Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Η σφαίρα...


" Ο καλύτερος καιρός να κάνεις λεφτά, είναι όταν το αίμα τρέχει στους δρόμους"


Σφυρίζοντας άγρια και θριαμβευτικά
τρύπωσε ανάμεσα στους μισοπεθαμένους φαντάρους
τα σωθικά για να γευτεί του μικροκαμωμένου οπλίτη
που σήμερα γινόταν άντρας: ολόκληρα δεκαοχτώ.
Και το κρανίο για να διαλύσει του σημαιοφόρου
και  της πατρίδας το ένδοξο πανί άδοξα να σωριάσει
κάτω στην ποτισμένη από σάρκες κι αίμα γη.
Μα κανείς απ΄τους εναπομείναντες συντρόφους του
δεν γύρεψε να το υψώσει πάλι.


Κι έφυγε κι από κει φουριόζα
για να χυθεί σε άλλα μέρη βολικά.

Πέρασε πάνω από λουλουδιασμένους κάμπους
κι από χιονοσκέπαστα  δάση πυκνά,
καθώς όμως ανθρώπινη τροφή δεν απαντούσε πουθενά
αρκέστηκε να ξαπλώσει χάμω το ελαφάκι μαζί με τη μάνα.

Ώσπου συνάντησε μεγάλες πολιτείες με δίκαια ξεχειλωμένα
που δονούνταν από ιαχές, μπουμπουνητά, κλαγγές:
ο Αίολος είχε ανοίξει τους ασκούς της επανάστασης.
 Και τότε ήξερε πως έκανε στο στόχο της διάνα!
 Κι εδώ λοιπόν θα πέρναγε καλά!

Κι αφού στη σκόνη με μανία σώριασε
πλήθος από πιότερο νεανικά κορμιά
(ήταν πάντα η αγαπημένη της προτίμηση)
αφού έκαψε στήθη, τρύπησε κεφάλια,
έκοψε χέρια και πόδια, χάραξε σημάδια,
αφού ξέσκισε πανό, σημάδεψε συνθήματα
και στο έδαφος έριξε μέχρι και γυναίκες με παιδιά..

πέταξε πάντα πεινασμένη στον ορίζοντα ψηλά.


Πού τραβάει τώρα; για πού το'βαλε;
Οι πιθανότητες μονίμως αφθονες.
Όσο υπάρχουνε διαταγές πίσω από διαταγές,
που απ'το φως του ήλιου τρέμουνε μην αποτεφρωθούν.
Μα και τα όπλα δεν είναι  άδεια ποτέ.
Για να φυλάνε όπως λένε την ειρήνη...



ανιχνευτής

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Ένας κόσμος γεμάτος τρομαχτικούς κλόουν!


Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η φιγούρα του κλόουν αποτελεί μια πηγή τρόμου για πάρα πολλούς ανθρώπους στον κόσμο. Κάτι που δικαιολογείται αφενός από τη μη δυνατότητα διάκρισης εκφράσεων του προσώπου, καθώς κρύβονται κάτω από το πολύ έντονο μακιγιάζ του κλόουν, κι άρα δεν μπορούνε να χαρακτηριστούν φιλικές ή εχθρικές ή έστω ουδέτερες. Αφετέρου αρκετοί ψυχολόγοι κατατάσσουν τη μορφή του κλόουν, παρά το ότι αυτός έχει τον ρόλο του διασκεδαστή, σε ένα είδος αρχετυπικού φόβου!
 Και βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές περιπτώσεις ένοπλων ληστειών οι ληστές φορούσαν στολές κλόουν, προκαλώντας έναν επιπρόσθετο φόβο σε όσους βρίσκονταν στο δρόμο τους. Επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και αυτή η είδηση, από μια "επιδημία" παρουσίας κακόγουστων και αινιγματικών έως κακόβουλων κλόουν στους δρόμους των ΗΠΑ, γεγονός που τρομοκράτησε τους κατοίκους αρκετών πολιτειών: Οι Κλόουν της Αμερικής :Κακόγουστοι Φαρσέρ ή Επικίνδυνοι εγκληματίες ? 

 Μεταφέροντας όλα τα παραπάνω στον παλμό της εγχώριας και παγκόσμιας κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας, μπορούμε να διακρίνουμε αμέσως τα γλοιώδη καμώματα έως κι επικίνδυνα (κι εν δυνάμει θανατηφόρα) παιχνίδια των κλόουν που κυριαρχούν σε όλες τις πτυχές στη ζωή και τη διανόηση των σύγχρονων κοινωνιών. Όπου η έννοια "ορθή λογική" μοιάζει να βρίσκεται σε κώμα λόγω ενός παρατεταμένου οβερντόουζ από υπερβολική διάχυση τοξικής υποκρισίας και μοχθηρίας μέσα στις φλέβες του οργανισμού της.

Παραδείγματα;

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

" Το Δίκτυο: Η Ζωντανή Οντότητα των 50 Πολυεθνικών που Κυβερνάει τον Κόσμο "

του Χρήστου Ελμάζη



Καθώς οι διαδηλώσεις και οι αντιδράσεις  εναντίον των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων εξαπλώνονται στον κόσμο το τελευταίο διάστημα, η επιστήμη έρχεται τώρα να επιβεβαιώσει τους χειρότερους φόβους μας.
Μια πρόσφατη έρευνα για τις διασυνδέσεις 43.000 πολυεθνικών εταιρειών, εντόπισε μια σχετικά μικρή ομάδα επιχειρήσεων (στην πλειοψηφία τους τράπεζες) με δυσανάλογα μεγάλη δύναμη και επιρροή στην παγκόσμια οικονομία.
Τα συμπεράσματα της εν λόγω μελέτης έχουν προκαλέσει ήδη έντονες κριτικές, ωστόσο αναλυτές πολύπλοκων συστημάτων σε άρθρο τους που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό NewScientist τονίζουν πως είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξετυλίξουμε το νήμα του ποιος ελέγχει την παγκόσμια οικονομία. Προχωρώντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, λένε ότι τα στοιχεία θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν ώστε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα να γίνει πιο σταθερό. 

ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΖΥΡΙΧΗΣ

Η ιδέα ότι μια ομάδα τραπεζιτών ελέγχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της παγκόσμιας οικονομίας, σίγουρα δεν θεωρείται είδηση για τα μέλη του κινήματος Occupy WallStreet στη Νέα Υόρκη, αλλά και για τους Αγανακτισμένους στις διάφορες πόλεις της Ευρώπης.

Ωστόσο η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από τρεις κορυφαίους θεωρητικούς πολύπλοκων συστημάτων του Ελβετικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας στη Ζυρίχη, είναι η πρώτη στα χρονικά που δεν στέκεται σε σενάρια και ιδεοληψίες αλλά ταυτοποιεί εμπειρικά ένα τέτοιο δίκτυο ελέγχου και εξουσίας.

Συνδυάζοντας μαθηματικά, που εδώ και καιρό χρησιμοποιούνται για τη μοντελοποίηση φυσικών συστημάτων, με εταιρικά δεδομένα, οι επιστήμονες χαρτογράφησαν τη δύναμη των μεγάλων εταιρειών του πλανήτη.

«Η πραγματικότητα είναι τόσο πολύπλοκη που θα πρέπει να ξεχάσουμε τα παλιά δόγματα, ειτε αυτά αφορούν θεωρίες συνωμοσίες είτε τους νόμους της ελεύθερης αγοράς», λέει ο James Glattfelder, ένας εκ των τριών επιστημόνων. «Η ανάλυσή μας βασίζεται αποκλειστικά στην πραγματικότητα που βρισκόμαστε».

Προηγούμενες έρευνες επίσης είχαν δείξει ότι ένας μικρός αριθμός πολυεθνικών κατέχει το μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας οικονομικής πίτας, συμπεριελάμβαναν όμως έναν περιορισμένο αριθμό εταιρειών, ενώ αγνοούσαν τις διάφορες θυγατρικές τους. Έτσι δεν γινόταν εύκολα ορατό σε τι βαθμό επηρέαζαν την παγκόσμια οικονομία, κάτι που πλέον μπορεί να πει η ομάδα της Ζυρίχης.

Ανατρέχοντας στην Orbis 2007, μια βάση δεδομένων που απαριθμεί 37 εκατομμύρια εταιρείες και επενδυτές απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, η ομάδα των ειδικών εντόπισε τις 43.060 ισχυρότερες εταιρείες και τους διάφορους συνδετικούς κρίκους που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους.

Στη συνέχεια κατασκεύασαν ένα μοντέλο στο οποίο απεικόνισαν ποιες εταιρείες βρίσκονται πίσω από άλλες, ελέγχοντας στην ουσία τα μετοχικά τους πακέτα. Τέλος, συνδυάζοντας τα παραπάνω με τα κέρδη της κάθε εταιρείας έφτιαξαν έναν πλήρη χάρτη της οικονομικής δύναμης της καθεμίας.

 Η ΥΠΕΡΟΝΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ 147 ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ

" Resist or Die " - Aντιστάσου ή πέθανε!




" Straight talk by journalist Dahr Jamail on the dire state of the planet, Naomi Klein’s “solutions” and the climate movements that inspire him. "

Σταράτα λόγια του Αμερικανού δημοσιογράφου Dahr Jamail για τη δεινή κατάσταση του πλανήτη, τις "λύσεις" που προτείνει η Καναδή δημοσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια Ναόμι Κλάιν και για τα περιβαλλοντικά κινήματα ενάντια στις κλιματολογικές αλλαγές, τα οποία τον εμπνέουν.

από submedia tv
 

O Aρτώ και το Θέατρο της Σκληρότητας



" Το Θέατρο της Σκληρότητας προτείνει να καταφύγουμε σε ένα μαζικό θέαμα. Να αναζητήσουμε στην αναταραχή των τεράστιων μαζών που κονταροχτυπιούνται, λίγη από την ποίηση εκείνη των γιορτών και των συνωστισμών τότε που, πράγμα σπάνιο στις μέρες μας, ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους. Το θέατρο πρέπει να μας προσφέρει οτιδήποτε έχει να κάνει με το έγκλημα, την αγάπη, τον πόλεμο, την τρέλα, αν θέλει να ανακτήσει την αναγκαιότητά του. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια πιστευτή πραγματικότητα που να δίνει στην καρδιά και τις αισθήσεις, εκείνη τη συγκεκριμένη δαγκωματιά που όλα τα αληθινά συναισθήματα απαιτούν. Θέλουμε να διευθύνουμε τον όλο οργανισμό, διά μέσου μιας έντονης κινητοποίησης από αντικείμενα, χειρονομίες και νοήματα, χρησιμοποιημένα με νέο πνεύμα. Το Θέατρο της Σκληρότητας έχει δημιουργηθεί με σκοπό να αποκαταστήσει μια ευερέθιστη και σπασμωδική αντίληψη για τη ζωή και έχει μια τέτοια αίσθηση βίαιης σκληρότητας και άκρας συμπύκνωσης των σκηνικών στοιχείων, ώστε η σκληρότητα πάνω στην οποία έχει βασιστεί πρέπει να γίνει κατανοητή. Αυτή η σκληρότητα η οποία θα είναι αιματηρή εξ'ανάγκης αλλά όχι εκ συστήματος, μπορεί να χαρακτηριστεί από ένα είδος αυστηρής ηθικής αγνότητας, που δεν φοβάται να πληρώσει στη ζωή, την τιμή που πρέπει να πληρωθεί "
ΑΝΤΟΝΕΝ ΑΡΤΩ, "Το θέατρο και το είδωλό του"

Περί Αντονέν Αρτώ: Με λένε Αντονέν Αρτώ, 1ο μέρος { Συνώνυμο της λέξης «πρωτοπορία», ο Αρτό τράβηξε κυριολεκτικά την τέχνη από τα μαλλιά, την οδήγησε στον έσχατο βωμό της άρνησης κάθε προσδιορισμού, κάθε ταυτότητας και συγκατάβασης. }
 Με λένε Αντονέν Αρτώ, 2ο μέρος

 Kι ένα βίντεο για τον Αρτώ:



Το αρχικό απόσπασμα προέρχεται από το mind-blowing βιβλίο του Abbie Hoffman - εκδόσεις "Διεθνής Βιβλιοθήκη"- "Revolution For The Hell Of It ". Ενός αληθινού ποιητή της επανάστασης -ένα καλό βίντεο γι'αυτόν: Abbie Hoffman: Leading the 60's Counter Culture Revolution - ο οποίος και πίστευε στην αναγκαιότητα χρησιμοποίησης του θεάτρου για την προώθηση επαναστατικών και ανατρεπτικών σκοπών, πάνω στη μεγάλη σκηνή της σκληρότητας που λέγεται κοινωνική πραγματικότητα.  Για τον Abbie Hoffman έχει μεριμνήσει αρκετά ο ανιχνευτής:
  Μαθήματα "ανορθόδοξης επαναστατικότητας" (ή "επαναστατικής γιορτής")
Ένας επαναστάτης που τον καύλωνε η επανάσταση! 
 Πρόβλημα με τη γλώσσα των Αρχών...
 

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

" Φιλόσοφοι στη βροχή "



- O σκεπτικιστής: ποιος μπορεί να αποδείξει ότι βρέχει πραγματικά;
- Ο περιπατητικός: Tέλεια μέρα για μια βόλτα!
- Ο κυνικός: μόνο ένας ανόητος κουβαλάει μαζί του ομπρέλα.
- Ο εκλεκτικός ("εκλεκτικισμός"): τείνω στην επιλογή του καπέλου.
- Ο στωικός : Αλίμονο, δεν μπορώ να αλλάξω τον καιρό!
- Ο επικούρειος: Λιμνούλες!

Αλιεύτηκε από το incidental comics

Για να κλείσουμε εμείς με το χαρακτηριστικό εκείνο τύπο "φιλόσοφου", που κυριαρχεί σήμερα στο "λίκνο της φιλοσοφίας", κι απουσιάζει από το παραπάνω σκίτσο:

Ο νεοέλληνας: "Γαμήθηκε πάλι ο καιρός !"

