ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Η ομερτά για το κίνημα "Φορκόνι"-βίντεο από "τη μακρινή κι εξωτική" Ιταλία...

 
Μια προκλητική συνωμοσία σιωπής. Μια συμφωνημένη "ομερτά". Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά! Γεγονότα με τεράστια κοινωνικοπολιτική βαρύτητα όχι μόνο για την Ευρώπη, πόσο μάλιστα για την Ελλάδα, αλλά και για όλο τον κόσμο που στενάζει κάτω από την μπότα της δικτατορίας των πολυεθνικών και τραπεζικών παρασιτικών οργανισμών, τεχνοκρατών, γραφειοκρατών και πλουσιοπάροχα αμειβόμενων μάνατζερ των "αγορών".
 Απέναντι σε όλα αυτά, που εύκολα μπορούν να αποκτήσουν χαρακτήρα αλυσιδωτών εξελίξεων "ντόμινο" και να κατεδαφίσουν το ήδη σαθρό νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα και τα γελοία οικονομικά ιδεολογήματά του( ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ Σ'ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ: "Η καμπύλη του Laffer και η Ελλάδα!"), τι έχουμε στη χώρα αυτή που ο κόσμος πλήττεται ανελέητα και με σαδιστική αναλγησία; Μα φυσικά την "ομερτά" που αναφέραμε στην αρχή, ή τη "μούγγα των ΜΜΕ" της "αντικειμενικής ενημέρωσης" των νεοραγιάδων. Ακόμα και υποτιθέμενα αντιμνημονιακά κανάλια κάνουν γαργάρα το εξής: "Το κίνημα "Φορκόνι" στην Ιταλία, η μούγκα των ΜΜΕ και οι ραγδαίες εξελίξεις στον ευρωπαϊκό νότο.
Όπου όσα περιγράφονται στην παραπάνω ανάρτηση δεν συμβαίνουν στη Χονολουλού ή τη Γη του Πυρός, αλλά στη...μακρινή Ιταλία. Εκεί όπου οι "αμήχανοι" συνδικαλιστές προτρέπουν τον κόσμο "να μην κατεβαίνει στους δρόμους και τις πλατείες", αντίθετα με τους Έλληνες συναδέλφους τους που μεταλαμπαδεύουν στον ταλαίπωρο κόσμο τις σπίθες της αντίστασης και της διεκδίκησης! (σωστά;) Κι απ'ότι φαίνεται τέτοια γεγονότα (αντίθετα ας πούμε με τις ιδιοτροπίες εγχώριων και μη ούφο του "σταρ σύστεμ") δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερη σημασία για τα τοπικά Μέσα Μαζικής(για τον μαζάνθρωπο δηλαδή) Αποσιώπησης...
 Επειδή όμως έχουν τη σημασία τους για εμάς, όσα συμβαίνουν στη "μακρινή κι εξωτική Ιταλία" από τις αρχές Δεκέμβρη, παραθέτουμε και κάποια χαρακτηριστικά βίντεο:



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου