ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Εκτροπή...


Mετάφραση: Μεγαλώνεις θέλοντας να γίνεις ο Luke Skywalker και μετά διαπιστώνεις ότι έχεις γίνει στρατιώτης ("stormtrooper") της "Αυτοκρατορίας".
Ότι έχεις μετατραπεί σε συνειδητό ή ασυνείδητο χρήσιμο γρανάζι (ή σε χρήσιμο ηλίθιο), αναλώσιμο κομμάτι, στρατευμένο τμήμα της με τον ένα ή άλλο τρόπο, υποτελή της αιώνιας και δίχως τέλος "Αυτοκρατορίας". Αυτής που μπορεί να αλλάζει μορφή, μέσα στη ροή του χρόνου, αλλά με την ουσία της να παραμένει αναλλοίωτη. Και, όπως έγραφε ο ευφυής Φίλιπ Ντικ, "η Αυτοκρατορία ποτέ δεν τελείωσε".
 Κι αν οι "Jedi" είναι (φαινομενικά;) από ελάχιστοι έως ανύπαρκτοι, αυτό δεν συμβαίνει γιατί  η "Σκοτεινή Πλευρά" είναι πιο ελκυστική. Αλλά διότι για να επιβληθεί μέσω των χειριστών της στο μυαλό των αέναων στρατιών κι αγέλων, είτε των επιστατών είτε των θυμάτων, χρησιμοποιεί δύο πανίσχυρα όπλα: τον αυτοματισμό της συνήθειας και την  κυριαρχία του μύθου και των συμβόλων (πρώτιστα στο πεδίο του υποσυνείδητου)...

(Η εικόνα αλιεύτηκε από ΕΔΩ και η λεζάντα της αποτελούσε τον τίτλο αυτού του άρθρου


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου