Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Πρόβλημα με τη γλώσσα των Αρχών...

όταν ο τοίχος "χαμογελά στοχαστικά":


Oι "Αρχές"! Δηλαδή οι μηχανισμοί που άρχουν, κυριαρχούν επί των "αρχόμενων", ενίοτε χωρίς οι ίδιες να σέβονται ούτε καν τις "αρχές" ή κατευθύνσεις που περιμένουν να τηρούνε τα ανθρώπινα αντικείμενα ιδιοκτησίας και αυθαιρεσίας των ρυθμιστών και αυτοανακηρυχθέντων κλειδοκρατόρων αυτού του κόσμου. Δηλαδή αυτών που ελέγχουν απόλυτα και χρησιμοποιούν κατά το δοκούν τις λεγόμενες "Αρχές".
Οι Αρχές λοιπόν πάντα έπαιρναν πολύ σοβαρά τον ρόλο που τους έχουν αναθέσει τα "μεγάλα @@". Δηλαδή εκείνο του θεματοφύλακα του κοινωνικού μότο "ησυχία, τάξη κι ασφάλεια", το οποίο λειτουργεί σαν ελεγκτικό εργαλείο των αντανακλαστικών των μαζών. Και σε πιο ελεύθερη ή εμβριθή απόδοση θα μπορούσε να προσδιοριστεί και κάπως έτσι:  βουβαμάρα νεκροταφείου - 
σιγή ασυρμάτου απέναντι στη σωρεία κοινωνικοπολιτικών στρεβλώσεων και τα μονίμως κοινωνικά κακώς κείμενα - 
"φοβού και τη σκιά σου κι εμπιστεύσου τον (εκάστοτε) νταβά σου".

Αν όμως διαθέτεις πλεόνασμα ανατρεπτικού χιούμορ (= ένα σπουδαίο όπλο αντίστασης & υπερπολύτιμο εργαλείο για να ανταπεξέλθεις σ'έναν αμετανόητα υποκριτικό, μαζοχιστικά φοβισμένο και φανατικά αυτοματοποιημένο και αφύσικο κόσμο), τότε...μπορείς να παίξεις λιγάκι με τις Αρχές, ακόμη κι όταν στριμώχνεσαι. Όχι για να κάνεις αυτές να γελάσουν (αυτό είναι σα να θες να γαργαλήσεις το Δράκουλα και ν'αναμένεις να μειδιάσουν τα χείλη με τους κυνόδοντες), αλλά για να γελάσεις εσύ. Γιατί σε τελική ανάλυση είναι όλα και όλοι τους για γέλια. Πολλά, τρελά, νευρικά, θορυβώδη, ενοχλητικά, ψυχοθεραπευτικά και σωτήρια, ακόμη κι αν σ'έχουν δεμένο στο τραπέζι του ηλεκτροσόκ ή σε απειλούν με σφιγμένη γροθιά αν δεν σταματήσεις....

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το περίφημο βιβλίο του Abbie Hoffman "Revolution for the hell of it" - στα ελληνικά "Η επανάσταση για την κάβλα της" σε μετάφραση Δημήτρη Φινινή κι εκδόσεις της Διεθνούς Βιβλιοθήκης:

 " Οι ακροάσεις αναβλήθηκαν για την Πέμπτη και πήραμε εντολή να επιστρέψουμε στις 2 Δεκεμβρίου 1968, για τις απολογίες μας. Σκοπεύω να αποκαλύψω τα πάντα. Προειδοποιώ όμως την Επιτροπή ("Επιτροπή αντιαμερικανικών πράξεων") ότι θα υπάρχει συνεχές πρόβλημα με τη γλώσσα. Ζήτησα άδεια να φέρω στις ακροάσεις του Οκτωβρίου μια διερμηνέα, αλλά δεν μου δόσανε. Τέλος πάντων εγώ την έφερα, αλλά και πάλι ήταν δύσκολο να τους καταλάβω. Μίλαγαν για Μαρξ κι εγώ νόμιζα πως εννοούσαν τον Γκρούτσο (σημείωση: πρόκειται για έναν από τους αδελφούς Μαρξ, τους σπουδαίους Αμερικανούς κωμικούς της δεκαετίας του 1930, με το πηγαίο, ανατρεπτικό και σαφώς αναρχίζον χιούμορ - ψάξτε τις ταινίες τους!). Η διερμηνέας μου είπε: όχι, εννοούν τον Καρλ Μαρξ. Μίλαγαν για Λένιν και νόμιζα πως εννοούσαν τον Τζον Λέννον των Μπητλς. Η διερμηνέας μου είπε: Όχι, εννοούν τον τύπο που δεν έχει μικρό όνομα.
 Ήταν όλα πολύ μπερδεμένα, αλλά τι να περιμένεις όταν ένας με χρωμοσωματική βλάβη συναντάει τους Δεινόσαυρους! Παρ'όλα αυτά, ένα πράγμα θα δηλώσω πριν ακόμη καταθέσω και αυτό είναι ότι: Δεν είμαι ούτε υπήρξα ποτέ μέλος της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Πράξεων"...

περί Abbie Hoffman περισσότερα εδώ:
 Ένας επαναστάτης που τον καύλωνε η επανάσταση! 
και  Μαθήματα "ανορθόδοξης επαναστατικότητας" (ή "επαναστατικής γιορτής")


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

κάποια λόγια περί ιεραρχίας

 
το δίκαιο του ισχυροτέρου, μέσα σε μια ιεραρχική κοινωνία-ζούγκλα, αποτυπωμένο εύστοχα σε σκίτσο...

 "...Aναμφίβολα, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί μια κοινωνία όπου ο πλούτος με την έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας και της πολυτέλειας, θα μοιραζόταν ίσα, ενώ η δύναμη θα έμενε στα χέρια μιας μικρής προνομιούχας τάξης. Αλλά, στην πράξη, μια τέτοια κοινωνία δεν θα μπορούσε να παραμείνει σταθερή για πολύ. Γιατί, αν όλοι απολάμβαναν με τον ίδιο τρόπο τις ανέσεις και την ασφάλεια, η αποβλακωμένη από την φτώχεια μεγάλη μάζα των ανθρώπων θα μπορούσε να μορφωθεί και να μάθει να σκέφτεται για τον εαυτό της. Και όταν γινόταν αυτό, αργά ή γρήγορα αυτή η μάζα θα καταλάβαινε ότι η προνομιούχα μειοψηφία δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης και θα την έβγαζε από τη μέση. Με λίγα λόγια μία ιεραρχική κοινωνία δεν μπορούσε να σταθεί παρά μόνο βασισμένη στη φτώχεια και την άγνοια..."
ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ στο "1984", εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, μτφρ. Νίνα Μπάρτη

" Η ιεραρχική αρχή είναι η μαγική αρχή που αντιστάθηκε στη χειραφέτηση των ανθρώπων και στους ιστορικούς τους αγώνες για την ελευθερία. Καμία επανάσταση δεν θα αξίζει πια τ' όνομά της αν δεν συνεπάγεται τουλάχιστον τον ριζικό αφανισμό κάθε ιεραρχίας..."
ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ στο "Η επανάσταση της καθημερινής ζωής" εκδόσεις ΑΚΜΩΝ, μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας

" Θρυλικό οπισθόφυλλο τής επίσης θρυλικής εφημερίδας Ο ΣΠΑΣΤΗΣ, φύλλο Φεβρουαρίου 1986 "
(από το κείμενο με τίτλο ΟΙ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ '68 ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ του ΥΠΝΟΒΑΤΗ )

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Τεχνοσκλάβοι-"πολίτες" χαρείτε: ήρθαν οι βιομετρικές ταυτότητες!




Αλλάζουν οι ταυτότητες και παίρνουν την μορφή πιστωτικής κάρτας.... Σε αυτήν την κάρτα θα αναγράφονται όλα τα προσωπικά μας στοιχεία καθώς και το ιστορικό υγείας μας. Όλα θα περικλείονται εντός ενός barcode.
Ήδη εφαρμόζεται στην Τουρκία.
Περιλαμβάνουν και βιομετρικά στοιχεία καθώς και ιατρικού τύπου πληροφορίες, πλήρη στοιχεία δημοτολογίου, μητρώου αλλά και δυνατότητα επανεγγραφής στοιχείων που άπτονται στα υπουργεία Δικαιοσύνης, εσωτερικών καθώς και υγείας, φέρνει η νέα Ηλεκτρονική Ταυτότητα που θα ισχύσει τυπικά από τον Ιανουάριο/Φεβρουάριο του 2015.
Στην Χώρα μας τις ηλεκτρονικές ταυτότητες τις έχουν προμηθευτεί οι εργαζόμενοι της αστυνομίας. Αναμένεται και η ευρεία χρήση της μέσα στο 2016. Κάτι τέτοιο όπως καταλαβαίνουμε πως καταργεί κάθε προσωπικό μας στοιχείο κάθε ατομική μας ελευθερία αν το συνδυάσουμε και με το πλαστικό χρήμα πάει η εθνική μας υπερηφάνεια. Πάντα η ελευθερία και η αξιοπρέπεια φέρνουν την υπερηφάνεια. Εμείς μάλλον τα χάνουμε στον Βωμό του «Ανήκουμε εις την Δύση».
 το διαβάσαμε ΕΔΩ

Eμείς τι άλλο να πούμε; 
Γιατί το ζήτημα δεν εξαντλείται εδώ, έχει και συνέχεια ή μεγάλο βάθος στο τούνελ αυτό της τεχνολογικής επέλασης δημιουργίας τεχνο-φρικιών, με εμφυτευμένη φαιά ουσία και πλήρη απώλεια της ελευθερίας κινήσεων...
Απλά συνιστούμε κάποιες παλιότερες σχετικές αναρτήσεις, με πάρα πολλές προεκτάσεις, που "σκανάρουν" το παρόν και "οσφραίνονται" μια μελλοντική (κι όχι πολύ μακρινή) τεχνο-δυστοπία:
 " Θά θέλατε νά ἔχετε ἕνα ἐμφυτευμένο μικροτσίπ στό σῶμα σας; "- ένα άρθρο που αφουγκράζεται τα "φιλικά προς τον άνθρωπο και την ασφάλειά του" άλματα της σύγχρονης τεχνοεπιστήμης,σε συνέγεια με τη φοβερή προπαγάνδα των Μέσων Μαζικής Χειραγώγησης και θέτει πολύ ανησυχητικά κι εύλογα ερωτήματα για την επόμενη ημέρα... 
 Α! και μία ιστορία βγαλμένη από το παρόν (και όχι και τόσο φανταστική) που ήδη είναι το μέλλον που έχει (παράδειγμα; Εμφύτευση «αναμνήσεων» και «εμπειριών») ακόμη περισσότερο μέλλον:

Ka’apor: αυτοί που δε μιλούν βρήκαν τη φωνή τους


 Οι Ka’apor είναι μια ξεχωριστή φυλή ιθαγενών, που ζουν στην «προστατευμένη» φυσική περιοχή βόρεια της πολιτείας Maranhão. Διαβιούν σε μια έκταση γης, που ναι μεν σε μεγάλο βαθμό αποψιλώθηκε το προ-Αμαζόνιο δάσος, αλλά έχουν καταφέρει ως τώρα να προστατέψουν τη δασική έκταση μέσα σε ένα καθορισμένο έδαφος. Στην φυλή των Ka’ apor υπάρχει υψηλό ποσοστό εγγενούς κώφωσης και κατά συνέπεια, μιλούν σε μεγάλο βαθμό τη νοηματική γλώσσα. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ερευνών (INPE) το Νοέμβριο του 2013 η Αλταμίρα –πόλη στα βόρεια της Βραζιλίας, που βρίσκεται σε μια μεταβατική περιοχή μεταξύ των υψιπέδων της Βραζιλίας και των πεδιάδων του Αμαζονίου, στις όχθες του ποταμού Xingu (παραπόταμου του Αμαζονίου) και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη γη σε έκταση– είναι στην κορυφή της λίστας των κατεστραμμένων περιοχών από την υλοτομία: 300 τετραγωνικά μίλια δάσους αφανίστηκαν μέσα στον περασμένο χρόνο.Οι Ka’apor ζουν εδώ και περίπου 300 χρόνια στην περιοχή μεταξύ της σημερινής πόλης Tocantins, που συνορεύει με τη βραζιλιάνικη Αλταμίρα και του Xingu ποταμού. Πολλά είδη της χλωρίδας και της πανίδας της περιοχής είτε απειλούνται με εξαφάνιση είτε έχουν ήδη αφανιστεί.

Η κοινότητά τους είναι ουσιαστικά ισότιμη, χωρίς κεντρική αρχή (αν και αυτό μεταβάλλεται εν μέρει, όταν δέχονται πιέσεις απ’ τους εποίκους∙ κάποιος αναλαμβάνει  ρόλο μπροστάρη, ωστόσο αυτό αποτελεί επιλογή μέγιστης ευθύνης). Κατοικούν σε μικρά συμπλέγματα κατοικιών, που κάποτε ενώνονται, για να αποτελέσουν ένα χωριό, αποτελούμενο από περίπου 30 άτομα. Σήμερα, ο αριθμός του πληθυσμού φτάνει και τους 100, προφανώς πιεσμένος απ’ την έλλειψη διαθέσιμης γης. Η τροφή τους εξαρτάται απ’ το δάσος, καθώς τρέφονται με καρπούς (κυρίως μανιόκα) και ψάρια. Πολλά φυτά χρησιμεύουν ως βότανα και καρυκεύματα. Μια άλλη πηγή διατροφής είναι τα θηράματα απ’ το κυνήγι ελαφιού, αγριόχοιρου, αλιγάτορα, δύο ειδών χελώνας κλπ. Ωστόσο, δεν τρώνε όλη την πανίδα της περιοχής, καθώς υπάρχουν και ζώα ταμπού, που σχετίζονται με την γυναικεία γονιμότητα. Οι εργασίες για την κοινότητα δεν διαχωρίζονται με βάση το φύλο.

Οι πρόγονοί τους φαίνεται ότι εγκατέλειψαν την περιοχή τους, εξ αιτίας της επέκτασης των Λουζιτανών-Βραζιλιάνων (στην αρχαιότητα η Πορτογαλία αναφερόταν ως Λουζιτανία και οι κάτοικοί της κι ως Λουσιτανοί) στο νότιο Pará∙ μετακινήθηκαν στην περιοχή που ζουν σήμερα, στη δεκαετία του 1870 περίπου. Εξ αιτίας της επέκτασης των πολιτισμένων λευκών, αναγκάζονταν διαρκώς να μετακινούνται, για να μπορούν να διατηρούν τον τρόπο ζωής τους. Ένας νόμος του τότε κυβερνήτη João Figueiredo (το 1982) όρισε την περιοχή τους ως «προστατευόμενη». Το ένα τρίτο της περιοχής τους όμως παραβιάστηκε και αποψιλώθηκε, μετατρεπόμενο σε πόλεις, ορυζώνες, βοσκοτόπια βοοειδών, από διάφορους επίδοξους γεωργο-κτηνοτρόφους, με την «ανιδιοτελή» πάντοτε αρωγή των πολιτικών, ήδη απ’ τη δεκαετία του ’80. Οι νόμοι υπερασπίζονται όσους τους κατασκευάζουν, προκειμένου να κυριαρχήσουν.

Καθώς οι κίνδυνοι απ’ την εκτεταμένη υλοτόμηση απειλούν ν’ αφανίσουν την περιοχή τους, οι Ka’apor αποφάσισαν να πάρουν πιο δραστικά μέτρα, απ’ το να βασίζονται σε νομοθεσίες και κρατικές «προστασίες». Ανέλαβαν δίχως πολιτική, διαμεσολάβηση κι εκπροσώπηση την υπεράσπιση των ζωών τους. Οργάνωσαν μικρές ομάδες πολεμιστών, οπλισμένες ως επί το πλείστον με τόξα και καραμπίνες, αλλά κυρίως αντιτάσσοντας θάρρος, σθένος κι ανιδιοτέλεια, απέναντι στην επιβολή των υλοτόμων και των έμμισθων μπράβων τους. Τους καταδιώκουν, καίνε τα αυτοκίνητα και τα μηχανήματά τους, καταστρέφουν τα αρχεία καταγραφών τους. Μάλιστα, τους ίδιους τους ξυλοφορτώνουν, δίχως να τους προκαλέσουν ωστόσο σοβαρές βλάβες κι έπειτα τους στέλνουν πίσω από εκεί που ήρθαν. Για άλλη μια φορά βλέπουμε στην πράξη πως οι άγριοι κι απολίτιστοι (έστω, πλέον, εν μέρει), διαθέτουν ανθρωπινότητα κι αξίες που ο πολιτισμένος νους τις έχει για τα καλά απωλέσει, μέσα στον καθημερινό βίο της μοχθηρίας κι αλλοτρίωσης.
Οι Ka’apor μας δείχνουν ότι τη φωνή, ακόμη κι όταν στην κλέβουν, μόνο ο ίδιος μπορείς να την πάρεις πίσω. Κανείς δεν στη χαρίζει. Οι ίδιες μας οι πράξεις μπορούν μόνο να μας οδηγήσουν συνειδητά στην γη της ελευθερίας.

το διαβάσαμε στο anarchypress

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Με λένε Αντονέν Αρτώ, 2ο μέρος

Συνεχίζουμε με αποσπάσματα από το αφιέρωμα στις αντιφωνίες (Με λένε Αντονέν Αρτώ, 1ο μέρος) στον "καταραμένο" στοχαστή και δημιουργό Αντονέν Αρτώ:

-και λέω- σκατά στο πνεύμα

μετάφραση: αλέξανδρος ζήτα

δημοσιεύτηκε απ’ τις εκδόσεις discordia

[" ..το σώμα υπήρχε ανέκαθεν, το σώμα, και ότι ο τρόπος ζωής και ύπαρξής του δεν είχε ποτέ να κάνει με το πνεύμα ή τη σκέψη, ούτε καν μ’ αυτό που αποκαλούμε ψυχή.
Το σώμα είναι ένα γεγονός που δεν έχει ανάγκη από ιδέες ή ευαισθησίες, αλλά που, απ’ τα βάθη της άραχλης σπηλιάς του, εποπτεύει τη στιγμή που ακόμα και η καρδιά δεν έχει το χρόνο να αισθανθεί ότι υπάρχει. Πράγμα που σημαίνει ότι, όταν βλέπω τον Κλωντέλ {Πωλ Κλωντέλ (1868 – 1955): Γάλλος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, επηρεασμένος από τον χριστιανισμό} να ζητά τη βοήθεια των πνευμάτων των αρχών του αιώνα, μπορώ ακόμα να επιτρέψω στον εαυτό μου να γελάσει, αλλά όταν βλέπω στον Καρλ Μαρξ ή στον Λένιν την λέξη πνεύμα, σαν την ίδια και απαράλλαχτη παλιά αξία, όταν βλέπω την επίκληση της αιώνιας αυτής οντότητας σαν σημείο αναφοράς των πραγμάτων λέω στον εαυτό μου ότι υπάρχει λέρα και παρτούζα και πως ο Θεός έγλειψε τον κώλο του Λένιν και πως πάντα έτσι γινόταν και πως δεν αξίζει να συνεχίσω, δεν πειράζει, είναι μόνο ένας γαμημένος λογαριασμός που πρέπει να τακτοποιηθεί." ]

Μετά τον ρομαντισμό,
ο συμβολισμός,
ο ντανταϊσμός,
ο σουρεαλισμός,
ο λετρισμός
και ο μαρξισμός,
δηλαδή εκατό “σχολές” πολιτικής, φιλοσοφικής και λογοτεχνικής ανατροπής, υπάρχει μια λέξη, ένα πράγμα, που έμεινε όρθιο, μια αξία που έμεινε αναλλοίωτη, που διατήρησε σε πείσμα όλων την υπεροχή της, είναι η λέξη και το πράγμα πνεύμα,
η αξία που προσδίδεται στο πνεύμα,
η αξία του πράγματος πνεύμα,
λες και θ’ αρκούσε να προφέρουμε την μαγνητική αυτή λέξη,
λες και θ’ αρκούσε να την αφήσουμε να ξεπηδήσει στη γωνιά μιας σελίδας, για να έχουν ειπωθεί όλα.
Σαν να εννοείτο, πράγματι,
και σαν αρχή και σαν ουσία, ότι το πνεύμα είναι η έμφυτη έννοια, η αξία υπόδειγμα,
η λέξη κορυφή,
που από το σημείο αυτό και πέρα, ο παλιός αταβιστικός αυτοματισμός του ζώου που ονομάζεται άνθρωπος θα έπαυε να κλυδωνίζεται.
Γιατί το φορείο θα ήταν καλά στερεωμένο στη θέση του.
Παντού ήταν αναμφισβήτητο, μετά από, δεν ξέρω κι εγώ πόσα, χρόνια Καββαλισμού, ερμητισμού, μυσταγωγίας, πλατωνισμού και ψυχουργίας,
ότι το σώμα είναι τέκνο του πνεύματος, του οποίου φαίνεται να είναι η διόγκωση,
το σύμφυρμα ή ο μαγικός σωρός
και πως δεν μπορούμε να αντιληφθούμε σώμα που να μην είναι, στο τέλος της φυσικής πορείας, η κατάληξη μιας σκοτεινής σύζευξης του πνεύματος με την ίδια του τη δύναμη, το όριο μιας διαδρομής επιλεγμένης απ’ το ίδιο το πνεύμα κατά την πορεία του,
σαν να μην μπορούσε να υπάρχει σώμα, εάν δεν υπήρχε κάπου το πνεύμα,
σαν η κατάσταση που αποκαλείται σώμα, το πράγμα που ονομάζουμε σώμα, να ήταν ουσία και φύσει κατώτερο από την κατάσταση πνεύμα και να πήγαζε απ’ αυτήν.
Σαν το σώμα να ήταν η άμαξα και το πνεύμα, το άλογο, που οδηγείται από ένα άλλο πνεύμα που ονομάζεται αμαξάς.
Σαν το σώμα να είναι οι εργάτες του εργοστασίου και το πνεύμα, το αφεντικό, το οποίο έχει επινοήσει το αλυσσόδεμα των εργατών στη διαδικασία παραγωγής.
Σαν το σώμα να ήταν το κορμί όλων των στρατιωτών που σκοτώνονται υπό τις διαταγές αυτού του μεγάλου πνεύματος, του Στρατηγού, που τους στέλνει να σφαγιασθούν.
Σαν να ήταν αυτονόητο για τη ζωή ότι το σώμα είναι αυτή η βρωμερή ουσία μέσα στην οποία το πνεύμα κάνει το ποδόλουτρό του, όπως ένας καπουτσίνος ξεπλένει τις μπότες του μέσα στο λουτρό αίματος του πολέμου.
Και το σώμα δεν έχει παρά να το βουλώσει.
Θα ήθελα να δω το σώμα ενός πνεύματος να οργανώνει τα μελλοντικά του κοιμητήρια.
Αλλά πιο πριν, θα ήθελα να μιλήσω για τους εφιάλτες.
Αστεία ανακολουθία, δεν είναι;

Με λένε Αντονέν Αρτώ, 1ο μέρος


Αρτό σε λένε Αντονέν

Μέγας αιρετικός, όντας μέσα στη δίνη ενός εκ των πλέον αιρετικών και ανατρεπτικών κινημάτων, του Σουρεαλισμού, ο Αντονέν Αρτό (1896-1948) διέγραψε μία απίστευτα εμπνευσμένη, ξεπερνώντας τα συνήθη λογοτεχνικά όρια, πορεία.

Συνώνυμο της λέξης «πρωτοπορία», ο Αρτό τράβηξε κυριολεκτικά την τέχνη από τα μαλλιά, την οδήγησε στον έσχατο βωμό της άρνησης κάθε προσδιορισμού, κάθε ταυτότητας και συγκατάβασης.
Ο Αντονέν Αρτό, ποιητής και θεωρητικός μίας νέας μορφής θεάτρου, μυθιστοριογράφος, σεναριογράφος, τοξικομανής, παρανοϊκός. Μα υπεράνω όλων ένας αγνός ανθρωπιστής. Η γραφή του είχε ως στόχο να καταστρέψει όλη την επικοινωνιακή δομή και να φέρει στη θέση της το tre
Ο Αρτό γεννήθηκε στη Μασσαλία. Από πολύ μικρή ηλικία εμφάνισε δείγματα κακής υγείας. Στην ηλικία των τεσσάρων ετών προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα. Μεγαλώνοντας του διέγνωσαν νευραλγία και περνούσε μεγάλες περιόδους κατάθλιψης. Οντας έφηβος οι γονείς του (η μητέρα του είχε ελληνικές ρίζες) αναγκάζονταν να τον διατηρούν έγκλειστο για πολύ μεγάλα διαστήματα σε διάφορα σανατόρια. Στην επιστράτευση του 1916 ο Αρτό απαλλάχτηκε ως υπνοβάτης. Σχολεία του αποδείχτηκαν όλα εκείνα τα ψυχιατρικά ιδρύματα μέσα στα οποία εμβάθυνε στο έργο του Ρεμπό, του Μποντλέρ και άλλων ιδιαίτερα σημαντικών ποιητών. Το 1920 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου σχετίστηκε με το σουρεαλιστικό κίνημα, στο οποίο εισχώρησε και επέδρασε καταλυτικά, και για τον λόγο αυτό -δεδομένης και της αντίθεσής του στη σχέση του κινήματος με το Κομμουνιστικό Κόμμα- αποβλήθηκε ηρωικά λίγο αργότερα.
Το 1948 διαγνώστηκε πως είχε προσβληθεί από καρκίνο και πέθανε την ίδια χρονιά από θανατηφόρα δόση ενός φαρμάκου. Η υπόνοια της αυτοκτονίας εξακολουθεί να τον συνοδεύει.
mens μιας άμεσης σπλαχνικής εμπειρίας.

 Ο Αρτό ταξίδεψε με σπασμένο μονόξυλο στον ωκεανό του γκροτέσκου μυστικισμού, των ουσιών και των πρωτοφανών σημασιών που κληρονόμησε ο ίδιος ρισκάροντας στη διανόηση, στην έρευνα και στη δημιουργία – με φάρο και οδηγό, πάντοτε, την Πνευματική Απελπισία. Δημιούργησε ένα εξαιρετικά πρωτότυπο ποιητικό και πεζογραφικό έργο.
Την εποχή που οι «συλλογικότητες» έδειχναν πως, έστω και παροδικά, κατάφερναν τη δυνατότητα μιας σχετικά σίγουρης και συμπαγούς έκφρασης χρήσιμων ιδεών, ο Αρτό κυριολεκτικά τα βρόντηξε απαξιώντας να συμμετάσχει σε κάθε τι «συλλογικό» που -όχι άδικα- πίστευε πως δεν ήταν σε θέση να εκφράσει κάτι ουσιωδώς συγκεκριμένο. Υπάρχει και μία συγγενική, με αυτόν τον σχολιασμό, κατάθεση του ιδίου: «… η διαφορά με τους σουρεαλιστές είναι ότι αυτοί αγαπούν την ζωή τόσο όσο εγώ την περιφρονώ…». Σχοινοβασία στο απόλυτο κενό και όχι μετα-ερωτικό μίσος, σαν εκείνο που αβγατίζει στα εκατομμύρια των εκδόσεων.
Ο Αρτό ήταν ένας, από τους μετρημένους στα δάχτυλα των δύο χεριών, εκφραστής της καθαρής επιθυμίας και της απόλυτης ελευθερίας στην ιστορία της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Ακόμη και στις μέρες μας παραμένει στην περίμετρο της λογοτεχνικής γεωγραφίας.
Τον Αρτό δεν μπορούμε να τον συνοψίσουμε με ασφάλεια, και αυτή είναι τρανή επιβεβαίωση της αξίας του. Αξιο τέκνο της Μούσας, με ταπεινότητα, πίστη και όραμα ανατινάχτηκε αυτοβούλως με τα εκρηκτικά που ο ίδιος είχε τοποθετήσει στα θεμέλια της δημιουργίας του. Δεν είναι λοιπόν ένας λογοτέχνης που αρκεί απλώς να τον θυμόμαστε, αυτό θα ήταν αστείο· μα και να τον μιμηθεί στην τόλμη κανείς μοιάζει πάλι απίθανο(;):
«Αναζητούσα ένα νέο έργο που θα αιχμαλωτίζει ορισμένα οργανικά σημεία της ζωής/ένα έργο/μέσα στο οποίο θα νιώθαμε ολόκληρο το νευρικό σύστημα/να φωτίζεται σαν πυρακτωμένη λάμπα/από δονήσεις/μια ομοβροντία/που θα καλούσε/τον άνθρωπο/ΝΑ ΕΞΕΛΘΕΙ/με το σώμα του/να αναζητά τη νέα του/μυστήρια και ακτινοβόλα Επιφάνεια στον ουρανό».
Μία μορφή έκφρασης της απόλυτης ανάγκης για επαναπροσδιορισμό των πάντων.
«Ενας κόσμος που μέρα νύχτα τρώει όλο και περισσότερο αυτά που δεν τρώγονται, για να φέρει σε πέρας την κακή του πρόθεση, δεν έχει παρά να το βουλώσει».

Γιάννης Λειβαδάς
πηγή: http://www.enet.gr

πάρθηκε από αφιέρωμα στις αντιφωνίες, απ΄όπου "κλέβω" μερικούς "αιρετικούς" στοχασμούς του επινοητή του Θεάτρου της Σκληρότητας (Théâtre de la cruauté) :

«Εκεί όπου οι άλλοι υποκρίνονται ότι παρουσιάζουν έργα και ποιήματα εγώ δεν προτίθεμαι παρά να εκθέσω το πνεύμα μου γυμνό.
Ζωή σημαίνει να σε καίνε τα ερωτήματα.
Δεν αντιλαμβάνομαι το έργο σαν ξεκομμένο απ’ τη ζωή.
Δεν μ’ αρέσει η ξεκομμένη απ’ τη ζωή δημιουργία. Άλλωστε, δεν αντιλαμβάνομαι, δεν μπορώ ν’ αντιληφθώ το πνεύμα σαν ξεκομμένο απ’ το πνεύμα. Κάθε ένα από τα έργα μου, κάθε ένα από τα εσωτερικά μου επίπεδα, κάθε μία από τις ψυχρές ανθοφορίες της ψυχής μου επικαλύπτουνε, θαρρείς, με κάτι σαν γλοιό ολόκληρο το είναι μου.

Γι αυτό και μπορώ να με βρίσκω τόσο μέσα σ’ ένα γράμμα προορισμένο να εξηγήσει το ενδόμυχο σημείο αιχμής του είναι μου και τον υπέρλογο ευνουχισμό της ζωής μου όσο και μέσα σ’ ένα δοκίμιο εξωτερικό του εαυτού μου και το οποίο φαντάζει στα μάτια μου σαν μία κύηση αδιάφορη προς το πνεύμα μου.
Υποφέρω που το Πνεύμα δεν βρίσκεται εντός της ζωής και που η ζωή δεν είναι το Πνεύμα, υποφέρω από το Πνεύμα-όργανον, από το Πνεύμα-μετάφραση, το Πνεύμα-φόβητρο που με βία εγγράφει τα πράγματα εντός του Πνεύματος».

(Από τη συλλογή Ο ομφαλός των φύλλων [1925])

πηγή: http://www.avgi.gr

τέλος 1ου μέρους

 

Ανακοίνωση από την "Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων" για το 6χρονο παιδάκι...


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Κανένα παιδί στα χέρια της αντιτρομοκρατικής!

Αθήνα, 6 Ιανουαρίου 2017

Στην εκδικητική ομηρία ενός μικρού παιδιού, του 6χρονου γιου της Π. Ρούπα και του Ν. Μαζιώτη, έχουν προβεί από χθες οι αρχές.

Μετά τη σύλληψη της Π. Ρούπα το πρωί της 5ης Ιανουαρίου από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία, το παιδί έχει στερηθεί κάθε επικοινωνία με το οικογενειακό του περιβάλλον. Οι δικαστικές αρχές αρνούνται να το παραδώσουν στους στενούς συγγενείς της μητέρας του και με πρόσχημα το βέλτιστο συμφέρον του, απειλούν να το βάλουν σε ίδρυμα.

Η επιλογή της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας να πραγματοποιήσει την επιχείρηση σύλληψης σε χρόνο και τόπο κατά τον οποίο το παιδί ήταν παρόν, δείχνει πόσο χαμηλά είναι στις προτεραιότητες του κράτους η προστασία της σωματικής και ψυχικής υγείας του. Ο περαιτέρω εγκλεισμός του 6χρονου αγοριού -που έχει γεννηθεί και έχει ζήσει τον πρώτο και πλέον χρόνο της ζωής του στη φυλακή- μόνο ως έκτιση μιας άγραφης ποινής των τρομονόμων μπορεί να ερμηνευτεί.

Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων στέκεται στο πλευρό των απεργών πείνας και δίψας Π. Ρούπα και Ν. Μαζιώτη και στηρίζει το αίτημά τους να δοθεί το παιδί στην οικογένεια της μητέρας του.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ



Aπορία δικιά μας: αν τελικά δεν προκριθεί η απόλυτα λογική λύση, όσον αφορά το συμφέρον το πραγματικό του ίδιου του παιδιού, να δοθεί στους εξ΄αίματος συγγενείς του, αντί να καταλήξει σε οποιοδήποτε ίδρυμα, ξέροντας συγχρόνως ότι οι φυσικοί γονείς του είναι κλεισμένοι σε μια άλλου είδους πιο σκληρή φυλακή, τότε πόσο δίκιο ή άδικο θα έχει αν μεγαλώνοντας δεν ακολουθήσει με ζήλο το παράδειγμά τους; Δηλαδή μέσα στο ίδρυμα θα τύχει τη φροντίδα και αγάπη που του αξίζει από ξένα πρόσωπα και συγχρόνως θα του βγάλουν απ'το κεφάλι τις επικίνδυνες ιδέες για το κράτος και τη "νομιμότητα", όπως οι Αρχές την αντιλαμβάνονται; Εκτός κι αν το κράτος φοβάται ότι η γιαγιά και η θεία του θα το μεγαλώσουν με πρότυπα ταινίες όπως "Μπόνυ και Κλάιντ"  και "Βilly the kid" και τραγούδια όπως "Ι fought the law" των Clash και "Wanted Dead or Alive"των Βon Jovi, αντί για κινούμενα σχέδια της Ντίσνεϋ και εγκεκριμένα από τις πολυεθνικές και τις Αρχές παιδικά τραγουδάκια και παιχνιδάκια...


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

ΣΥΡΙΑ: το μεγάλο ξεβράκωμα! volume 2

( Ξεφτίλα τεραστίων διαστάσεων: Συριακές και ρωσικές ειδικές δυνάμεις συνέλαβαν συνολικά 130 ΝΑΤΟϊκούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς στο Χαλέπι!
Δεκάδες πράκτορες του ΝΑΤΟ συνελήφθησαν από το συριακό στρατό μετά την πτώση του Χαλεπίου, οι οποίοι δραστηριοποιούνταν υπέρ των δυνάμεων των...τζιχαντιστών! ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΑ ΜΜΕ; Μήπως ρε "επαναστάτες", τελικά υπέρ των ΜΚΟ και ιδρυμάτων του Σόρος και συνεργατών και φορείς συνθημάτων όπως "Έξω από Ε.Ε. και ΝΑΤΟ- το ίδιο συνδικάτο" ήταν και αυτοί "αλληλέγγυοι";)

«Fade to Black»
" Ο σκηνοθέτης Amer Albarzawi ζούσε μέχρι πριν από δύο χρόνια στη Ράκα στη Συρία, μαζί με τη σύντροφό. Μετά, οι τζιχαντιστές κατέλαβαν την πόλη και την έκαναν προπύργιό τους. Οι τρομοκράτες άλλαξαν όλοι τη ζωή των κατοίκων μέσα σε λίγες μέρες. Στην αρχή απαγορεύτηκε το κάπνισμα. Την επόμενη μέρα αγόρια και κορίτσια δεν μπορούσαν να περπατούν μαζί στο δρόμο. Μετά από ένα μήνα, δεν υπήρχαν αγόρια και κορίτσια μαζί στο σχολείο. Στη συνέχεια όλα τα κορίτσια άρχισαν να φοράνε μαντήλα και μετά αποφάσισαν πως δεν θα πρέπει να μελετάμε ιστορία, φυσική και μαθηματικά»
Κάπως έτσι περιγράφει τη δραματική αλλαγή στις ζωές όσων έμειναν στη Ράκα και βίωσαν τον σκληρό αυταρχισμό και τη βία του Ισλαμικού Κράτους. Το «Fade to Black», ένα φιλμ ενός λεπτού θέλει να απεικονίσει τη ψυχολογική κατάπτωση στις ζωές των Σύρων που έβλεπαν μέρα με τη μέρα την καθημερινότητά τους να πνίγεται στο σκοτάδι. Το φιλμ βραβεύτηκε με το Special Jury Prize στο φεστιβάλ του Τορόντο και ο δημιουργός τους επιμένει πως όλοι οι Σύροι καλλιτέχνες πρέπει και μπορούν να διαδώσουν τα σωστά μηνύματα για την τραγωδία στη Συρία."

Nαι, μπορεί το καθεστώς Άσαντ να είναι μια κληρονομικού τύπου δυναστεία αλλά δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε ότι ήταν πάντα ένα αρκετά κοσμικό κι ανεκτικό καθεστώς. Το οποίο ουδεμία σχέση είχε με το "βαρύ" θεοκρατικό Ισλάμ, πχ των ουαχαμπιστών της Σαουδικής Αραβίας-μια από τις σκληρότερες τυραννικές κυβερνήσεις στον κόσμο, για την οποία κανείς όμως δεν παραπονέθηκε για τη συνεχή και εξόφθαλμη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων εκεί, ελέω πετροδολαρίων και τεράστιων γωοπολιτικών συμφερόντων της Δύσης. Η ακραία, σκληροπυρηνική  εκδοχή του Ισλάμ και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τροπή που παίρνει η ζωή κυρίως των γυναικών.  Κάτι που αποτυπώνεται σε αυτό το άρτιας καλλιτεχνικής αισθητικής βίντεο στην αρχή της ανάρτησης! Πόσο περισσότερο σ'ένα Ισλάμ άκρως ριζοσπαστικό και με αμοσταγείς σωτηριολογικές ονειρώξεις, όπως το τερατούργημα που ήθελαν να στήσουν τα κτηνώδη δίποδα του ΙSIS, με την (παρά τα φούμαρα περί βομβαρδισμών των τζιχαντιστών, που στην ουσία ήταν ρίψη εφοδίων πίσω από τις γραμμές τους και βομβαρδισμών των θέσεων και υποδομών του συριακού στρατού!) στήριξη και ανοχή της Δύσης και του χρηματοπιστωτικού-πολυεθνικού οδοστρωτήρα της και κατασκευαστή τρομοκρατικών μηχανισμών που αιματοκυλούν τυφλά τους Ευρωπαίους πολίτες μέσα στις πόλεις τους: Στο έλεος των φιδιών: "Η ιδέα ότι η Δύση πολεμάει το ISIS ξεπερνάει το γελοίο..!"
Αυτοί οι βιαστές, μαζικοί δολοφόνοι και έμποροι πετρελαίου και κλεμμένων αρχαιοτήτων από Ιράκ και Συρία, αυτοί που διαστρεβλώνουν και στην ουσία δυσφημίζουν την ίδια την ισλαμική θρησκεία, όπως κατήγγειλαν και πολύ θρησκευτικοί ηγέτες του Ισλάμ . Αυτοί που εκπροσωπούνταν από τη σημαία της Συρίας με 3 κόκκινα αστέρια που κράδαιναν οι "Σύροι πρόσφυγες" (προφανώς φιλικά προσκείμενοι όχι μόνο στους τζιχαντιστές αλλά και στο συνονθύλευμα τής, στηριζόμενης από τη CIA και το City του Λονδίνου, ολοένα και περισσότερο ηττημένης συριακής αντιπολίτευσης ή "Αλ Νούσρα" που κι αυτή ευθύνεται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: Το αληθινό κτηνώδες πρόσωπο των αντικαθεστωτικών "ανταρτών" που θα "απελευθέρωναν" το συριακό λαό! - εικόνες που σοκάρουν!), αλλά και πολλοί "αλληλέγγυοι" (στην ουσία αλληλέγγυοι στα σχέδια του ΝΑΤΟ μέσω των τζιχαντιστικών κανίβαλων), αριστεροί των "άκρων" και μη, αν και αρκετοί πιο σώφρονες της αριστεράς κράτησαν αποστάσεις, και δεξιοί κι ό,τι άλλο καιροσκοπικό ή στρατολογημένο στοιχείο, από μυστικά κέντρα χειραγώγησης των λαών, κυκλοφορεί κι εδώ στην Ελλάδα.
ολόκληρος πάπας κι εσύ, εμπιστεύτηκες την ελληνική κυβέρνηση της "αριστεράς"; έπρεπε να ρωτήσεις και κάποιον άλλον για το "πανί" που ευλογείς!

Οπότε δεν μας κάνει καμία εντύπωση που καμία Δυτική τσόντα ενημέρωσης, από αυτές που θρηνούσαν για την πτώση του Χαλεπίου (δες το τελευταίο μέρος της ανάρτησης ΣΥΡΙΑ: το μεγάλο ξεβράκωμα!!!) , δεν παρουσίασε ούτε ίχνος ρεπορτάζ από τους απίστευτους σε πλήθος και έντασης πανηγυρισμούς στο πανεπιστήμιο της δεύτερης σε μέγεθος συριακής πόλης:
Να και το βίντεο:  Students celebrating the Syrian Army victory in #Aleppo today (20/12/2016) 

Αλλά δεν ανέφεραν, ή πολύ περισσότερο έδειξαν, και τίποτα από το χριστουγεννιάτικο εορτασμό στην πολύπαθη πόλη (η άποψή μας για το ρόλο των θρησκειών στην ατομική και συλλογική ανθρώπινη πορεία είναι γνωστή κι έχει κατατεθεί πολλές φορές σε αυτό το μπλογκ, αλλά δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε ότι αυτές οι εικόνες δεν μας έκαναν εντύπωση όσον αφορά την ψυχολογία των ανθρώπων και τον πραγματικό συσχετισμό λαϊκών δυνάμεων στην πολυπόθητη για τους αποικιοκράτες της Δύσης Συρία), όπου σιίτες, αλλαουίτες και χριστιανοί συνυπάρχουν ενωμένοι στους δρόμους με φόντο ένα...χριστουγεννιάτικο δέντρο! Και κρατώντας σημαίες της Συρίας (αυτή με τα δυο αστέρια και όχι η επινόηση τζιχαντιστών και οργάνων του ΝΑΤΟ, "αλληλέγγυων" και "δημοκρατών" της συμφοράς), της Ρωσίας (η οποία, μετά από επίσημο αίτημα όμως του καθεστώτος κι όχι από μόνη της να "μπουκάρει", σαφώς και υπερασπίστηκε δικά της συμφέροντα στην περιοχή, φοβούμενη ότι μετά την πτώση και κατακερματισμό της Συρίας οι τιχαντιστές θα έφταναν στις συμμαχικές της πρώην σοβιετικές δημοκρατίες στα νότια σύνορα κι έξω από την πόρτα της) και της περίφημης σιιτικής λιβανέζικης οργάνωσης Χεζμπολάχ. Δηλαδή αυτής που έχει αντιμετωπίσει στα ίσια τον πανίσχυρο ισραηλινό στρατό κι από την πρώτη στιγμή τάχθηκε στο πλευρό των δυνάμεων του δικτάτορα μεν αλλά πολύ σκληρού δε Άσαντ για τα δόντια της Δύσης και των project της. Τα οποία φτάνουν μέχρι τη σινική θάλασσα αφού το ΝΑΤΟ καθαρίσει και με τη Ρωσία!-ήδη οι δυνάμεις του είναι σε πλήρη πολεμική ετοιμότητα στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας: "Ισχυρά κέντρα των ΗΠΑ πιέζουν για ταυτόχρονη επίθεση κατά της Ρωσίας και της Κίνας"
Ιδού λοιπόν φωτο και πρωτόγνωρο βίντεο για όσα λέγαμε παραπάνω περί εορταστικής ενωτικής ατμόσφαιρας στο Χαλέπι, περισσότερο για τη συντριβή του ριζοσπαστικού και φονταμενταλιστικού Ισλάμ- γεννήματος του Δυτικού ιμπεριαλισμού:



Είτε μας αρέσει είτε όχι, οφείλουμε να το παραδεχτούμε: μετά από όσα έχει τραβήξει, έχει δει κι έχει συνειδητοποιήσει αυτά τα χρόνια του πολύ σκληρού πολέμου made by West and Secret Services, η πλειοψηφία του συριακού λαού απορρίπτει τους τυχοδιώκτες, αιμοσταγείς, πωρωμένους και φανατικούς τρελούς κι επιλέγει (τουλάχιστον στην παρούσα πολύ δύσκολη φάση) το "λιγότερο τρελό" Άσαντ! Και πολλοί, που είχαν φύγει, επιστρέφουν ή ψάχνουν το δρόμο της επιστροφής πίσω στην σθεναρά αντιστεκόμενη χώρα τους στις πιο σκοτεινές δυνάμεις του σύγχρονου ιμπεριαλισμού και των οργάνων του.


Oι αναρχικοί της Κούβας για τον Κάστρο

Tι λένε οι αναρχικοί της Κούβας, με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο, για την όχι και τόσο "επαναστατικά υποδειγματική" εποχή του:


Anarchist Federation: Anarchists on Cuba



It will be difficult to escape the eulogies to Fidel Castro (1926-2016) from the British Left. Jeremy Corbyn’s take is perhaps most significant though. Treading a tightrope between his enthusiasm for old-fashioned socialist values and the reality of modern politics in Britain, his observations are revealing. He makes the very dangerous relativistic argument that whilst in Cuba, as in other regimes, there have been ‘excesses’, we have to look at the positives such as the healthcare system and education. There has been much change in Cuba, he says, and that economic progress must go hand in hand with human and free-speech rights. Above all, he says that Castro, “will be remembered as a champion of social justice”.

10 US presidents threatened to oust Castro and failed. Corbyn finds this impressive. It could have something to do with the fact that Castro didn’t exactly stand for election very often. In 1961, two years after he took power in the Cuban political revolution, he declared that “The revolution has no time for elections”. That’s usually called a dictatorship! It is in this context that Castro intervened politically in Africa, even if his activity in Angola did play a part in the ending of Apartheid, and let’s not forget that the World came within a hair’s breadth of nuclear war in the stand-off known as the Cuban Missile Crisis in 1962 as a result of the shift in power in the Caribbean. States bring war, always.

Most notoriously, lesbians, gays and trans. people continue to be persecuted in Cuba and although there is anti-discrimination employment legislation, discrimination is rife in public sector policy. Transgender people in particular are effectively criminalised if they attempt to medically transition privately (even though it is almost impossible to gain access any other way: only 5 legal transition operations are performed each year).  The great Cuban educational system does little in practice to reduce the level of hate crimes.

What is rather surprising is that Corbyn visited Cuba three times including cycling around it with his son. How lovely! Didn’t he see the shocking levels of urban and rural poverty? Did he think that the reason not many people criticise their government to tourists is because might be because they are too afraid to?

Of course anarchists have no sympathy either for the wealthy Cuban exiles who have fled Cuba for the US over the years and today are dancing in the streets of Miami, let alone the CIA and other parties in their sometimes farcical attempts to assassinate Castro. The real historical heroes were the ordinary people who stood up to the regime of the previous dictator Fulgencio Batista y Zaldívar.
Cuban anarchists have been in the picture since the nineteenth century and suffered repression under regimes of all colours historically and currently for standing up against both capitalism and the state, and in favour of freedom of speech and organisation. The AF played host to a tour by one group attempting to organise safely, the Observatorio Critico Cubano in 2015  and they attended the 10th Congress of our International, IAF-IFA.

If you are a bit sickened by the deference being shown to this supposed ‘great figure’ of the 20th Century, are suspicious about the picture painted of life in Cuba by groups like the Cuba Solidarity Campaign, and would like to know more about Cuban Anarchism, take a look at:

Frank Fernández, Cuban Anarchism: The History of A Movement https://theanarchistlibrary.org/library/frank-fernandez-cuban-anarchism-the-history-of-a-movement

Fifth Estate #395, Winter 2016 http://www.fifthestate.org/archive/395-winter-2016-50th-anniversary/we-want-to-revive-anarchism-in-cuba/

More recent AF posts on Cuba: https://afed.org.uk/?s=cuba
See also, Organise #47, Winter

1997/98:
Myths and Legends – Che Guevara
via https://afed.org.uk/anarchists-on-cuba/

 Πάρθηκε από την Mpalothia

Επίσης:  ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΤΟ (ΑΝΤΙ-ΡΟΚ) ΚΑΓΚΕΛΟ...Ξεκαρδιστικά αποκαλυπτική "επιχειρηματολογία" σταλινικών μουσικοδημοσιογράφων

Στη χώρα των θαυμάτων!


Θαύματα που'χουνε σχέση με την οργανωμένη θρησκεία (η οποία ποτέ δεν αποποιήθηκε την υλιστική της πλευρά -το αντίθετο):



Θαύματα που έχουν σχέση με την οικονομία (και την αυθεντική εξευρωπαϊσμένη της όψη):



Θαύματα που έχουν σχέση με την αύξηση του ενδιαφέροντος των δημόσιων αρχόντων για τον παθόντα συνάνθρωπο (ο οποίος και αποτελεί είδος προς ραγδαία αύξηση στη χώρα...των θαυμάτων):



Αλληλούια!

(οι παραπάνω εικόνες πάρθηκαν από εδώ )

άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς - τα πλήρωσε με κάρτα!



Πλαστικό χρήμα και βιομετρικό έξυπνο φακέλωμα, χρηματισμένοι νόμοι υπέρ των υπερ-εχόντων, χρηματικές ατασθαλίες φιλοχρήματων ηγητορίσκων και γραμματέων και φαρισαίων και κλητήρων, χρηματοπιστωτικές φούσκες που απαλλοτριώνουν κεραμίδια που στέγαζαν κεφάλια, χρηματιστήρια και δείκτες που φτυαρίζουν χώμα πάνω σε κοινωνίες ανθρώπινων ψηφίων, έρωτας επί χρήμασι ως έσχατο μέσο επιβίωσης, υπηρεσίες και συμβουλές επί πληρωμή, σπουδές και υψηλό επίπεδο παρεχόμενων γνώσεων επί πληρωμή, εντυπώσεις επί πληρωμή, πολιτικές καμπάνιες και "δημοκρατικές υποσχέσεις" επί πληρωμή, επικοινωνία επί πληρωμή, μετακινήσεις επί πληρωμή, ρεύμα και νερό επί πληρωμή, καλάθια νοικοκυρών επί πιστώσει, άλλος ένας μήνας επιβίωσης επί πιστώσει, εθνική υπερηφάνια επί πιστώσει...
... Χρεωστικά που σφυρίζουν σαν σφαίρες προς όλες τις κατευθύνσεις και κατασχετήρια- μαζικά αντίγραφα της δαμόκλειας σπάθης και παγκόσμια χρέη τόσο άυλα όσο κι ο καλοκαιρινός αέρας που χαϊδεύει τα αχαμνά των παγκόσμιων νταβατζήδων που λιάζονται σε ιδιωτικές πλαζ ή πάνω σε θαλαμηγούς με σκόνες, γιουσουφάκια και σταρλετίτσες...

Και μετά, τα σεσημασμένα ιερατεία του Μαμωνά, σου λένε για επερχόμενη "αχρήματη κοινωνία" !
Λες και οι κωλοκάρτες, που επιπλέον δίνουν κάθε φορά αναφορά στους "μεγάλους κουτσομπόληδες" για το τι κάνεις και πού είσαι, δεν είναι ένα είδος χρήματος (το οποίο αντιστοιχεί σε ηλεκτρονικά ψηφία μέσα σε μικρές ή μεγάλες οθόνες) που θα συνεχίσει να δηλητηριάζει τις ανθρώπινες κοινωνίες σαν ιός αυτοκαταστροφής τους. Και μάλιστα πρόκειται για ούτε καν δικό σου χρήμα, αλλά των τοκογλύφων και των τραπεζών τους, που μπορούν οποιαδήποτε κι ανά πάσα στιγμή να το δεσμεύσουν, να το παγώσουν, να το κατασχέσουν, να το εξαφανίσουν. Επικαλούμενες μη εξυπηρετούμενες οφειλές ατομικές ή και "εθνικές" ή απλά άλλη μια "σοβαρή", τεχνητή, κρίση.
 Kι αν δεν έχεις τραπεζικό λογαριασμό;
"Τότε είσαι απόβλητος, δεν υπάρχεις", δεν έχεις θέση στο μεγάλο ψηφιακό μαντρί του μέλλοντος και να δούμε πού θα κρυφτείς! (Εκτός κι αν είσαι άστεγος, οπότε πάλι το θέλημά τους εκπληρώνεις)
"Οι δορυφόροι και τα συστήματα παρακολούθησής μας μπορούνε να εντοπίσουνε ακόμα και τρίχα από φαλό τρομοκράτη 100 μ. κάτω από το έδαφος!"
Αλλά μερικές φορές όχι τον ίδιο τον τρομοκράτη όταν αυτός υπηρετεί τα σχέδια τρομοκράτησης της κοινωνίας κι εγκλεισμού της σε νόμους-κελιά, σε μικρά τσιπαρισμένα αποχαυνωμένα κουτάκια και φακέλους συλλογής δεδομένων ...

Η μόνη διαρκής κρίση, πραγματικά, είναι η συμμόρφωση των ανθρώπων στα πρότυπα και μοντέλα ψυχοπαθών και πολυπρόσωπων (ούτε καν διπρόσωπων) στυγερών μαζικών δολοφόνων. Και η αποδοχή είτε των χαρτιών είτε των καρτών είτε του πακτωλού από γκάτζετ και σοφιστικέ εφαρμογές που πλάσαραν οι δεύτεροι στους πρώτους, ως κάτι σαν ρυθμιστικά συμβόλαια της ανθρώπινης συνύπαρξης...

Δυστυχώς.


Σχετικό:  Καλώς ήλθατε στην "αχρήματη κοινωνία" (και μια ταινία μικρού μήκους)

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Μια ιστορία για ανθρώπους που νοιάζονται...

 Ο κόσμος δεν άλλαξε ποτέ με ευχές...



Οι «Επαγγελματίες»: Αγγλία, Έξι Ακτιβιστές, Έτος 2007
    Η συμφωνία μεταξύ της εταιρίας παραγωγής ενέργειας Kingsnorth και του γερμανικού ενεργειακού κολοσσού «ΕΟΝ» είχε κλείσει εδώ και καιρό με τις ευχές της βρετανικής κυβέρνησης και όλοι περίμεναν να αρχίσουν τα έργα. Οι Γερμανοί ως εξπέρ στο θέμα του κάρβουνου, θα τους έχτιζαν ένα καινούργιο εργοστάσιο καλύτερο και μεγαλύτερο από το παλιό. Η υπάρχουσα καμινάδα του εργοστασίου έχει ύψος 220 μέτρα και αποτέλεσε τον «στόχο» των ακτιβιστών, που μπήκαν σαν κομάντο, αποφασισμένοι να σταματήσουν τη λειτουργία του τέρατος που εκλύει 20.000 τόνους CO2 ημερησίως στην ατμόσφαιρα. Με 50 κιλά βάρος στα σακίδια τους οι ακτιβιστές της Greenpeace πήγαν να «καταλάβουν» την καμινάδα. Μπήκαν μέσα και μετά από αρκετές ώρες έφτασαν αναρρίχησης έφτασαν στην κορυφή. Εν τω μεταξύ το εργοστάσιο είχε σταματήσει ήδη τη λειτουργία του και αυτό ήταν κιόλας η πρώτη επιτυχία των ακτιβιστών. Αφού έφτασαν στην κορυφή, έδεσαν σχοινιά και σαν κομάντο άρχισαν να κατεβαίνουν τον τοίχο.

Μαθήματα "ανορθόδοξης επαναστατικότητας" (ή "επαναστατικής γιορτής")


" Βάζουμε δυναμίτη στα κελιά του εγκεφάλου. Βάζουμε τον κόσμο σε διαδικασία αλλαγών. Το κλειδί του γρίφου βρίσκεται στο θέατρο. Είμαστε θέατρο του δρόμου: ολοκληρωμένο και τετελεσμένο. Σκοπεύουμε να αναμίξουμε τον κόσμο και να χρησιμοποιήσουμε, όχι σαν άλλα κινήματα μπλοκαρισμένα στην ιδεολογία, κάθε όπλο (προπαγάνδα) που μπορούμε να βρούμε. Ο στόχος δεν είναι να κερδίσουμε το σεβασμό, το θαυμασμό και την αγάπη όλων, είναι να κάνουμε τον κόσμο να πράξει, να συμμετάσχει, είτε θετικά είτε αρνητικά. Όλα είναι σχετικά, μόνο «το έργο είναι το ζουμί».
 ...Υπάρχουν πολλοί τρόποι να καταστρέψεις την ιδιοκτησία: το να αλλάξεις θα πει να καταστρέψεις- δώσε τζάμπα. Το τζάμπα πράμα είναι το πιο επαναστατικό πράγμα στην Αμερική σήμερα. Τζάμπα χορός, τζάμπα φαΐ, τζάμπα θέατρο (σταθερά), τζάμπα ναρκωτικά, τζάμπα σπίτι και, το πιο σημαντικό, τζάμπα χρήματα. Το θέατρο θα αιχμαλωτίσει την προσοχή της χώρας, η καταστροφή του χρηματικού συστήματος θα τη γονατίσει. Γαμήστε, πραγματικά, τα λεφτά. Κάψτε τα, καπνίστε τα να τη βρείτε, εμπορευτείτε τα, φτιάξτε κιβώτια απ'αυτά στους δρόμους με την επιγραφή "τζάμπα λεφτά, ζητιανέψτε τα, κλέψτε τα και μετά πετάξτε τα {σημείωση: όπως έκανε ο ίδιος ο Hoffman μαζί με συναγωνιστές του μέσα στο...αμερικανικό χρηματιστήριο και πάνω στις κοστουμαρισμένες φάτσες των φρικιών της χρηματοπιστωτικής σκλαβιάς, που τόσο πολύ έχει γονατίσει ολάκερο πλανήτη.}.
...Μη βασίζεστε στα λόγια. Τα λόγια είναι εντελώς μαλακία. Βασιστείτε στις πράξεις - φτάστε μέχρι το τέλος κάθε φορά. Κινηθείτε γρήγορα. Αν το παρατραβήξετε με ένα έργο, γίνεται βαρετό για εσάς και το ακροατήριο. Όταν βαρεθούν, αποσπούν την προσοχή τους. Δεν αφομοιώνουν τις πληροφορίες. Τραβήξτε την προσοχή τους, δόστε μερικά ερεθίσματα και εξαφανιστείτε. Αλλάξτε τη φορεσιά σας χρησιμοποιήστε τα βοηθήματα γύρω σας. Κάθε πρωί αρχίστε να απογυμνώνεστε. Σβήστε το όνομά σας, βγείτε από τη λίστα, περάστε στο περιθώριο. {σημείωση: ο ίδιος επέλεξε να ζήσει για πολλά χρόνια στην "παρανομία"}
...Δεχτείτε τις αντιξοότητες της ζωής, αυτό είναι όλη η ζωή. Περάστε καλά. {σημείωση: γράφει αλλού ότι "αυτό που επιδιώκουμε είναι νέοι τρόποι ζωής. Δεν θέλουμε να μιλήσουμε γι'αυτούς-θέλουμε να τους ζήσουμε"}. Πάνω στον τοίχο του αμερικανικού περίπτερου στη Διεθνή Έκθεση του 1967 είναι κακογραμμένο με φωσφορίζουσα μπογιά το σύνθημά μας: «Είναι καθήκον όλων των επαναστατών να κάνουν έρωτα». Κάντε μαγικά πράγματα. Δολιοφθορές που μοιάζουν ανόητες και πιθηκοπόλεμο. Ο John Roch, που είναι τώρα ο επιτατραμένος διανοούμενος χαφιές στο Λευκό Οίκο{σημείωση ή σχόλιο από εμάς και πάλι: το είδος εκείνο του χαφιέ που δεν αντέχεται με τίποτα και συνάμα είναι τόσο πολύ δημοφιλές και στις παγκοσμιοποιημένες ημέρες μας}, είπε κάποτε ότι αν ο Χίτλερ είχε πιαστεί το 1937, είχε μεταφερθεί στην Τραφάλγκαρ Σκουαίαρ και του'χαν κατεβάσει τα παντελόνια, δεν θα μπορούσε ποτέ να ανέβει στην εξουσία. Κάθε φορά που θα δοκίμαζε να βγάλει κάποιον από αυτούς τους θεαματικούς λόγους, ο κόσμος θα γέλαγε μαζί του γιατί η εικόνα του «Μάιν Φύρερ» με τα παντελόνια γύρω απ'τους αστραγάλους, πάει πολύ.
 Σκεφτείτε το. "

Τα παραπάνω ήταν αποσπάσματα από το "Revolution for the hell of it" (1968, εποχή του πολύ βρώμικου πολέμου του Βιετνάμ), ή "Η επανάσταση για την κάβλα της" μεταφρασμένο από το Δημήτρη Φινινή στα ελληνικά για τις εκδόσεις της Διεθνούς Βιβλιοθήκης. Του Αμερικανού "αναρχοχίππη" Abbie Hoffman, ένας χαρακτηρισμός που πιστεύουμε ότι του ταιριάζει περισσότερο από κάθε άλλον, όπως ήδη γίνεται κατανοητό από τα παραπάνω και θα γίνει ακόμα περισσότερο από τα αποσπάσματα που θα ακολουθήσουν.
 Μια σύντομη αλλά περιεκτική ματιά στα έργα και τις ημέρες του εδώ: Ένας επαναστάτης που τον καύλωνε η επανάσταση! 
 «Youth International Party» ή YIP («Yippie!»): «Οι χίππις μάς αποκαλούνε πολιτικοποιημένους και οι πολιτικοποιημένοι μας αποκαλούνε χίππις. Μόνο η αντίδραση δεν ξεγελιέται και μας βλέπει όπως είμαστε. Το Yippie! δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία πολύ καλή δικαιολογία για κάποιον να εξεγερθεί..»
Ο ίδιος ήταν για ένα διάστημα μέλος της "Νέας Αριστεράς" (όπως την προσδιορίζει) αλλά στη συνέχεια "την απέρριψε ή τον απέρριψε εκείνη". Και είναι λογικό, μια και ήταν από τη φύση του ασύμβατος με κατευθυντήριες άκαμπτες γραμμές και ιδεολογικές "διευκρινίσεις" ή αγκυλώσεις αντί της δράσης και, κυρίως, παραήταν "φευγάτος" και απρόβλεπτος για να ποδηγετηθεί είτε από το "system" είτε από τους "επαγγελματίες της επανάστασης" (εδώ χαμογελάμε με νόημα!). Στο εν λόγω βιβλίο αποκαλεί, μάλιστα, την ιδεολογία "αρρώστια του μυαλού" και το κίνημά του το προσδιορίζει, μισοαστεία μισοσοβαρά,  ως "χορό"!
 Τα όσα αποσπάσματα παραθέτουμε, διόλου απίθανο να προκαλέσουν έντονη δυσαρέσκεια (ή...φρίκη!) σε...

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Untitled (χωρίς τίτλο αλλά με οίστρο...)



Ποια είναι τα πιο πηγαία λόγια, προερχόμενα μέσα από τον πλούσιο κόσμο μιας αγνής και συνάμα γενναίας ψυχής; Λόγια που θα'θελε κάποιος ν'ακούσει στην αυγή μιας νέας χρονιάς, σαν το διψασμένο που γυρεύει καθαρό νερό για να σβήσει τη μεγάλη και παρατεταμένη δίψα του...
Από πού έρχονται οι εφιάλτες και από πού τα πιο όμορφα, βαρβάτα όνειρα; Αυτά που μεταφέρουν ένα ιδιαίτερο, αναζωγονητικό μήνυμα για την πραγματικότητα της εγρήγορσης...
Ποια είναι η πηγή των πιο συναρπαστικών, μεγαλόπνοων ιδεών;
Μήπως ένα συλλογικό ασυνείδητο κατά τον Young, το "ακασικό πεδίο" (ένα είδος "συμπαντικής βιβλιοθήκης") σύμφωνα με μυστικιστικές παραδόσεις της Ανατολής, μια "νοόσφαιρα" που σαν ρευστή πνευματική ουσία επηρεάζει τη συνείδηση και ευρύτερα την ύπαρξη όλων των έμβιων όντων του πλανήτη ("μορφογενετικά πεδία", το πνευματικό υπόβαθρο του φυσικού κόσμου) αλλά και περιέχει όλες τις γνώσεις, τη σοφία και την εμπειρία ενός άχρονου αιώνιου παρόντος και που ανακαλύπτει η σύγχρονη προωθημένη επιστήμη, όπως η Κβαντική Φυσική ( Akashic Field and Consciousness); Σαν τον σκαπανέα που ξαναφέρνει στο φως μια ξεχασμένη πανάρχαια γνώση...
 Κι αν κάποιος, ακόμα και μέσω του ασυνείδητου ή μιας διεγερμένης έστω και προσωρινά "υπερσυνείδησης" ή ακόμα και μέσω της "ονειρικής πλοήγησης", έχει πρόσβαση σε ένα τέτοιο μη υλικό πεδίο, μήπως οι εμπνεύσεις του είναι τελικά και οι εμπνεύσεις άλλων, σε πρωτογενή έστω μορφή, ακόμη κι αν είχαν ζήσει πολύ πριν;
Χμ! Ένα άπειρο υπερ-φάσμα αέναα στροβιλιζόμενων προοπτικών, οι οποίες αναμένουν υπομονετικά να τις "κατεβάσεις" στο κεφάλι σου και να τις υλοποήσεις εάν διαθέτεις ισχυρή αίσθηση σκοπού και θέληση.
Και άραγε πόσο σημαντική είναι η σύγκλιση και αλληλεξάρτηση ατομικού και συλλογικού γίγνεσθαι και πράττειν, ατομικού και πανανθρώπινου οράματος; Ενάντια σε όλες τις παρανοήσεις και εμπλοκές, φοβίες και τραύματα, αόριστες εντυπώσεις κι αυτοματισμούς μιας παραπαίουσας πραγματικότητας...
Χμ!

Παύση....

 Ανάβω ξανά το σβησμένο στη μέση τσιγάρο και πίνω μονοκοπανιά ένα ποτηράκι. Στη μνήμη εκείνων που δεν φοβήθηκαν να κυνηγήσουν το όραμά τους κι ας ήξεραν στην πορεία ότι έπρεπε να πληρώσουν βαρύ τίμημα. Κι ας τους συνέτριψαν στις ξέρες ή τους παρέσυραν στα πιο σκοτεινά βάθη, τα εκδικητικά κύματα μιας ζωής που σφετερίζονται οι θεωρούντες εαυτούς κλειδοκράτορές της.

Κι αρχίζω πάλι να αφήνομαι, χωρίς να παρασύρομαι ανεξέλεγκτα, στο ρεύμα των σκέψεων μου, που...μπορεί και να μην μου ανήκουν αποκλειστικά. Όχι! Οι σκέψεις και ιδέες, οι χειρότερες και καλύτερες, οι απονεκρωμένες και ζωντανές, οι φλύαρες και μεστές, αυτές που κάνουν τη διαφορά ή οδηγούν σε τέλματα, δεν είναι μόνο δικό μου κτήμα. Ανήκουν σε όλους, ακόμη κι αν δεν το ξέρουν, είναι δικές μας! Δική μας η σύλληψη και η σταχυολόγηση, δική μας η θεωρία και η πράξη (ή εφαρμογή), δικά μας τα λάθη και πισωγυρίσματα, δικά μας τα παθήματα κι αν μας κόβει στοιχειωδώς τα μαθήματα, δική μας λοιπόν και η ανατροπή, η ρήξη με το παρωχημένο (που ενίοτε αυτοδιαφημίζεται ως πρωτοποριακό) και το στατικό, δική μας η υπέρβαση και διεύρυνση...
Παύση. Και πάλι...

 Τα τσιγάρα μου τέλειωσαν, αλλά το κρασί όχι! Το θεωρώ θλιβερό να βγω έξω νυχτιάτικα και να ψάχνω ανοιχτό περίπτερο (παλιότερα το'κανα). Άλλωστε πότε μου είχα πει ότι θα το κόψω το ρημάδι; Με πίστεψα;

Α! Η μουσική! Μια μαγική τέχνη! Ένας διαχρονικός μαγικός τρόπος επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους, όσο μακριά κι αν βρίσκονται ο ένας απ'τον άλλο. Kάπου είχα διαβάσει ότι η μουσική είναι σημαντική στο βαθμό που μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη συνείδησή σου.΄Ενα σύνθημα που πάντα με γοήτευε είναι το ότι "ένα καλό τραγούδι μπορεί να σε κάνει ν'αργήσεις στη δουλειά, ένα υπέροχο τραγούδι μπορεί να σε κάνει να παραιτηθείς από τη δουλειά!" Κι επειδή η "δουλειά", όπως την αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος της μη αυτόνομης ύπαρξης και της απώλειας της δημιουργικότητας και της αλλοτρίωσης σε σχέση με τον εαυτό και τον Άλλον, διαφέρει από τη "δουλεία" (εδώ και...δεν ξέρω από πότε...) μόνο στον τόνο! Οπότε, υπό τις υπάρχουσες τρισάθλιες "εργασιακές" συνθήκες, το σύνθημα "δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά" ακούγεται συχνά στα αυτιά μου ως απαίτηση για μόνιμη και σταθερή...δουλεία, με την αποπροσανατολιστική, ύπουλη ετικέτα "εργασία"!

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

κι ένα ποίημα για τη νέα χρονιά:




Ο ίσκιος της ψυχής μου

Ο ίσκιος της ψυχής μου
χάνεται μέσα σε ένα σούρουπο από αλφάβητα
ομίχλη από βιβλία
και λόγια
Ο ίσκιος της ψυχής μου!

Ένα νέο, σουρεαλιστικό, "Σχέδιο Ανάν" για την Κύπρο...



μαυροφορεμένες κοπέλες με τις φωτογραφίες αγνοουμένων μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1974

Για το ακανθώδες κυπριακό ζήτημα και τη νέα, τύπου Ανάν, "βελτιωμένη τελική λύση" που προκρίνουν τα διεθνή κέντρα παγκόσμιας γεωπολιτικής επαναχάραξης (εξελίξεις στο κυπριακό που σαφώς και θα επηρεάσουν σημαντικά και τα ελληνικά θέματα), πιστεύουμε ότι τα πιο εύστοχα σχόλια έρχονται από τις απόψεις του Άγγλου ιστορικού Perry Anderson. Όπως αυτές παρατίθενται μέσα στο άρθρο της Άννας Μπαλή ("Κυπριακό μια σύγκρουση μνήμης και λήθης - οι συνομιλίες που αφήνουν το '...Ξεχνώ' χωρίς 'Δεν...' ") στο περιοδικό Ηellenic Nexus τεύχος 114, Ιανουάριος 2017.

Ας δούμε λοιπόν τι "βλέπει" και επισημαίνει ο Βρετανός ιστορικός και δοκιμιογράφος (οι υπογραμμίσεις είναι από εμάς):

 " Στην ουσία το Σχέδιο θα μπορούσε να γραφτεί από τον Ιονέσκο (επισήμανση από εμάς: Ρουμάνος θεατρικός συγγραφέας, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του "Θεάτρου του παραλόγου" ή σουρεαλισμού). Εάν τελικά γίνει αποδεκτό θα δημιουργήσει μια παράξενη οντότητα, παρόμοια της οποίας δεν υπάρχει (με εξαίρεση ίσως τη Βοσνία και το Ανατολικό Τιμόρ). Το Σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία (σε μια σχετικά μικρή χώρα) πολλαπλών Συνελεύσεων, Βουλών και Γερουσιών, μέσα σε ένα σύστημα ασταμάτητων βέτο, το οποίο θα εξασφαλίζει θέσεις εργασίας για χιλιάδες δικηγόρους, καθώς θα είναι αδύνατο να λειτουργήσει το νέο πολίτευμα.
 Οι αρχιτέκτονες του Σχεδίου δίνουν το υπέρτατο δικαίωμα απόφασης σε ξένους (ή εναλλακτικά συζητούν τώρα σύστημα όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με...λόττο). Η νέα πολιτεία δεν θα διαθέτει δικό της στρατό, αλλά θα έχει κάτι αν διεθνή αστυνομία που θα επιβάλλει την πειθαρχία στους ντόπιους. Αυτό το εγχείρημα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όλων των διατάξεων της Ευρώπης, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, του διεθνούς και συνταγματικού δικαίου. Αυτό το νομικό κτήνος έχει τη δική του λογική, η οποία προσποιούμενη πως θα λύσει μια διένεξη μεταξύ της πλειονότητας και της μειονότητας στην Κύπρο, μετατρέπει μια ανεξάρτητη χώρα σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο ή, εναλλακτικά, σε (τούρκικο) όπλο που θα κρατά όμηρο τις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ, καθώς και την Ελλάδα, επειδή η Τουρκία θα έχει τη δυνατότητα να προκαλεί συνεχείς κρίσεις στην Κύπρο".

 Perry Anderson στο "Defend Democracy"
Διαβάστε το πολύ ενδιαφέρον κείμενό του "The Divisions of Cyprus" ("Oι διαιρέσεις της Κύπρου")

Αχ ρε κυπριακέ λαέ, για άλλη μια φορά σε πουλάνε , τόσο από μέσα όσο κι από έξω,  αφού πρώτα σου βαφτίσουν το ψάρι κρέας. Άλλωστε είναι τεράστια τα συμφέροντα από πίσω και πολλά τα λεφτά που παίζονται:
"... το αποκάλυψε η κα Νούλαντ*, όταν είπε χωρίς περιστροφές: «Έχουν επενδυθεί και μεγάλα ποσά και πολλή φαιά ουσία για το Σχέδιο, για να αφεθεί να καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων»."
από το άρθρο Η Κύπρος στον λάκκο των λεόντων: Είναι η τελευταία τραγική νίκη της παλαιάς-«νέας τάξης» του Σωτήρη Δημόπουλου
 *Βικτόρια Νούλαντ: Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

«Μετά από έντονη διαπραγμάτευση, η οποία ξεκίνησε από το 32% που κατέθεσε η τουρκοκυπριακή πλευρά, Αναστασιάδης και Ακιντζί έβαλαν στο τραπέζι το τελευταίο ποσοστό που θα ήταν διατεθειμένοι να αποδεχτούν. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης όρισε το 28,2% και ο κ. Ακιντζί το 29,2%. Η απόσταση μιας ποσοστιαίας μονάδας δείχνει ότι η σύγκλιση είναι πολύ κοντά στο ποσοστό που προέβλεπε το σχέδιο Ανάν (28,7%)»
από δημοσίευμα της εφημερίδας "Πολίτης" όπως το είδαμε και στο άρθρο με τίτλο
Κυπριακό: Στο «φως» της δημοσιότητας χάρτης για τις διαπραγματεύσεις
όπου μπορείτε και να διαβάσετε περί των βασικών σημείων της διαπραγμάτευσης.

Αυτός λοιπόν είναι ο χάρτης που καθορίζει το εδαφικό στη διαφαινόμενη συμφωνία:

Διαβάστε και μια διαφωτιστική ανάλυση για το τι ακριβώς ήταν και ποια αποτελέσματα θα είχε το περιβόητο τότε (2004) "Σχέδιο Ανάν", ποιοι ήταν υποστηρικτές του και για κάποια από τα επώνυμα "όχι" σε αυτό. ΕΔΩ.

Μια εορταστική παρέλαση



Άποψη δική μας, σχετικά με το βίντεο που ακολουθεί:
" (Κομαντάντ:) εν δυο! Προχωράμε!
  (Φάλαγγα:) Γιαβόλ μάιν κομαντάντ! (μτφ απ'τα γερμανικά: μάλιστα διοικητά μου)"
Όταν, λοιπόν, η περήφανη και βαριά "πατριωτική μαγκιά" βγαίνει για παρέλαση στους γιορτινούς δρόμους της πόλης, τότε ποιος είδε τους καθαρόαιμους απόγονους του "Leonidas and the 299" και δεν φοβήθηκε! Και τα "κουτάβια", οι "κότες", οι "φλώροι", οι "άπλυτοι", οι "σκούροι", οι μιγάδες, οι χλωμοί και οι πολύχρωμοι, οι χίπηδες, οι μακρυμάλληδες και με piercing από πάνω, οι ενδυματολογικά ακατάλληλοι (πχ με μπλουζάκια που έχουν στάμπα τη μούρη του Τσε ή κάνα κεφαλαίο γράμμα που μπορεί να παραπέμπει σε αναρχική πλάνη), οι έχοντες το θράσος της διαφωνίας και πολύ χειρότερα της απόπειρας να εκφράσουν κιόλας αυτή τους τη γνώμη, όλοι γενικά κάνουν τουμπεκί (μτφ: το βουλώνουν)! Και όλοι μα όλοι, κουτσοί και στραβοί, γέροι και νέοι, άνδρες και γυναικόπαιδα, σκυλιά και γατιά και προπαντός τα ντουβάρια, χέζονται πάνω τους από δέος μπροστά στον "πατριωτικό τσαμπουκά", τη λεβέντικη κορμοστασιά του, που φυσικά συνοδεύεται κι από απαραίτητη ευγλωττία και σπεύδουν με συγκίνηση να αναγνωρίσουν το δίκαιο των θέσεών του, να υιοθετήσουν τα επιχειρήματά του και να ξεσπάσουν σε αυθόρμητα χειροκροτήματα!

 Τι να πούμε κι εμείς οι αλλοτριωμένοι; Μόνο αυτό: "βάι βάι γιαβρούμ! (μτφ από τουρκικά: πωπωπώ μωρό μου!)

Το παρακάτω βίντεο μας το'στειλε ο φίλος "ροχάλας" και ανέβηκε στο ιουτιούμπιον από την omniatv, όπου εδώ υπάρχουν και κάποια ενδιαφέροντα σχόλια και ανάλογες επισημάνσεις.
https://www.youtube.com/watch?v=Els8BC3izG4 

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Ο χρόνος είναι άχρονος!

(Αναδημοσίευση μιας παλιότερης ανάρτησης του Ένοικου περί... χρόνου!  Αυτές τις μέρες που όλοι μιλάνε, λιγότερο ή περισσότερο, γι'αυτόν.)

Περί χρόνου και δεσμωτών του


To παρακάτω απόσπασμα είναι από την ταινία του VIM VENDERS "faraway, so close" -"τόσο μακριά, τόσο κοντά"- που αποτελεί τη συνέχεια της ταινίας του "Με τα φτερά του έρωτα". Στο βίντεο έχουμε τον ήρωα της ταινίας, έναν άγγελο που έχει κατέβει στη γη κι "εξανθρωπιστεί", να ακούει πάνω σε μια μοτοσυκλέτα έναν εκπληκτικό λόγο από τον οδηγό, που δεν είναι άλλος από το διάβολο! Το θέμα; Τι είναι ο περίφημος χρόνος! Που μας στοιχειώνει, μας φοβίζει, μας τρελαίνει, μας υποδουλώνει στα δόκανα θρησκευτικών κι άλλων μαντριών με συνταγές δύναμης, απελευθέρωσης και σωτηρίας και, γενικά, μέσα στους ανελέητα οριοθετημένους κόλπους του διαμορφωνόμαστε και προσδιοριζόμαστε. Με φανερούς ή υπόγειους, με (φαινομενικά) τυχαίους ή προκαθορισμένους, με άπειρους τρόπους!



Ας μεταφράσουμε τα παραπάνω λόγια του βίντεο:

"Άσε με να σου εξηγήσω δυο πράγματα.
  Ο χρόνος είναι λιγοστός. Αυτό είναι το πρώτο. Για τον πονηρό ο χρόνος είναι πονηρός. Για τον ήρωα ηρωικός. Για την πόρνη άλλος ένας πελάτης -"άλλο ένα κόλπο" όπως ακούγεται στα αγγλικά. Αν είσαι ευγενικός, ο χρόνος σου είναι ευγενικός. Αν είσαι βιαστικός, ο χρόνος πετάει. Ο χρόνος είναι υπηρέτης αν είσαι ο αφέντης του. Ο χρόνος είναι ο θεός σου αν είσαι το σκυλί του. Είμαστε οι δημιουργοί, τα θύματα και οι δολοφόνοι του χρόνου!
 Ο χρόνος είναι άχρονος. Αυτό είναι το δεύτερο πράγμα. Κι εσύ -κι εννοεί ο καθένας από εμάς- είσαι το ρολόι ".

Γράμμα προς το "νέο χρόνο": στην έχουμε στημένη ρε!



> 2017 έτη πολιτισμένης βαρβαρότητας, σαν σκουριασμένη αλυσίδα ετοιμόρροπων κρίκων που διαφημίζεται ως χρυσή...
> 2017 υπέροχες συνθέσεις, σονάτες, μελωδίες, τραγούδια που δεν τους επιτράπηκε να ακουστούν ποτέ προς τα έξω...
> 2017, κι απείρως περισσότερα, όνειρα σαν γελαστές παιχνιδιάρες ηλιαχτίδες και σαν ολόφρεσκα άνθη, που ξεθώριασαν και μαράθηκαν βίαια, σακατεύτηκαν και θάφτηκαν μέσα σε επίγειες κολάσεις της κακότητας, της καθαρματοσύνης, της αρτηριοσκλήρωσης, της μικροψυχίας, της μιζέριας...
> 2017 και βάλε τραγικοί και προδομένοι ήρωες κι απείρως περισσότεροι ηρωικοί αντιήρωες που ήταν πολύ μόνοι για να λυγίσουν τα θεριά και στοιχειά, αυτά όλα που καταδυναστεύουν τη ζωή του  ανθρώπου...
> 2017, κι απείρως περισσότερες, ιστορίες κι αφηγήσεις πλημμυρισμένες από την ομορφιά της απλότητας, τη σοφία της καρδιάς, το ρίσκο της αναζήτησης, τη μεγαλοσύνη της γενναιοψυχίας, που δεν ειπώθηκαν ποτέ...
> 2017 κι απείρως περισσότεροι εφιάλτες, "σωτήρες" με μελιστάλαχτη λαλιά μα σημαδεμένα χαρτιά κι ακονισμένα νύχια, παλιοί και σύγχρονοι δουλέμποροι και δουλοκτήτες, τύραννοι και τυραννίσκοι γεμάτοι μνησικακία για τις αιώνιες χαρές της ζωής, δεσμοφύλακες και αστυφύλακες, βασανιστές και δήμιοι, κελιά κι ανήλιαγα μπουντρούμια, μαζικά σφαγεία υπέρ διάτρητων ιδανικών και θησαυριζόντων ισχυρων,  πληρωμένοι δολοφόνοι, λοβοτομημένοι τρομο-μπούληδες που κατασκευάστηκαν σε μυστικοπαθή κέντρα εξουσίας Δυτικών μεγαλοφλούληδων, ψυχοπαθείς αγιοποιημένοι καθοδηγητές και ταγοί, παραχαράκτες της α-λήθης ή αλήθειας, συνωμότες σαν αρουραίοι μέσα σε στοές ή πίσω από καλά φρουρούμενες σφραγισμένες πόρτες...Όλοι τους με την έπαρση του "μεσσία" ή του μεγαλοϊδιοκτήτη και την πώρωση του έμπιστου οργάνου.

2017, κι ανυπολόγιστα πολύ μα πολύ περισσότερα, παιδάκια που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν ποτέ ή που ευχήθηκαν να μην είχαν γεννηθεί ποτέ (κι ας μην το είπαν ποτέ στους μεγάλους, γιατί αυτοί μπορεί να μην ήθελαν να ακούσουν, να μην είχαν...χρόνο ή κουράγιο). Γιατί αυτός ο κόσμος, που σε λίγο αλλάζει χρονοσελίδα, ξέρει τόσο απενοχοποιητικά και τρομαχτικά να μεταμορφώνεται στο χειρότερο όλων "λύκο" ο οποίος δεν χορταίνει να κατασπαράζει ψυχές και σάρκες από αθώα κι ανυπεράσπιστα "αρνάκια"...
(ιδού και μια εναλλακτική εξιστόρηση παραμυθιού: Η αφήγηση του παγκοσμιοποιημένου "παραμυθιού" μας πρέπει να λάβει τέλος, έτσι όπως την κατάντησαν!)

Έι! εσύ...2017...ώπα! Για πού το'βαλες λοιπόν φορτσάτο;

Ρίξε, πριν μας τιμήσεις με την παρουσία σου, μια ματιά πρώτα πίσω σου.
Εκεί: στο ιδιωτικό ίδρυμα  φύλαξης υπέργηρων φαντασιακών οντοτήτων, που δημιούργησε το "έλλογο ζώο" (πιο σωστά οι καθοδηγητές ή βοσκοί του). Για να κλειδώσει σε μια μετρήσιμη σειρά και μέσα σε μια ελεγχόμενη "τάξη" την πραγματικά άναρχη φύση του και το μεγαλειώδες κοχλάζον χάος που το περιβάλλει από παντού, εκείνο όλων των πιθανοτήτων κι εκδοχών "πραγματικότητας" που συμβαίνουν, θα συμβούν ή έχουν ήδη συμβεί στην ίδια αιώνια στιγμή κι αναμένουν απλώς να επιλεχθούν από την εστιασμένη συνείδηση.
Άυλες φαντασιακές οντότητες που τους αποδόθηκε από πάνω και θανάσιμη βαρύτητα και ονομάστηκαν "έτη" μέσα στο άχρονο φαντασιακό τσουβάλι με την ετικέτα "χρόνος"...

 Και τώρα νέε χρόνε πες μας... τι βλέπεις πίσω σου;

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Πανερωτισμός ~ Ο χορός της ζωής ~ Feral Faun

Το χάος είναι ένας χορός, ένας ρευστός χορός της ζωής, κι ο χορός αυτός είναι ερωτικός.
Ο πολιτισμός μισεί το χάος κι επομένως μισεί επίσης τον Έρωτα. Ακόμα και σε καιρούς υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας, ο πολιτισμός καταπιέζει το ερωτικό. Διδάσκει ότι οι οργασμοί είναι γεγονότα που συμβαίνουν σε λίγα μόνο μικρά σημεία των κορμιών μας, και μόνο μέσω του σωστού χειρισμού των σημείων αυτών. Συμπιέζει τον Έρωτα μέσα στην πανοπλία του Άρη, μετατρέποντας το σεξ σε μια ανταγωνιστική δουλειά με επίκεντρο το κατόρθωμα, αντί για ένα χαρούμενο κι αθώο παιχνίδι.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι εν μέσω τέτοιας καταπίεσης, ο Έρωτας αρνείται να αποδεχτεί αυτήν τη μούχλα. Η χαρούμενη χορευτική μορφή του, διαπερνά εδώ κι εκεί την πανοπλία του Άρη. Όσο τυφλωμένοι κι αν είμαστε από την πολιτισμένη μας ύπαρξη, ο χορός της ζωής συνεχίζει να στάζει λίγο λίγο μέσα στην αντίληψή μας. Κοιτάζουμε ένα ηλιβασίλεμα, στεκόμαστε στο μέσο του δάσους, σκαρφαλώνουμε σε ένα βουνό, ακούμε το τραγούδι ενός πουλιού, περπατάμε ξυπόλητοι σε μια παραλία, κι αρχίζουμε να νιώθουμε κάποιο ενθουσιασμό, μια αίσθηση δέους και χαράς. Είναι η αρχή ενός οργασμού για ολόκληρο το κορμί, που δεν περιορίζεται στις από τον πολιτισμό αποκαλούμενες ερωτογενείς ζώνες, ο πολιτισμός ποτέ δεν αφήνει το συναίσθημα να ολοκληρωθεί. Αλλιώς, θα είχαμε συνειδητοποιήσει πως κάθε τί που δεν έιναι παράγωγο του πολιτισμού είναι ζωντανό και χαρούμενα ερωτικό.

Όμως, λίγοι από εμάς σιγά σιγά ξυπνάμε από την αναισθησία του πολιτισμού. Κατανοούμε ότι κάθε πέτρα, κάθε δέντρο, κάθε ποτάμι, κάθε ζώο, κάθε πλάσμα στο σύμπαν δεν είναι απλά εξίσου ζωντανό, αλλά προς το παρόν είναι πιο ζωντανό από εμάς τα πολτισμένα όντα. Η γνώση αυτή δεν είναι απλά διανουμενίστικη.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Ένας επαναστάτης που τον καύλωνε η επανάσταση!


 (το παρακάτω ιδιαιτέρως κατατοπιστικό κείμενο είναι του Βλάση Ρασσιά, ο τίτλος της ανάρτησης και οι επισημάνσεις με χρώμα από εμάς)


 Άμπυ Χόφφμαν (Abbie Hoffman ή Abbott Hoffman, Worcester Μασσαχουσέττης 30 Νοεμβρίου 1936 - New Hope Πενσυλβανίας, 12 Απριλίου 1989) 

Αμερικανοεβραίος συγγραφέας και κοινωνικός και πολιτικός ακτιβιστής, ηγετική φυσιογνωμία της αμερικανικής Αριστεράς κατά την διάρκεια των μεγάλων διαμαρτυριών της δεκαετίας του 1960 και ένας από τους ιδρυτές του «Διεθνούς Κόμματος Νεολαίας», των λεγόμενων «Γίππις» («Youth International Party«, «Yippies»).

Σπούδασε ψυχολογία υπό τον αιρετικό μαρξιστή καθηγητή Μαρκούζε (Herbert Marcuse) στο Πανεπιστήμιο Brandeis, από το οποίο αποφοίτησε το 1959 και στην συνέχεια πήρε μάστερ από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Το 1960 νυμφεύθηκε την Σεϊλά Κάρκλιν (Sheila Karklin) με την οποία απέκτησε μία θυγατέρα, την Άμυ και έναν υιό, τον Άντριου και σε λίγο έφυγε για την Νέα Υόρκη, όπου εντάχθηκε στους πρώϊμους κύκλους των κοινοβιακών Diggers και των Hippies, οι οποίοι όμως στην αρχή τον έκριναν μάλλον αντιπαθή και «ψωνισμένο με την πολιτική»..

Το 1966 πήρε διαζύγιο από την Σεϊλά Κάρκλιν και την επόμενη χρονιά νυμφεύθηκε την Ανίτα Κούσνερ (Anita Kushner), με την οποία αργότερα απέκτησε έναν υιό, τον Αμέρικα. Γύρω στο 1966, ο Άμπυ Χόφφμαν αποτελούσε ήδη μία σημαντική φυσιογνωμία μέσα στην Αντικουλτούρα της Ανατολικής Ακτής. Τον Οκτώβριο του 1967 στην περίφημη «περικύκλωση» του Πενταγώνου από τις χιλιάδες των διαδηλωτών κατά του πολέμου του Βιετνάμ, γνώρισε τους Στιου Άλμπερτ, Έντ Σάντερς, Τζέρρυ Ρούμπιν και αρκετούς ακόμα ριζοσπάστες χίππις, με τους οποίους την πρωτοχρονιά του 1968 ίδρυσε τους «Γίππις», το «Διεθνές Κόμμα Νεολαίας» («Youth International Party») ή YIP («Yippie!»): «Οι χίππις μάς αποκαλούνε πολιτικοποιημένους και οι πολιτικοποιημένοι μας αποκαλούνε χίππις. Μόνο η αντίδραση δεν ξεγελιέται και μας βλέπει όπως είμαστε. Το Yippie! δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία πολύ καλή δικαιολογία για κάποιον να εξεγερθεί..».

Η θεωρία του Χόφφμαν ήταν ότι οι νέοι άνθρωποι μπορούν να προσελκυστούν εύκολα στην επανάσταση μέσα από θεατρικά δρώμενα, μουσικές συναυλίες και τολμηρά «συμβάντα», καθώς επίσης και ότι τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και ιδίως τη τηλεόραση, μπορούν «να εκτραπούν εκ των έσω» με την έξυπνη δράση του επαναστάτη όταν η είδηση που ο ίδιος παράγει εμφανιστεί στο χαρτί ή στο γυαλί. Χαρακτηριστικό ήταν το σύνθημα των Γίππις «εάν δεν σου αρέσει το δελτίο ειδήσεων βγες έξω και φτιάξε ένα διαφορετικό δικό σου», αλλά και η αντίδραση του αντιπρόεδρου των Η.Π.Α. Σπύρου Άγκνιου όταν ρωτήθηκε σχετικά με τον Χόφφμαν: «παλαιότερα τέτοιους τύπους τους κυνηγούσανε με τον ζουρλομανδύα και όχι όπως σήμερα με τις κάμερες της ΤV»   

Την άνοιξη του 1968 οι Γίππις χρησιμοποίησαν όλο το δυναμικό των αντεργκράουντ μέσων ενημέρωσης με σκοπό να συγκεντρώσουν «μισό εκατομμύριο freeks» στο Σικάγο τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, αντιπαραθέτοντας ένα «Φεστιβάλ Ζωής με πολιτική, ροκ, ντόπι και σεξ» στο Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α. και κατεβάζοντας έναν δικό τους υποψήφιο, το γουρούνι «Πήγασο» («Pegasus»). Οι λίγες χιλιάδες όμως χίππις και αντιπολεμικοί διαδηλωτές που πήγαν τελικά στο Σικάγο εκείνον τον Αύγουστο, περίπου 5.000 άτομα, τσακίστηκαν με απερίγραπτη βαναυσότητα από την Εθνοφρουρά και την αστυνομία του Σικάγο σε σκηνές που «έφερναν το Βιετνάμ στο σπίτι των αμερικανών» όπως ο ίδιος ο Χόφφμαν το έχει προαναγγείλει: