ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

" Στη λαϊκή οδό Ασκληπιού..."





Ένα τραγούδι από τα παλιά. Μια ερμηνεία που ξεχειλίζει, πάνω απ'όλα, από λαχτάρα για καθαρό, δυσεύρετο, αέρα. Και δονείται από ξεκουρδισμένα συναισθήματα, από μοναξιά για μια ζωή που ζεις χωρίς να τη ζεις, από αίμα και συνάμα οργή για το αίμα (με το νεανικό ως αγαπημένη προτίμηση) που καταναλώνουν οι παρασιτικές οντότητες οι οποίες ξεζουμίζουν τη ζωή μας.
 Και τότε και τώρα:
τοξικές και αντι-επιβιωτικές κατευθυντήριες κοινωνικές γραμμές, ουσίες που λυμαίνονται το κορμί και το μυαλό και αδειάζουν την καρδιά από το περιεχόμενό της, σαθρές θεμέλιοι δοκοί μιας ολόκληρης παραπαίουσας κοινωνικής συνθήκης, τοξικές κυρίαρχες εντυπώσεις με αντι-ερωτικούς, θανατολάγνους, δολοφονικά αμετροεπείς, κατσαπλιάδες φορείς και δημιουργούς. Προτύπων, πολιτικής ορθότητας, διανοητικής σταθερότητας, ψυχικής ακεραιότητας...
 Τα κάθε λογής ναρκωτικά του παρελθόντος και των αδιεξόδων του γίνονται η κανονικότητα και η επιλογή φυγής από τη φονικά παρανοϊκή πραγματικότητα του παρόντος.
 Οι υποσχέσεις, από παλιά, της ευημερίας μετατράπηκαν σε λάκκους γεμάτους σιχαμερά έρποντα φίδια και κινούμενα λύματα που καταπίνουν τις στρατιές των σύγχρονων απόβλητων και αναλώσιμων νούμερων σε ατζέντες "ευταξίας". Δηλαδή αυτούς που είχαν αρνηθεί εξαρχής να ενσωματωθούν, μαζί και με όλους αυτούς που πείστηκαν κι ενσωματώθηκαν. Στην καλοστημένη πλάνη και το λήθαργο που αυτή έφερνε. Και απλωνόταν σα σάβανο πάνω στην ύλη και τη συλλογική ψυχή της κοινωνίας.

Όχι! Αυτή η "οδός" δεν είναι ταιριαστή σε ανθρώπινα πλάσματα. Δεν έχει σχέση με οτιδήποτε λαϊκό στη μεστή, στην "καθαρή του έννοια". Και οι αταίριαστοι στην απόλυτα προκαθορισμένη ροή της, που αποκαλούνται ενίοτε και ως "κακοποιοί" της, ίσως και να'ναι οι πιο αυθεντικοί και έντιμοι σε σχέση με τους σηματοδότες της και τα υπάκουα θύματα μιας μονόδρομης πορείας καθημερινού αφανισμού και απώλειας. Όλων εκείνων των στοιχείων που συνθέτουν και νοηματοδοτούν την έννοια του ανθρώπου. Ο οποίος επιλέγει τη ζωή από το θάνατο (είτε με την πρόωρη φυγή είτε με την παθητικότητα και την παραίτηση) και μάχεται για να υπερασπιστεί αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα με όλες τις υψηλές αξίες που αυτό μεταφέρει. Δηλαδή ο άνθρωπος στα καλύτερά του...

ανιχνευτής

Θυμήσου και αυτό: Μια ιδιότυπη κοινωνία μέσα στην κοινωνία της συναίνεσης
  και  Η αφήγηση του παγκοσμιοποιημένου "παραμυθιού" μας πρέπει να λάβει τέλος, έτσι όπως την κατάντησαν!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου