(Ελεύθερη απόδοση επιλεγμένων αποσπασμάτων κειμένου το οποίο περιλαμβάνεται στον δεύτερο τόμο της ανθολογίας "Dits et Écrits" [Ομιλίες και Γραπτά] με συνεντεύξεις, διαλέξεις και άρθρα του Michel Foucault από το 1954 μέχρι το θάνατό του.
Τίτλος γαλλικού κειμένου: "Le monde est un grand asile".)
[1]
• • • • • • • • • • • • • •
[…] Ο κόσμος σήμερα εξελίσσεται προς ένα ασυλιακό μοντέλο, και οι κυβερνήσεις αποκτούν μια θεραπευτική λειτουργία. Καθήκον των διευθυνόντων είναι να προσαρμόζουν τα άτομα στις απαιτήσεις της οικονομικής ανάπτυξης, μέσω μιας πραγματικής κοινωνικής ορθοπεδικής. [...]
Ο Μισέλ Φουκώ κι ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ διαδηλώνοντας μπροστά στις πύλες της Ρενώ, διαμαρτυρόμενοι για τη δολοφονία, από φύλακα του εργοστασίου, του Πιέρ Οβερνέ,του μαοϊκού ακτιβιστή της Προλεταριακής Αριστεράς. (1972)
|
Phoenix Rising" (1983) Η φωνή των ψυχιατρικοποιημένων Καναδικό αντιψυχιατρικό περιοδικό
|
Η "θεραπεία" είναι και αυτή μια μορφή καταστολής.
Στην σημερινή εποχή, ο ψυχίατρος είναι το πρόσωπο που ορίζει κατ'
αποκλειστικότητα, με κατηγορηματικό τρόπο, τι είναι η "κανονικότητα" και
τι είναι η "τρέλα".
Η σημασία της αντιψυχιατρικής
έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι αμφισβητεί τη γνώση της ψυχιατρικής,
την εξουσία του ψυχιάτρου να κρίνει και να αποφασίζει για την ψυχική
κατάσταση ενός ατόμου. Σημαντικό είναι επίσης να γνωρίζουμε σε κάθε
περίπτωση ποιος έχει την εξουσία να επιβάλλει την κανονικοποίηση. Είναι ο
ψυχολόγος; Είναι ο γιατρός; Ο ψυχαναλυτής ή ο ψυχίατρος; Ποιος τελικά
επιβάλλει τη "θεραπεία" στον ψυχικά ασθενή;
Συνήθως θεωρούμε μη-κανονικό ένα πρόσωπο που βρίσκεται σε ρήξη με το
περιβάλλον στο οποίο ζει. Οι ψυχίατροι απομακρύνουν το άτομο αυτό από το
περιβάλλον του και το απομονώνουν σε κάποιο νοσοκομείο ή σε κάποια
δημόσια ή ιδιωτική ψυχιατρική κλινική.
Αλλά πώς θα το επανεντάξουν στο κοινωνικό του περιβάλλον; Εδώ βρίσκεται η βασική αδυναμία της ψυχιατρικής.
Η θεραπευτική προσπάθεια θα έπρεπε να γίνεται