"Λέξεις που Θεραπεύουν "


 της Χαράς Αστεριάδου

Σας ζήτησε ποτέ ο γιατρός σας να γράψετε για τη χειρότερη μέρα της ζωής σας; Κατά πάσα πιθανότητα, όχι.  Κι όμως, το Journal of the American Medical Association δημοσίευσε πρόσφατα μια κλινική μελέτη, η οποία αποδεικνύει πως το γράψιμο μπορεί να έχει μεγάλη επίδραση στα σωματικά συμπτώματα. Στη μελέτη αυτή, ζητήθηκε από ασθενείς που υπέφεραν από άσθμα ή ρευματοειδή αρθρίτιδα, να περιγράψουν τη δυσκολότερη στιγμή τη ζωής τους ή απλά να καταγράψουν τα σχέδιά τους για την ημέρα. Τέσσερις μήνες αργότερα, οι ασθενείς που αφιέρωσαν είκοσι μόλις λεπτά επί τρεις μέρες κάθε εβδομάδα γράφοντας για τα προβλήματά τους, ένιωθαν καλύτερα, έπαιρναν λιγότερα φάρμακα και έκαναν λιγότερες επισκέψεις στο γιατρό τους. Αν κάποιο χάπι είχε τέτοια αποτελέσματα μετά από τρεις μόλις λήψεις, κανένας γιατρός δεν θα δίσταζε να το συνταγογραφήσει στους ασθενείς του. Τα εκπληκτικά αυτά ευρήματα δεν έχουν ακόμα επιβεβαιωθεί, αλλά οι συγγραφείς από πάντα εξυμνούσαν τις θεραπευτικές αξίες του γραψίματος. «Το γράψιμο είναι μια μορφή θεραπείας», έγραφε ο Βρετανός συγγραφέας  Γκράχαμ Γκριν στην αυτοβιογραφία του Μέθοδοι Απόδρασης. «Μερικές φορές αναρωτιέμαι, πώς όλοι όσοι δεν γράφουν, δεν ζωγραφίζουν και δεν συνθέτουν, καταφέρνουν να ξεφύγουν από την τρέλα, τη μελαγχολία, το φόβο και τον πανικό, που είναι ενδημικά της ανθρώπινης κατάστασης».

Δεν χρειάζεται βέβαια κανείς να γράψει ένα μυθιστόρημα για να θεραπευτεί, και ούτε αυτό που έγραψε να διαβαστεί δημόσια. Αυτό όμως που γνωρίζουμε με βεβαιότητα και εδώ και καιρό εφαρμόζεται σε πολλές ψυχοθεραπείες, είναι ότι η συγγραφή είναι ένας δοκιμασμένος τρόπος για την αντιμετώπιση σοβαρών διαταραχών όπως το μετατραυματικό στρες και η κατάθλιψη.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

"Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΚΤΟΣ ΕΕ"


Για όσους κόπτονται για την παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ και τρομοκρατούν τους Έλληνες για το ενδεχόμενο της εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι από τη στιγμή που η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια, δεν ισχύει το ευρωπαϊκό δίκαιο για την Ελλάδα στη σημαντικότερη έκτασή του. Στην ουσία, η Ελλάδα είναι οιονεί εκτός ΕΕ. Και από τη στιγμή που έχουμε υπογράψει στο τρίτο μνημόνιο ότι η ελληνική Βουλή θα νομοθετεί μόνο ό,τι θέλει η τρόϊκα, η Ελλάδα δεν έχει στην ουσία ούτε εσωτερικό Σύνταγμα.

Ειδικότερα, σε ερώτηση δύο ξένων ευρωβουλευτών προς τον κ. Γιουνκέρ, για το αν ισχύει το ευρωπαϊκό δίκαιο για την Ελλάδα, ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος να απαντήσει, πρόεδρος της ΕΕ απάντησε ως εξής:

«Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει επιβεβαιώσει πως τα μνημόνια είναι δράσεις του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, οι οποίες βρίσκονται εκτός της έννομης τάξης της ΕΕ. Επομένως, όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει για την Ελλάδα».

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα είναι τυπικά μόνο μέλος της ΕΕ χωρίς να υπάγεται πλέον στο ευρωπαϊκό δίκαιο και παράλληλα με καταργημένο defacto και το εσωτερικό της Σύνταγμα, δηλαδή με καταργημένο και το εσωτερικό της δίκαιο.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι η νομιμοποίηση των Ελλήνων πολιτικών αυτή τη στιγμή είναι έωλη και η μεταξύ τους θεατρική αντιπαράθεση είναι μόνο για αποκοίμιση του λαού προκειμένου να διατηρούν τις καρέκλες τους.

Πέτρος Χασάπης


το διαβάσαμε στον ΑΝΕΜΟ ΑΛΛΑΓΗΣ
 Μιλάμε δηλαδή γι'αυτή την Ε.Ε. (για τους εγχώριους "πολιτικούς φωστήρες", επαγγελματίες της σεσημασμένης απάτης, τα'χουμε πει πολλές φορές):
 Μαθήματα δημοκρατίας εις τας πολιτισμένας Ευρώπας!
 ΠΟΙΟΙ "ΚΑΝΟΝΕΣ" ΠΟΙΑΣ Ε.Ε. ΒΡΕ ΛΑΜΟΓΙΑ; " Άκυρα τα δάνεια αν παραβιάζονται ανθρώπινα δικαιώματα "
 "Οι ιδρυτές και χρηματοδότες της ΕΕ ήταν Ναζί" (Ω! Τι έκπληξις!)
κι ένα απόσπασμα από παλιότερη επίσης ανάρτηση:
 Ντόναλντ Τουσκ ( προέδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου): "η δεοντολογία επιβάλλει την αποπληρωμή των δανείων, οι πιστωτές δεν είναι κακοί και ανήθικοι και οι δανειολήπτες τα αθώα θύματα "
Μάλλον ο mr Τουσκ έχει τις δικές του "ευρωενωτικές" αντιλήψεις περί "ηθικής". Διότι οι δανειστές  (που σέβονται τον εαυτό τους και τις τσέπες των μετόχων των ιδιωτικών οργανισμών που στην ουσία υπηρετούν και κυρίως των φορολογούμενων υπηκόων τους) οφείλουν να γνωρίζουν κάτω από ποιες συνθήκες και μεθοδεύσεις διακινούνται και πώς διοχετεύονται εκεί που καταλήγουνε τα χρήματα που δανείζουν και αποτελούνε περιουσιακό τους στοιχείο. Σωστά; Και αν το μεταφέρουμε σε καθαρά ιδιωτικό επίπεδο, ποια σοβαρή επιχείρηση εξακολουθεί να δανείζει κάποιον που αντιμετωπίζει πρόβλημα υπερδανεισμού και επαπειλούμενου οικονομικού κραχ; Κι άρα με πασιφανή την πλήρη αδυναμία της αποπληρωμής συσσωρευμένων νέων δανείων πάνω στα ήδη υπάρχοντα και με επαχθή τοκοχρεολύσια κάθε φορά; Η απάντηση είναι ότι μόνο η μαφία λειτουργεί με τέτοιους όρους παντελούς ανηθικότητας (έστω και με επιχειρηματικούς κώδικες) και υποδούλωσης ψυχής τε και σώματι των οφειλετών της!

Mία φωτο-χίλιες λέξεις...



Μία φωτογραφία από το παρελθόν που κλείνει συνθηματικά το μάτι στο παρόν.
Τόσο στις "συμμορφωμένες μάζες" του όσο και στους κύκλους των επικυρίαρχων ελίτ του.
Αυτών δηλαδή που πασχίζουν να ελέγξουν ακόμα και το ίδιο το παρελθόν.
Αγνοώντας το προκλητικά, σπιλώνοντάς το, ερμηνεύοντάς το μέσω ειδώλων παραμορφωτικών καθρεφτών, ακόμη και διαγράφοντάς το ώστε να είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Πίσω όμως έχει η αχλάδα την ουρά.
Ενίοτε κουβαλάει και την "τρέλα", τις κουμπούρες και το θράσος του "τσαμπουκά".

(η εικόνα έχει παρθεί από ένα παλιό τεύχος του περιοδικού strange)

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

"Παραμιλητό" των άπιστων και απροσάρμοστων




Όταν συγχρωτίζεσαι επανειλημμένως με άτομα της ίδιας πίστης, ιδεολογίας, συλλογικής φαντασίωσης, τότε η ομοφωνία τους γίνεται επικίνδυνη να επισκιάσει και να κλονίσει την ευθυκρισία σου...

Μην φοβάσαι την αλλαγή, την αναθεώρηση, την επαναξιολόγηση, τον επανακαθορισμό. Την Κίνηση.
Μην θεωρείς τίποτα δεδομένο και μην επενδύεις σε καμία βεβαιότητα, σε κανένα συναίσθημα, σε κανέναν σωτήρα, σε κανένα ομόλογο. 
Τα πάντα ρέουν, είναι ρευστά, αβέβαια, σκόνες και στάχτες τη στιγμή που έμοιαζαν ακλόνητοι θεμέλιοι λίθοι.

Μην έχεις το θάρρος της γνώμης σου αλλά το θάρρος να επιτίθεσαι στην ίδια τη γνώμη σου.

Γύρεψε εικόνες πίσω από εικόνες, την σιωπή μέσα στη δημοφιλή φλυαρία, τα μονοπάτια που διακλαδίζονται προς άγνωστες κατευθύνσεις και χαρτογράφησέ τες. Γύρεψε το άγνωστο & μην καταδέχεσαι τη νοσηρή οικειότητα του γνωστού. Γύρεψε τα "ξόρκια"  που σπάνε την κατάρα του αυτοματισμού. 

Σκέψου το ανείδωτο και δες το ασύλληπτο...

Οι συνοδοιπόροι βρίσκονται συχνά εκεί που δεν το περιμένεις.

Γίνε ο προσωπικός σου δάσκαλος και απελευθέρωσε τον εαυτό σου.
Γίνε η άρνηση όχι για την άρνηση αλλά για την επιλογή.
Γίνε αυτό που απεχθάνονται όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, οι ύπουλοι σχεδιασμοί, οι καταπιεστικές συνθήκες, τα απολυταρχικά συστήματα, οι ευχάριστες παρεούλες, η στείρα φιλοσοφία: ο φορέας μιας ελεύθερης σκέψης και έκφρασης.

Ή πιο απλά, γιατί να μην γίνεις ο ιπτάμενος προσωπικός σου δίσκος που σε παίρνει απ'τα σκατά των λιμνάζοντων υδάτων και σε υψώνει στους αιθέρες; Εκεί "όπου είναι η πιο αψηλή λευτεριά κι όπου ο άνθρωπος δύσκολα αναπνέει". Για να μεταμορφωθεί σε Άνθρωπο..

ανιχνευτής 

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Συγκέντρωση-πορεία Σάββατο 11 Μάρτη 2017 Μοναστηράκι 12µµ - M.M.M. και ελεύθερη μετακίνηση στην εποχή της μεγάλης ύφεσης



Τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι εμπόρευμα, αποτελούν βασική κοινωνική ανάγκη.
Ελεύθερη μετακίνηση για όλους/ες!

Η χρονιά που πέρασε είδαμε να εντείνεται ακόμα περισσότερο η επίθεση των κυρίαρχων στους εκμεταλλευόμενους αυτού του κόσμου. Το νέο ασφαλιστικό, οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας, η αύξηση του Φ.Π.Α. σε βασικά είδη αλλά και τα επερχόμενα νέα μέτρα  αποσκοπούν στη λεηλάτηση κάθε πτυχής της ζωής μας. Καταργώντας τα κεκτημένα αγώνων του παρελθόντος (κυριακάτικη αργία, οκτάωρο, σύνταξη, δωρεάν και δημόσια υγεία και εκπαίδευση) επιχειρούν να συνθλίψουν το παρόν και το μέλλον μας.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες που επιχειρούνται να επιβληθούν στην κοινωνία εντάσσεται και ο «εκσυγχρονισμός» και η ιδιωτικοποίηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Τα τελευταία χρόνια όπου η φτώχεια και η εξαθλίωση αγγίζει όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια, το ποσοστό των επιβατών που χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς χωρίς εισιτήριο αυξήθηκε. Η απάντηση σε αυτό από πλευράς κράτους και εταιριών που διαχειρίζονται τα ΜΜΜ ήταν η όξυνση του ελέγχου από τη μία με διαρκείς ελέγχους εισιτηρίων, την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, τις μπάρες σε λεωφορεία και σταθμούς και από την άλλη η στοχοποίηση και η καταστολή όσων δεν ακυρώνουν εισιτήριο.
Για να αντιμετωπίσουμε τα νέα μέτρα που σχεδιάζουν και την τρομοκρατία των διαρκών ελέγχων, για να μπορέσουμε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, προτάσσουμε τους συλλογικούς αγώνες οργανωμένους από τα κάτω και χτίζουμε κοινότητες αγώνα τόσο μεταξύ επιβατών και εργαζομένων όσο και σε κάθε γειτονιά. Όλοι μαζί καλούμαστε να αγωνιστούμε για να ορθώσουμε αναχώματα απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε και να πετύχουμε ελεύθερη μετακίνηση για όλους.

Συγκέντρωση-πορεία Σάββατο 11 Μάρτη 2017 Μοναστηράκι 12µµ
Προσυγκέντρωση 11πµ ΗΣΑΠ Άνω Πετραλώνων


Tο διαβάσαμε στην Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου

Και μια μικρή αφηγηματική προσθήκη από εμάς που, αν και ειπώθηκε εδώ πριν τέσσερα περίπου χρόνια, θεωρούμε ότι είναι πιο επίκαιρη από ποτέ στη χώρα της "αριστεράς". Αυτής της φάρσας που αποδεικνύεται πολύ πιο χρήσιμη από τη δεξιά: υπνωτιστικά και κατασταλτικά για τα λαϊκά αντανακλαστικά και συμφέροντα - προστατευτικά και κερδοφόρα για τα εταιρικά υπερκέρδη και συμφέροντα:...και τα σκυλιά ξεχύθηκαν στους δρόμους...

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

έχεις κλείσει ή ακόμα ανοιχτός;



Οι κύκλοι που άνοιξαν,
Οι κύκλοι που έκλεισαν
Κι εκείνοι που έμειναν
Για πάντα ανοιχτοί.

Η ζωή σου σαν άλλο
Τρελό ηλιακό σύστημα
Και στο κέντρο εσύ
Ήλιος, που δεσπόζει στη μέση.

Κουκίδα που ορίζει
Το όλον εκείνον αυτό
Τα πριν, τα τώρα,
Τα αύριο και τα κενά.

Με μια έκρηξη
Σαρώνεις το σύμπαν
Ή βάζεις τελεία
Στον τέλειο σου μικρόκοσμο.

Κι εσύ ένας κύκλος ακόμα
Στων άλλων τον χάρτη
Κύκλος μεγάλος ή ίσως μικρός
έχεις κλείσει ή ακόμα ανοιχτός;

" σελήνη "


το διαβάσαμε στο φανζίν chimeres, το οποίο ανακαλύψαμε τελευταία και μας έχει τραβήξει την προσοχή!

Προσδόκιμα Αριστεράς


" Προσδόκιμα Αριστεράς " 


του Γιάννη Ιωάννου

(Όταν, όχι πριν πολύ καιρό, τα πράγματα έβαιναν σχετικά...καλώς και πάντοτε, βεβαίως, στο πνεύμα των σωτήριων και αναπτυξιακών μνημονίων:  Η "ευταξία" στο ζωτικό χώρο του βασικότατου αγαθού της "δημόσιας" "δωρεάν" "Υγείας")

ένα όμορφο τραγούδι ως πύλη εισόδου σε δονήσεις από "αλλού"



{ Oι Narsillion είναι μια πανέμορφη στα ακούσματά της dark wave μπάντα από την Καταλονία (που δεν έχει μόνο την Μπαρτσελόνα να προβάλλει). Από το 2002 που υφίστανται με αυτή την ονομασία, συνδυάζουν στις συνθέσεις τους στοιχεία κλασσικής μουσικής, χορωδίες με κρουστά, έγχορδα και κιθάρες, ακόμη και όργανα παραδοσιακής γιαπωνέζικης μουσικής } 


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ "ΑΛΛΩΝ"
                                    (...και του ανιχνευτή)


Είμαστε η πρωινή αύρα που πάνω στα νερά του ποταμού γλιστράει.
Είμαστε το ανάλαφρο περπάτημα που ανατριχιάζει το δέρμα της λίμνης.
Είμαστε ο αόρατος χορός
που τη σκόνη σηκώνει στις όχθες και ολόγυρα τη σκορπάει.
Αέρινα είμαστε παιχνιδιάρικα χάδια που καλοπιάνουν τις φυλλωσιές.
Είμαστε του δάσους τα ύποπτα σουρσίματα
και τα απότομα από το πουθενά τριξίματα
που προειδοποιούν τους καταπατητές.
Είμαστε οι φύλακες των ανθέων και οι ένοικοι των κορμών.
Της πληρότητας και της πολυχρωμίας είμαστε οι τιμητές
και οι αέναοι ψίθυροι των μύθων.
Άλλοτε οι φιλήσυχοι και κάποτε ζαβολιάρηδες γείτονες
κι άλλοτε της ασέβειας οι οργισμένοι τιμωροί.
Τα θαυμαστά είμαστε παιδιά της Μεγάλης Μητέρας.
Που θρηνούν με λυγμούς
για το βιασμό και τις χαρακιές πάνω στο σώμα της
για τη χυμένη τοξική χολή μέσα στο αίμα της
για τα δηλητήρια που την ανάσα της βαραίνουν.

Είμαστε αυτοί που για τη χαμένη ισορροπία πενθούν...


(κι από τον Ένοικο Υπερασπίζοντας το μεγαλείο..., καθώς και: Τα "αποτυπώματα της ζώσας ψυχής της Φύσης")

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Ε.Τ. Ε.Ε. - ή extraterrestrial European Union -



Καλοκαίρι που μας πέρασε, κάπου στην γραφειοκρατική καρδιά της Ευρωπαϊκής Δήθεν Ένωσης.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Υποτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ -κάποιοι πλέον τον αποκαλούν και Ε.Τ. 2- προβαίνει δημόσια στις παρακάτω δηλώσεις, ελέω Brexit:
«Θα πρέπει να ξέρετε ότι αυτοί που μας παρατηρούν από μακριά, ανησυχούν. Έχω δει και ακούσει και ακούσει αρκετούς ηγέτες άλλων πλανητών. Είναι πολύ ανήσυχοι, διότι αμφισβητούν τον τρόπο με τον οποίον η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει. Έτσι πρέπει να καθησυχάσουμε και τους Ευρωπαίους και όσους μας παρατηρούν από μακρύτερα». - Βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=2TnLjVMfIEE

Κι επειδή εκτός από το ύποπτο παρελθόν του -Γιούνκερ: Κανένα σχόλιο για τη φοροδιαφυγή του Λουξεμβούργου- έχουν κυκλοφορήσει και κάποιες κακοήθειες για το ότι του αρέσει να τα τσούζει και λίγο παραπάνω από το πολιτικά ορθό ενός δημόσιου ανδρός σε τόσο υψηλό αξίωμα, τού έγιναν και ερωτήσεις για το αν αστειεύεται ή εννοούσε ό,τι είπε κι αυτός απάντησε σοβαρός πως "ξέρει πολύ καλά τι λέει". Αλήθεια!

Άρα εδώ, ως ψαγμένοι και πάντα στοχαστικοί Ευρωπαίοι, οφείλουμε να εξετάσουμε όλα τα πιθανά σενάρια.


ΣΕΝΑΡΙΟ 1ο - το σοβαρό και πλήρως ανατρεπτικό:
Ο Γιούνκερ και οι άλλοι "εγκέφαλοι" της -Μαθήματα δημοκρατίας εις τας πολιτισμένας Ευρώπας!- ευρωπαϊκής ολοκληρωτικά αντιδημοκρατικής, τεχνοκρατικής και προκλητικής αναλγησίας έχουν επαφές -φιλικές; ή απλά εκτελούν εντολές;- με ηγέτες εξωγήινων φυλών που παρακολουθούν στενά -από πότε ξεκίνησαν άραγε να το κάνουν;- τα γήινα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα.
 Και έχουν τους λόγους τους να θέλουν να διατηρηθεί το υπό κατάρρευση υπάρχον ευρωπαϊκό statuς quo. Άρα, όπως λέει και μια σοφή γήινη λαϊκή ρήση, "όλα τα'χε η Μαριορή, ο -εξωγήινος- φερετζές της έλειπε!" ή αλλιώς "τη γαμήσαμε"! Εκτός κι αν υπάρχουν και άλλες φυλές, σκεπτικιστικές όσον αφορά τη συνέχιση της ύπαρξης της Ε.Ε., για το καλό των φιμωμένων και πληγέντων κοινωνικά και οικονομικά πολιτών της. Κι έτσι διατηρείται μια εξωπλανητική ισορροπία, που επηρεάζει και τη γήινη, κάτι που δεν αρέσει καθόλου στους κάθε λογής Γιούνκερ και τις ελίτ από πίσω τους. Γήινες και μη.
 Επίσης, ο Γιούνκερ και τα γήινα αφεντικά του ξέρουν καλά ότι κάτι πολύ σοβαρό παίζεται πάνω από τα κεφάλια μας, κάτι στο οποίο συμμετέχουν με αδιευκρίνιστο ρόλο και αυτοί και θέλουν να μας προετοιμάσουν για ό,τι έρχεται, σαν προφητική επιστημονικής φαντασίας movie του Χόλλυγουντ!

ΣΕΝΑΡΙΟ 2ο - το για γέλια και κλάματα και πλήρως mainstream για τις συνήθειες και τα χόμπυ της ευρωπαϊκής και όχι μόνο άρχουσας τάξης και αριστοκρατίας:
Εκεί στις τουαλέτες ή στα κυλικεία των ακριβοθώρητων κτιρίων της ευρωπαϊκής νομενκλατούρας ή πίσω από τις επτασφράγιστες για το δημοκρατικό κοινό θύρες των Eurogroup, οι υψηλά ιστάμενοι και οι πολιτικές τους καμαριέρες επιδίδονται σε διάφορα ευγενή και ακριβά σπορ, ή σε μια ευφάνταστη σύνθεση αυτών, κάτι που έχει αναπόφευκτο αντίκτυπο και στη δημόσια εικόνα και συμπεριφορά τους:








Ο Ένοικος...

Enneagram. (Μυθιστορηματική αφήγηση στον καθρέφτη με επικίνδυνα πραγματικές αντανακλάσεις )

Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι ένα προβατάκι. Ένα μικρό άσχημο μαύρο προβατάκι.

Από μικρό το προβατάκι μας είχε αντιληφθεί την διαφορετικότητά του μέσα στην στάνη με τα άσπρα προβατάκια. Για αυτό τον λόγο ζούσε φορώντας μια άσπρη προβιά ώστε να είναι αποδεκτό μέσα στο μαντρί. Βέβαια που και που το έσκαγε απο το μαντρί και έκοβε βόλτες στο δάσος χωρίς την άσπρη προβιά του. Μπορούσε να είναι ο εαυτός του και να αναπνέει τον ελεύθερο αέρα έστω και για λίγο.

