ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

"Οι ουρανοξύστες σέρνονται πληγωμένοι στην άσφαλτο"


Στη χώρα της "ελευθερίας" η ελευθερία, αφού βρέθηκε κλινικά νεκρή, στο τέλος κατέληξε θαμμένη και νεκρή. Στη βαθιά συντηρητική και αστυνομοκρατούμενη "ντίσνεϋλαντ" των πολυεθνικών μονοπωλίων, των γενετικά τροποποιημένων δηλητηρίων που επιβάλλονται ως "τροφή", των 9/11 που κατασκευάζονται για να δολοφονούνται και τα τελευταία ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, εκεί όπου απαγορεύεται και ουσιαστικά ποινικοποιείται η έλλειψη στέγης και συλλαμβάνουν ανθρώπους που ταΐζουν αστέγους ή επιβάλλουν βαριά πρόστιμα σε πρωτοβουλίες οργανωμένης σίτισής τους, εκεί όπου ένας στους έξι τρέφονται με κουπόνια σίτισης.
Εκεί δηλαδή όπου (απόσπασμα από ανάρτηση του Ένοικου): κανονικότητα στη "χώρα της ελευθερίας" και της "θεϊκής συμμαχίας" σε πόλεμο κατά των πάντων είναι πλέον το γεγονός ότι: "από το ξεκίνημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης τριάντα εκατομμύρια Αμερικανοί, 13 εκ. νοικοκυριά καλύτερα, εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους – γεγονός που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Πολλοί από αυτούς είναι είτε απλά άστεγοι, είτε μένουν σε σκηνές, είτε σε υπονόμους, είτε σε «παραγκουπόλεις» που δημιουργούν στην έρημο, είτε σε φθηνότερα διαμερίσματα – ενώ 50 εκ. άνθρωποι (το 20% σχεδόν του πληθυσμού) ζουν από τα κουπόνια διατροφής. Αρκετές από τις αμερικανικές αυτές «φαβέλλες» μοιάζουν με καταυλισμούς προσφύγων – ενώ κάποιες άλλες, κατασκευασμένες στην έρημο, αποκαλούνται «πόλεις-πλάκες». Ονομάζονται έτσι, επειδή χρησιμοποιούνται παλιά αυτοκίνητα και λεωφορεία ως χώροι διαμονής των ανθρώπων - τα οποία πρέπει κανείς να καλύψει με πέτρινες πλάκες, για να μην τα παρασύρει ο δυνατός άνεμος της ερήμου. Χιλιάδες από αυτούς τους ανθρώπους έχουν γίνει πλέον αόρατοι για το σύστημα – δεν υπάρχουν και δεν καταγράφονται πουθενά, ενώ κανένας δεν ενδιαφέρεται για το αν ζουν ή πεθαίνουν."

Η χώρα που δημιουργεί, εκπαιδεύει, εξοπλίζει και ξαμολάει τους πιο επικίνδυνους εξτρεμιστές-τρομοκράτες (ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ "ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ": " Ο ψεύτικος πόλεμος του Ομπάμα ενάντια στο ισλαμικό κράτος (ISIS), το οποίο προστατεύεται από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της " ), υπέρ των σκοτεινών της ατζέντων και συμφερόντων που σπέρνουν το χάος. Εκεί όπου κάποτε συντάχθηκε ένα από τα πιο υποτίθεται πρωτοποριακά συντάγματα του κόσμου-σημερινό ανυπόληπτο κουρελόχαρτο στο σημερινό βασίλειο των βαρώνων κάθε λογής ναρκωτικών ουσιών, με αρχινονό "δον Κορλεόνε" το ίδιο το υποκριτικό κράτος (Κράτος δηλ. Οργανωμένο Εγκλημα), εκεί η στρατιωτικοποιημένη αστυνομία-μαντρόσκυλο των μεγαλοαστών και της μαφίας του χρήματος είναι έτοιμη κάθε στιγμή να σκοτώσει σαν σκυλιά τους ανθρώπους. Ανεξαρτήτου χρώματος, αν κι ανέκαθεν έτρεφε αδυναμία σε αυτούς που θεωρούνταν κι εξακολουθούν προφανώς να θεωρούνται αποπαίδια ενός κατώτερου θεού. Γι'αυτό και παραμένουν περιθωριοποιημένοι κι εκτός "αμερικανικού ονείρου" και "ευκαιριών" του, σε καταλυτικά μεγάλο ποσοστό τους.

Οι στίχοι αυτοί νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα εύστοχοι για τη γενικότερη κατάσταση:

« Φιλάργυροι»

Χάρτινοι μεγιστάνες πνιγμένοι σε θησαυρούς.
Δούλοι του χρήματος στην επίγεια κόλαση.
Βρικόλακες του πλούτου,
θα’πρεπε να σας βάλουν
στον άλλο κόσμο να φτυαρίζετε χωρίς αναπαμό
βουνά από χρυσάφι.

Φιλάργυροι,
Ακούστε τις συμφωνίες του Μπετόβεν,
του Μότσαρτ και του Μπαχ.
Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκι αναστήσου
και μίλησέ μας πάλι για τα σφαγεία του Σικάγου-
οι άνθρωποι ακόμα διψάνε για αίμα…

Φιλάργυροι, φονιάδες της ομορφιάς
φαρμακεροί σκορπιοί.
Οι ουρανοξύστες σέρνονται πληγωμένοι στην άσφαλτο.
Το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης
σωριάζεται στην σκοτεινή λεωφόρο.
Κι όμως
Το αηδόνι κελαηδάει στο σχοινί της αβύσσου
κι ο ήλιος θ’ανατείλει ερωτευμένος αλλού

από τη συλλογή "Ολέθριες πόλεις" του ομογενή ποιητή Μιχάλη Μοίρα, εκδόσεις "χάος και κουλτούρα"




"Στο βίντεο που παραθέτουμε βλέπουμε τους εξοργισμένους πολίτες της Βαλτιμόρης μετά την κηδεία ενός κατάλογο Αφρομερικανού απ΄ τους πολλούς που έχουν δολοφονηθεί το τελευταίο διάστημα από λευκούς αστυνομικούς, οι οποίοι κατηγορούνται για ρατσισμό και κατάχρηση εξουσίας. Είναι φυσικά εντελώς προβοκατόρικο το ρεπορτάζ που παρακολουθούμε από την τηλεόραση του Σκάι που επικεντρώνεται σε «ταραχοποιούς» διαδηλωτές που δημιουργούς επεισόδια προσπερνώντας με χλιαρό τρόπο την ρατσιστική συμπεριφορά και την κτηνωδία των Αμερικανών μπάτσων σε Αφροαμερικάνους που θεωρούν ότι έχουν παραβεί τον ποινικό κώδικα.
Η Βαλτιμόρη έχει κηρυχτεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ενώ ο κυβερνήτης της πολιτείας Μέριλαντ Λάρι Χόγκαν, κάλεσε αστυνομικές ενισχύσεις και από άλλες περιοχές. Όπως είναι αναμενόμενο το σχετικό βίντεο που παραθέτουμε εστιάζεται στις ζημιές που έγιναν από τους εξοργισμένους διαδηλωτές παραγνωρίζοντας τις ζωές που χάνονται από την αμερικανική κρατική καταστολή."
Από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ που ανέβασε το παραπάνω βίντεο

Δείτε και αυτό το όχι πολύ παλιότερο βίντεο για το πώς οι "μάτσο μεν" της αστυνομίας της Νέας Υόρκης δολοφονούν με τις θανάσιμες λαβές τους έναν ήδη ακινητοποιημένο αφροαμερικανό που μάταια εκλιπαρεί λέγοντας "δεν μπορώ να αναπνεύσω". Προηγουμένως τον είχαν πλησιάσει θεωρώντας ότι πούλαγε παράνομα αφορολόγητα τσιγάρα. Βαρύ το έγκλημα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου