Kαναδάς: πράσινο φως για τον φόνο ώς 350.000 μωρών που σκοτώνονται με φρικτό τρόπο
Το κυνήγι των μωρών φώκιας για εμπορικούς λόγους ξανάρχισε σε ακόμη μεγαλύτερη έκταση απ' ό,τι όταν είχε προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή, πριν από δύο δεκαετίες.
Έπειτα από τη φρίκη που είχε προκαλέσει η σφαγή των μωρών φώκιας της Γροιλανδίας (Phoca groenlandica), οι υποστηρικτές των δικαιωμάτων των ζώων είχαν στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον του κυνηγιού αυτού. Οικολόγοι είχαν συμμετάσχει στην εκστρατεία φοβούμενοι πως το είδος θα αποδεκατιστεί. Οι πωλήσεις της γούνας αυτής σε όλο τον κόσμο σημείωσαν κάθετη πτώση. Ακόμη και ο Καναδάς αντέδρασε με αποτροπιασμό και κατέστησε αυστηρότερους τους κανονισμούς που διέπουν αυτό το κυνήγι-σφαγή. Τώρα όμως η χώρα αυτή ανέβασε την ποσόστωση σε επίπεδα ανήκουστα εδώ και μισό αιώνα, θέλοντας να εκμεταλλευθεί νέες αγορές στη Ρωσία και την Πολωνία και μια αλλαγή στα περιβαλλοντικά δεδομένα. "
Από Εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" - THE NEW YORK TIMES, 6 Απριλίου 2004

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου