ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Να αντιμετωπίσετε την πείνα σας με πνευματικό τρόπο για να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι!

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ-ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ 
Πρωτοφανής "οδηγία", στα όρια της πρόκλησης, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη!

Ζητεί από τους Έλληνες πολίτες να αντιδράσουν με την λογική "σφάξε με αγάμ ν΄ αγιάσω..."!

-Να αντιμετωπίσετε την κρίση με πνευματικό τρόπο ώστε να γίνεται ευτυχισμένοι άνθρωποι!

Δηλαδή συνεχίστε να πεινάτε εσείς και...
τα παιδιά σας, την ίδια στιγμή που κάποιοι διεφθαρμένοι παράγοντες του τόπου θα εξακολουθούν να πλουτίζουν. Έτσι θα βρείτε την πραγματική ευτυχία!

Παρόμοιες είναι οι υποσχέσεις του Μωάμεθ προς τους μουσουλμάνους που γίνονται ανθρώπινες βόμβες: Σας περιμένει η ευτυχία και τα ουρί του Παραδείσου!

Κατά τη δοξολογία που πραγματοποιήθηκε στον Ναό του Τιμίου Προδρόμου στη Νεάπολη, ο Οικουμενικός σημείωσε ότι «είναι απαραίτητο ο ελληνικός λαός να οπλιστεί με υπομονή και ελπίδα για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες τού καθημερινού βίου».
Και πρόσθεσε ότι «μέχρι σήμερα η αληθινή ευτυχία ταυτίστηκε επανειλημμένως με την οικονομική ευμάρεια. Γι' αυτό τον λόγο, αν η οικονομική κρίση αντιμετωπιστεί με ορθό και πνευματικό τρόπο, αυτό μπορεί να αποδειχτεί πολύτιμο, καθώς η πραγματική ευτυχία δεν βρίσκεται ούτε στην οικονομική άνεση, ούτε στην οικονομική ευημερία, ούτε στην αφθονία των αγαθών».

Με απλά λόγια ο Οικουμενικός Πατριάρχης ξεπέρασε και το "μαζί τα φάγαμε..." του Πάγκαλου!...

Από το kourdistoportocali  μέσω ΓΡΕΚΙ

1 σχόλιο:

  1. μιλησε ο τουρκολαγνος ,το γιουσουφακι μπροστα στους αποχαυνομενους νεαπολιτες σιναμα και το αποβρασμα ο Βενιζελος παρων .πνιξτε τους στην καυτη πισσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή