ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

Ποια είναι η "πραγματική πραγματικότητα", τελικά;

 

 Ένα "αταίριαστο" βίντεο. Σε όσα επί το πλείστον γράφονται και προβάλλονται για τα πολεμικά γεγονότα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής: Έλληνες στο Dubai κάνουν αμέριμνοι τη βόλτα τους, ανάμεσα σε κόσμο που απολαμβάνει το μπάνιο και το ποτό του, στην γνωστή JBR Beach, σε μια περιοχή γενικά που όπως είχε αναφερθεί, μέσα εικόνων και ανταποκρίσεων, βομβαρδίστηκε σφοδρά από ιρανικούς πυραύλους και drones τις προηγούμενες ημέρες. Περίπατος λοιπόν και μπροστά στη μαρίνα του ξενοδοχείου Burj Al Arab, που στέκεται "ατσαλάκωτο" στη θέση του. Μια περιήγηση κατά μήκος της εκπληκτικής ακτογραμμής του Ντουμπάι, όπου ο χώρος του δημοφιλούς ξενοδοχείου, σύμφωνα με εικόνες και ρεπορτάζ, είχε τυλιχτεί στις φλόγες. Και όπως τίθεται με ειρωνική διάθεση στο βίντεο, ένας κύριος προβάλλει τις ανύπαρκτες "εικόνες πολέμου" και μια κυρία απορεί που "οι άνθρωποι κάνουν μπάνιο με τις οβίδες παρέα", μιας και έχει γραφτεί ότι οι τουρίστες έχουν σε μεγάλο βαθμό αδειάσει το Ντουμπάι, λόγω συχνών ιρανικών πληγμάτων σε δομές οικονομικής σημασίας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, συμμάχου των Η.Π.Α. στην περιοχή..


πηγή:  https://www.facebook.com/reel/950684531263328 

 Στην εποχή που τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται -κάποια παραδείγματα, ίσως; όπως: " The entire world is just a stage..." ? , ακόμη και Who are behind their plastic masks? και για να το προεκτείνουμε κι εκτός πλανήτη, A fake space program ? και  Real or CGI in the sky .....?- .. Σ' έναν θαυμαστό νέο κόσμο που η AI  -"we're all AI...!"-  μπορεί να ζωγραφίσει έναν αριστουργηματικό πίνακα ή να γράψει ένα εκπληκτικό κινηματογραφικό σενάριο και οι ψηφιακοί πρωταγωνιστές και τα τοπία της να ομοιάζουν ανατριχιαστικά με το πραγματικό, αναδεικνύεται λοιπόν ΤΟ κρίσιμο ερώτημα: Τελικά, τι είναι πραγματικό; Αυτό που -θέλουν να-μας δείχνουν μέσω των μιντιακών εργαλείων τους ή αυτό που συμβαίνει, χωρίς όμως να δημοσιοποιείται σε ευρεία κλίμακα; Και, βεβαίως, ένα τέτοιας υφής ερώτημα κυοφορεί ένα άλλο ερώτημα, αναπόφευκτο, ανησυχητικό και συγχρόνως αποκαλυπτικό της όποιας ψευδαίσθησης, τεράστιας όμως κλίμακας, που ενδεχομένως να επιβάλλεται στα "ζαλισμένα μάτια" της κοινής γνώμης: Γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο, σε ποιες βαθύτερες αιτίες εδράζεται και υπαγορεύεται από πιθανές τρέχουσες καταστάσεις κάτω από την επιφάνεια; 

Οπότε, η αλυσίδα αναπόφευκτων πια αποριών μοιάζει αμείλικτη: Αν τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς μας δείχνουν κι ερμηνεύουν καθεστωτικά, συστημικά αλλά και εναλλακτικά κανάλια και ιστότοποι, τα τελευταία παρασυρόμενα ενίοτε σε μια "αφηγηματική παγίδα" χωρίς ίσως να το συνειδητοποιούν, τι ακριβώς παίζεται στη Μέση Ανατολή; Μήπως υπάρχει ένας άλλος πόλεμος, αθέατος και δύσκολα κατανοήσιμος κι ανομολόγητος στις πραγματικές αιτίες κι αποτελέσματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, που λαμβάνει χώρα; Κάτω από τη μύτη και τις ενοχλητικές μέχρι πανικόβλητες και δύσκολα διαχειρίσιμες, σε αρχικά έστω αλλά κρίσιμα στάδια, αντιδράσεις της κοινής γνώμης..

Ο Ένοικος...  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου