ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Μια εορταστική παρέλαση



Άποψη δική μας, σχετικά με το βίντεο που ακολουθεί:
" (Κομαντάντ:) εν δυο! Προχωράμε!
  (Φάλαγγα:) Γιαβόλ μάιν κομαντάντ! (μτφ απ'τα γερμανικά: μάλιστα διοικητά μου)"

Όταν, λοιπόν, η περήφανη και βαριά "πατριωτική μαγκιά" βγαίνει για παρέλαση στους γιορτινούς δρόμους της πόλης, τότε ποιος είδε τους καθαρόαιμους απόγονους του "Leonidas and the 299" και δεν φοβήθηκε! Και τα "κουτάβια", οι "κότες", οι "φλώροι", οι "άπλυτοι", οι "σκούροι", οι μιγάδες, οι χλωμοί και οι πολύχρωμοι, οι χίπηδες, οι μακρυμάλληδες και με piercing από πάνω, οι ενδυματολογικά ακατάλληλοι (πχ με μπλουζάκια που έχουν στάμπα τη μούρη του Τσε ή κάνα κεφαλαίο γράμμα που μπορεί να παραπέμπει σε αναρχική πλάνη), οι έχοντες το θράσος της διαφωνίας και πολύ χειρότερα της απόπειρας να εκφράσουν κιόλας αυτή τους τη γνώμη, όλοι γενικά κάνουν τουμπεκί (μτφ: το βουλώνουν)! Και όλοι μα όλοι, κουτσοί και στραβοί, γέροι και νέοι, άνδρες και γυναικόπαιδα, σκυλιά και γατιά και προπαντός τα ντουβάρια, χέζονται πάνω τους από δέος μπροστά στον "πατριωτικό τσαμπουκά", τη λεβέντικη κορμοστασιά του, που φυσικά συνοδεύεται κι από απαραίτητη ευγλωττία και σπεύδουν με συγκίνηση να αναγνωρίσουν το δίκαιο των θέσεών του, να υιοθετήσουν τα επιχειρήματά του και να ξεσπάσουν σε αυθόρμητα χειροκροτήματα!

 Τι να πούμε κι εμείς οι αλλοτριωμένοι; Μόνο αυτό: "βάι βάι γιαβρούμ! (μτφ από τουρκικά: πωπωπώ μωρό μου!)

Το παρακάτω βίντεο μας το'στειλε ο φίλος "ροχάλας" και ανέβηκε στο ιουτιούμπιον από την omniatv, όπου εδώ υπάρχουν και κάποια ενδιαφέροντα σχόλια και ανάλογες επισημάνσεις.
https://www.youtube.com/watch?v=Els8BC3izG4 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου