Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

ένα τραγούδι για την Αργεντινή... κι ένα για την Ελλάδα...και μια ολόκληρη ορχήστρα για όλο τον κόσμο!


κι ένα τραγούδι στα σκαριά για την Ελλάδα...

για τη δικαιοσύνη χωρίς δίκαιο
για τη λογική χωρίς Λόγο
για τους παράνομους με τις γραβάτες
για τους νόμους χωρίς ανθρωπιά 
για τη νομιμότητα που σκοτώνει
για ανθρώπους που το μόνο που νομίζουν πως τους απομένει 
είναι η τελευταία θέα από ταράτσες
για την ομορφιά που πνίγεται κάτω από μπάζα
για εκείνους που δεν κλείνουν τα μάτια
για τους νέους που φτύνουν την αγχόνη
για τους δήμιους που ορέγονται σάρκα νεανική
για τους γέροντες που πετιούνται στα σκουπίδια
για το παιδί που γεννιέται μες στα σκουπίδια
για τους αλήτες που διαταράσσουν την τάξη
για τις υψωμένες γροθιές που δεν μένουν στα λόγια
για έναν πλανήτη που σα νεογέννητο ξαναγεννιέται
μέσα απ'τις θεσπέσιες φλόγες του σήμερα και του χθες

για μια νέα πρωτάκουστη ιστορία από στόμα σε στόμα 

για ό,τι παίρνεται χωρίς παρακάλια και ευχές...


ανιχνευτής


2 σχόλια:

  1. τι ωραια ανάρτηση, ανατρίχιασα
    καλβς σε βρήκα κι από δω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολλές φορές είναι πιο σημαντικό να εκφράζεσαι με την καρδιά, παρά με το μυαλό. Όλες τις φορές είναι σημαντικό έως ζωτικό να ψάχνεις τρόπους να ξεβολεύεσαι λίγο λίγο από την οικειότητα της φυλακής που μας έχουν περιορίσει, αποβάλλοντας συνήθειες-τρόπους σκέψης κι έκφρασης-πεποιθήσεις και φοβίες. Είναι η δράση που οδηγεί τον καθένα (κι όσους άλλους το επιθυμούν) στο ροκάνισμα των τειχών του μαντότοιχου και στο κοίταγμα προς τα έξω, "στα ελεύθερα πεδία"! Έτσι κι αλλιώς η πληρωμή του τιμήματος υπάρχει κι εντός των τειχών...

      Διαγραφή