Οι μικρές αυτές αποδράσεις του είχαν όμως και έναν σκοπό. Εξερευνούσε το δάσος και σχεδίαζε την μέρα της τελικής απόδρασης η οποία δεν θα είχε επιστροφή. Έπρεπε όμως να μάθει να ζει σε αυτόν τον κόσμο ο οποίος ήταν γεμάτος κινδύνους πριν το κάνει.

Κάποια προβατάκια που είχαν καταλάβει τι κάνει το νουθετούσαν : "Τι κάνεις; Θα σε φάει ο λύκος . Μείνε μέσα στο μαντρί στην ασφάλεια και την προστασία του βοσκού". Το προβατάκι μας απαντούσε : " Εμένα ίσως με φάει ο λύκος αλλά εσάς σίγουρα θα σας πάει ο βοσκός μια ημέρα στον χασάπη για σφάξιμο" . Τα προβατάκια αντιδρούσαν έντονα : " Είσαι καταστροφολόγος και συνωμοσιολόγος. Ο βοσκός μας αγαπάει , για αυτό κάθε Πάσχα παίρνει τους καλύτερους απο εμάς σαν ανταμοιβή και μας πάει με ένα μεγάλο αυτοκίνητο σε ενα καλύτερο μέρος να ζήσουμε. Εσύ δεν θα το κερδίσεις ποτέ αυτό"

Το προβατάκι μας χαμογελούσε και δεν απαντούσε . Ήξερε πόσο λάθος ήταν να ξυπνάς με το ζόρι κάποιον που θέλει να κοιμηθεί . Είχε δει μια ημέρα τον βοσκό να κοιμάται κάτω απο ένα δέντρο. Κάποια στιγμή η γυναίκα του πήγε και τον ξύπνησε για να κάνει κάποια δουλειά και αυτός αντέδρασε πολύ άσχημα. Πρέπει ο άλλος να θέλει να ξυπνήσει ,

Μια ημέρα σε μια απο τις αποδράσεις του το προβατάκι μας είχε μια δυσάρεστη συνάντηση. Ανάμεσα στα δέντρα είδε εναν λύκο. Το προβατάκι πάγωσε. Ήξερε οτι δεν είχε καμία ελπίδα και έτσι κάθισε και κοίταγε  τον άγριο θηρευτή περιμένοντας το τέλος . Και τότε έγινε το ποιο παράξενο πράγμα. Ο λύκος αφού το παρατήρησε για λίγη ώρα γύρισε την πλάτη του και έφυγε.

Το μαύρο προβατάκι μας φόρεσε την άσπρη προβιά του και γύρισε στο μαντρί τρομαγμένο. Η άσπρη προβιά έγινε δεύτερο δέρμα του.

Τα χρόνια πέρασαν. Το προβατάκι μας εργάζεται σε ενα μεγάλο μαντρί φτιαγμένο απο γυαλί με ωραία γραφεία.  Οι ημέρες του κυλάνε ήσυχα και η ρουτίνα το έχει κάνει να ξεχάσει οτι φοράει άσπρη προβιά ενώ στην πραγματικότητα είναι μαύρο και άσχημο.

Ώσπου μια ημέρα το προβατάκι βρήκε ενα mail στον υπολογιστή του απο τον βοσκό.

Ενημέρωνε  όλα τα προβατάκια στο γυάλινο μαντρί οτι θα ερχόταν ένας φιλος του που είναι κτηνίατρος για να μιλήσει με τα προβατάκια και να τα βοηθήσει να καταλάβουν τον εαυτό τους και τους γύρω τους καλύτερα μέσω μιας μεθόδου που λέγεται Enneagram.

Το προβατάκι φοβήθηκε. Είχε έρθει η ώρα να αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα; Άρχισε να ψάχνει στο internet περισσότερες πληροφορίες για αυτή την μέθοδο.

enneagraminstitute.com



 Αφού διάβασε αρκετά ένιωσε καλύτερα. Ήταν μια υπεραπλουστευμένη μέθοδος που θα την ξεγελούσε εύκολα και θα συνέχιζε την ρουτίνα του.

"Ιt's only rock'n'roll" - The Greek way (volume 2)




Tο πραγματικά εξαιρετικό ντοκυμανταίρ του Γιάννη Κασπίρη "Ροκ στην Ελλάδα - η άλλη όψη", 1988. 
 Γιατί γουστάρουμε πολύ. Και για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι (κι ας ακούγεται ίσως και κάπως κλισέ αυτό). Και γιατί αρκετά πράγματα όντως μπαίνουν στη θέση τους, μέσα από όσα λένε κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του ντοκυμαντέρ, όπως ο ραδιοφωνικός παραγωγός Χρ. Δασκαλόπουλος (όπου εδώ κολλάει θαυμάσια και η φράση του Γ. Τσαρούχη: "στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις").

Δείτε κι αυτό, που αξίζει όχι μόνο για ιστορικους λόγους:
Η Αθήνα χορεύει Ροκ εντ Ρολ (1957) 
 Μια κλασική ταινία (1957) μικρού μήκους (20΄) του Βασίλη Μάρου, που αναφέρεται στη μόδα του "νέου αμερικανικού χορού ροκ εν ρολ", που έφτασε και στην Αθήνα.


"Ιt's only rock'n'roll" - The Greek way (volume 1)


Αυτόν τον Φεβρουάριο (σημείωση από εμάς: το άρθρο στο οποίο στηρίζεται αυτή η ανάρτηση δημοσιεύτηκε από τον ΥΠΝΟΒΑΤΗ στον ιστοχώρο του στις αρχές Φλεβάρη του 2016) συμπληρώνονται εξήντα χρόνια από την πρώτη επαφή των ελλήνων νέων με τη ροκ μουσική: ήταν Φεβρουάριος του 1956 όταν προβλήθηκε στις αθηναϊκές, αρχικά, κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία ορόσημο "Η ζούγκλα του μαυροπίνακα" τού Ρίτσαρντ Μπρουκς, όπου ακουγόταν το θρυλικό Rock Around The Clock από τον Μπιλ Χάλυ και τους Comets. Το τραγούδι δημιούργησε αμέσως ρεύμα στην ελληνική νεολαία της εποχής, όπως άλλωστε σε κάθε άλλη χώρα όταν πρωτοακούστηκε.
Αλλά το 1956 είναι γενικότερα το έτος "απόβασης" της ροκ μουσικής στην Ελλάδα, αφού τον Οκτώβριο εκείνου τού έτους οι έλληνες είδαν για πρώτη φορά το ροκ εντ ρολλ (όπως το έλεγαν τότε) να παίζεται ζωντανά από την ορχήστρα του 6ου αμερικανικού στόλου και να χορεύεται μπροστά σε χιλιάδες κόσμο από τους αμερικανούς ναύτες στον υπαίθριο χώρο του Ζαππείου. Ο νέος χορός, αλλά και η πρωτάκουστη μουσική που τον συνόδευε, έκαναν αίσθηση ιδιαίτερα στους νέους και τις νέες. Οι τελευταίες σχεδόν αρπάχτηκαν (μάλλον χωρίς πολλή αντίσταση...) από τους αμερικανούς ναύτες στη χορευτική πίστα, όπου άρχισαν να μαθαίνουν τα βήματα και τις κινήσεις του νέου χορού. Πολλές ερωτεύτηκαν και σχετίστηκαν με τους αμερικάνους, που τότε έκαναν συχνές εξόδους στην Αθήνα. Οι -μάλλον φτωχοί- έλληνες όμως νέοι δεν γούσταραν να τους "κλέβουν" τα κορίτσια οι μοδάτοι (με μπλου τζην, γνήσια δερμάτινα μπουφάν και αυθεντικά Lucky Strike) αμερικάνοι. Κι έτσι άρχισαν οι πρώτες κλοπές αμερικάνικων ρούχων και οι πρώτες εκτοξεύσεις γιαουρτιών στους "συμμάχους", ή σε διάφορα υπεροπτικά θηλυκά (κατά το κοινώς λεγόμενο "ψωνάρες") που περιφρονούσαν τους ντόπιους νέους (λίγα χρόνια όμως μετά οι έλληνες νέοι θα έπαιρναν θριαμβευτικά τη "ρεβάνς" τους με τις τουρίστριες που θα άρχιζαν να κατακλύζουν την Ελλάδα). Η "γιαουρτόμπαλα" πήρε ακόμα και κάμποσους ταγούς ή θεματοφύλακες της ελληνοχριστιανικής παράδοσης (π.χ. εκπαιδευτικούς, που εκείνη την εποχή είχαν και "διευρυμένες" -βλ. εξωσχολικές- εξουσίες), ή απλά αντιπαθητικούς ανέραστους ενήλικους που συνήθιζαν να κάνουν επιτιμητικό "κήρυγμα" στην "παραστρατημένη" νεολαία, ή σεξουαλικά ανώμαλους (βλ. παιδεραστές) που εκμεταλλεύονταν τη δυσχερή θέση των φτωχότερων ειδικά νέων, και γενικώς οποιονδήποτε θεωρείτο ότι προσέβαλε την προσωπικότητα της νεότητας.
Ούτε, όμως ο περιβόητος "νόμος 4000" (που υπερψηφίστηκε και από σύμπασα την αριστερά), ούτε οι εξευτελιστικές διαπομπεύσεις των "τεντυμπόυδων" μπόρεσαν να ανακόψουν τη βαθμιαία εξέλιξη τής ελληνικής νεολαίας (ή τουλάχιστον του καλύτερου κομματιού της): μέσω της "παιδικής ασθένειάς" του, τού τεντυμποϋσμού, το νεογέννητο ροκ φαινόμενο είχε "μολύνει" και την Ελλάδα...


Έκτοτε πέρασαν εξήντα χρόνια και κάμποσα πράγματα έχουν αλλάξει, τόσο στη ροκ ως μουσική και ως κοινωνικό φαινόμενο, όσο και στις χώρες υποδοχής της. Κανείς, στην Ελλάδα και διεθνώς, δεν μπορούσε να φανταστεί το 1956, ότι οι σωματικές αντιδράσεις που προξενούσαν ο ξέφρενος χορός και η ξέφρενη αυτή μουσική, δεν θα αργούσαν να πυροδοτήσουν αντίστοιχες εγκεφαλικές. Ομοίως, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το 1956, ότι η γενιά των "τεντυμπόυδων" θα κληροδοτούσε κυριολεκτικά το αντίστοιχό της (αλλά σε ωριμότερες "εκδόσεις": "γιεγιέδες", "φρικιά", πάνκς κλπ.) στις επόμενες γενιές νέων. Εξήντα χρόνια προσφέρουν, λοιπόν, μια συλλογική μνήμη κι ένα σεβαστό ιστορικό και κοινωνιολογικό υλικό, που μπορούσε -και έπρεπε- να γίνει αντικείμενο σοβαρού (δηλαδή επιστημονικού) απολογισμού. Γιατί, μέχρι πριν λίγα χρόνια οι μόνοι στην Ελλάδα που μπορούσαν να πουν κάποια πράγματα από τη σκοπιά της ροκ, όχι μόνο ως μουσικής αλλά και ως διεθνούς κοινωνικού φαινομένου, ήσαν οι δημοσιογράφοι που έγραφαν στον εγχώριο ροκ μουσικό τύπο (όσο για τους δημοσιογράφους των ημερησίων φυλλάδων, πολεμούσαν τη ροκ και τους ροκάδες με τόνους λάσπης). Όμως η δημοσιογραφική οπτική, ακόμα κι όταν δεν είναι επιδερμική, ακόμα κι όταν προέρχεται από ανθρώπους καταρτισμένους, δεν μπορεί να επιτύχει τη συστηματικότητα, τη συνθετική και αναλυτική δύναμη και την τοποθέτηση των γεγονότων στο μακρο-ιστορικό τους πλαίσιο. Το τελευταίο αποτελεί την προϋπόθεση για την κατανόησή τους, αλλά και τον αυτοσκοπό της επιστημονικής ιστοριογραφίας.


  Όταν οι άρρωστοι έπιαναν στο στόμα τους τούς υγιείς...


Χορός στις κερκίδες, λίγα λεπτά πριν πέσει το πρώτο μαζικό κατασταλτικό ξύλο στο άνθος τής ελληνικής νεολαίας (συναυλία των Rolling Stones, γήπεδο Παναθηναϊκού, 17 Απριλίου 1967).

Η ροκ (και τα φιλοσοφικά και υπαρξιακά της προτάγματα) πολεμήθηκε λυσσαλέα, τόσο απ' τη δεξιά όσο κι απ' την αριστερά της ρωμηοσύνης, όσο ίσως σε κανένα άλλο μέρος του πλανήτη. Ακόμα και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι ταγοί και οι φυλλάδες της δεξιόστροφης και αριστερόστροφης ρωμηοσύνης άφριζαν κυριολεκτικά κατά της ροκ των ροκάδων. Θα λέγαμε μάλιστα ότι η ροκ πέτυχε να ενώσει τους ρωμηούς, οι οποίοι απέδειξαν έτσι ότι, παρά τις επιφανειακές αυτές διαφορές τους, παραμένουν πάνω απ' όλα ρωμηοί. Εδώ είναι η περίφημη -και καταγέλαστη- εισαγωγή στον εμβληματικό για τη Ρωμηοσύνη ομώνυμο δίσκο των Μίκη Θεοδωράκη και Γιάννη Ρίτσου (1966):

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

" μια μικρή επανάσταση "



μια μικρή επανάσταση


Χόρευε εδώ και περίπου 3 ώρες, σχεδόν συνεχόμενα. Αραιά και πού έκανε ένα μικρό διάλειμμα για να ελέγξει ξανά τις ανάσες της. Λάτρευε τον χορό. Μπορούσες να το δεις στα κατάμαυρα μάτια της. Κάθε φορά που ερχόμουν στο μαγαζί καθόμουν απέναντί της. Συνήθως δεν τραβούσε το ενδιαφέρον των πελατών κι έτσι μου δινόταν τακτικά η ευκαιρία να χαζεύω κάθε σπιθαμή του κορμιού της. Ταξίδευα από τα μακριά, εξίσου μαύρα μαλλιά της, μέχρι και τα δάχτυλα των ποδιών της. Ήταν τόσο όμορφα σμιλεμένα, που τα ζήλευα.
Αντιστοίχως όμορφα, σχεδόν ανάγλυφα, έμοιαζαν να είναι και τα λεπτά δάχτυλα των χεριών της. Κατά τη διάρκεια του χορού, άρπαζε κάποια φτερά. Τα κουνούσε τόσο επιδέξια που στα μάτια μου έμοιαζε με χελιδόνι. Δεν ξέρω γιατί την παρομοίαζα με χελιδόνι. Ίσως να είναι επειδή δεν ξέρω πολλά πτηνά ή γιατί για κάποιον ανεξήγητο λόγο λάτρευα πάντα τα χελιδόνια. Έχουν μια φινέτσα και συγχρόνως μία δύναμη. Ξέρουν να θέτουν όρια, παραμένοντας πάντα ευγενικά.
Έτσι ήταν και η Ιζαμπέλα. Μου είχε βάλει όρια. Αδυνατούσα να την πλησιάσω πολύ.

Ξυπνήματα



Ξυπνήματα

 Το μαραμένο αγριολούλουδο ορθώνεται στο μίσχο του
και οι ψίθυροι της άνοιξης αποκτούν ευωδιαστή ανάσα...

Οι ηλιαχτίδες τρυπώνουν μέσα απ'τις γρίλιες 
μα η ραστώνη απ'την καρδιά δεν ξεκουνάει...

Όμως αν κάτω απ'τη μασέλα που μας μάθαν να φοράμε
ψάξουμε και βρούμε πως δεν έλειπαν ποτέ τα δόντια..;

Το φίδι πήγε να ρωτήσει λοιπόν την Εύα.
Η επιλογή δεν ήτανε στις προδιαγραφές του Αδάμ...

Αέρινη κοπέλα μες στο καλοκαιρινό το φόρεμά σου
πώς γίνεται να μας ξυπνάς τη νοσταλγία του χειμώνα...

Καλωδιωμένη ζωή γεμάτη ηλεκτρομαγνητικά σκουλήκια
και ο αλήτης που φλερτάρει με τη μέθη της γύρας...

ανιχνευτής



Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

It's a "Li-Fi world" !


 Γουάου! να'ναι καλά η νέα τεχνολογία που δεν σε αφήνει να ξεμένεις από κάθε είδους σύνδεση και σήμα, χάρη και στον "ειδικό οικολογικό φωτισμό της", τον οποίο οφείλουμε να τρώμε όλοι στη μάπα παντού, εντός κι εκτός σπιτιού (εγώ πάντως χρησιμοποιώ ακόμα τις καταργημένες παλιές καλές λάμπες πυρακτώσεως, φροντίζοντας από καιρό να έχω μεγάλο στοκ από αυτές στο χώρο μου, πριν εξαφανιστούνε τελείως από την αγορά)!

Tο παρακάτω άρθρο, για τη νέα αυτή "εξωτική" τεχνολογία (η οποία χρησιμοποιεί το φως από LED), που ετοιμάζεται να εισβάλλει ως "δώρο"* στην καθημερινότητα του "homo Technofreak" για να την αλλάξει προς το καλύτερο(;), μας το'στειλε μαζί με κάποια δικά του "προχωρημένα" ερωτήματα-προβληματισμούς, ως εισαγωγή, ο φίλος και συνεργάτης στο no Gravity Zone "ventas".
 *Δώρο σαν αυτά: Οι θανάσιμοι κίνδυνοι του Wi-Fi (και της τεχνολογίας των mobile phones) -"the actual mechanisms by which mobile phone technology can cause cancer and, how every single one of us is reacting to the biggest change in environment this planet has ever seen. " + Wi-Fi radiation dangers (απ'όπου:   Germany warns citizens to avoid using Wi-Fi - "Η γερμανική κυβέρνηση συμβουλεύει την αποφυγή της χρήσης wi-fi", και όχι μόνο αυτή όπως θα διαπιστώσετε στην ανάρτηση!)

 Και φυσικά συνδέστε άμεσα όσα θα ακολουθήσουν (έχει μεγάλο βάθος η υπόθεση) και με αυτή την παλιότερη ανάρτησή μας:

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Περί πολιτικής συνωμοσιολογίας...

Από εμάς, ως "συμπληρωματάκια" στο παρακάτω άρθρο, για να προωθήσουμε λιγουλάκι κι αυτό που λέγεται "τροφή στη σκέψη", μια και ζούμε σε καιρούς πνευματικού βραχυκυκλώματος, που οδηγεί και σε ολέθρια απώλεια μνήμης, συσχέτισης πληροφοριών και κρίσης:
Ποιους επικαλείται ως "από μηχανής θεούς", ο ηγέτης της κυβερνητικής αριστεράς;
Τι είναι το Σχέδιο Μάρσαλ που ονειρεύεται ο Τσίπρας
Ποιοι χρηματοδότησαν τον Ανδρέα γα την "κατασκευή" του ΠΑΣΟΚ; (που αν και εχθροί του σοσιαλισμού κι ενώ ο περίφημος "ψυχρός πόλεμος" δεν είχε τελειώσει ακόμη, στήριξαν τη δημιουργία ενός "σοσιαλιστικού" κινήματος"...)
 Το «ψωμί» που έφαγε η Ελλάδα από το ΠΑΣΟΚ... 
Και για να παραφρασουμε τους στίχους ενός παλιού τραγουδιού (Σαββόπουλος και Μπέλλου):
σε αυτόν τον τόπο όσοι κονομάνε (και εξαπατούν ή αυτοεξαπατώνται όσον αφορά τα "λαϊκά στηρίγματα") τρώνε βρώμικο ψωμί...


Η «ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ» ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΟ «ΜΥΣΤΗΡΙΟ»…

Μια μεγάλη αστυνομικοπολιτική αποκάλυψη έκανε ο υπουργός δημόσιας τάξης της πρώτης φορά κομμουνιστικής κυβέρνησης, που συγκυβερνά με την λεγόμενη λαϊκή δεξιά.

Δήλωσε, όπως είναι γνωστό, ότι η επίθεση μεταμφιεσμένων σε καρναβαλιστές στα γραφεία του Συρίζα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια των «συμφερόντων διαπλοκής» να δημιουργήσουν συνθήκες αναταραχής στην Ελλάδα.

«Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτόν τον τόπο και υπάρχουν και κοινά συμφέροντα διαπλοκής. Κάποιοι θέλουν την αποσταθεροποίηση της χώρας. Δεν μιλάω τυχαία. Μιλάω πιο συγκεκριμένα όταν έχω στοιχεία αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται να αφεθούν να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους γιατί αποσταθεροποιούν όχι την κυβέρνηση αλλά τη χώρα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Νίκος Τόσκας.

Ανατρίχιασαν όσοι έπιασαν το υπονοούμενο. Σόδομα και Γόμορα. Το παρακράτος επιστρέφει, οι γερμανοτσολιάδες, τα τάγματα ασφαλείας της διαπλοκής επιτίθενται πλέον ανοικτά στην λαϊκή κυβέρνηση της αριστεράς και του Καμμένου.

Όσο για την απάντηση ενός μέρους των «συνομωτών», χωρίς άλλο αποτελεί απλά προπέτασμα καπνού.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Eμίλ Σιοράν* : αφορισμοί



»Όποιος δεν έχει δει μπουρδέλο στις 5 η ώρα το πρωί, δεν ξέρει σε τι αποχαύνωση οδηγείται αυτός ο πλανήτης.

»Για να είναι κάποιος από στόφα ηγέτη, είναι απαραίτητο να έχει κάποια μορφή νοητικής διαταραχής.

»Όποιος μιλάει εξ ονόματος άλλων είναι πάντα απατεώνας.

»Όλη η ηθική δεν έχει άλλο σκοπό από το να μετατρέψει αυτή τη ζωή σε ένα σύνολο χαμένων ευκαιριών.

 »Απτόητο μπροστά σε μια καθορισμένη άποψη ή ένα διαφανές είδωλο, το πλήθος εξάπτεται με το ανεπαλήθευτο και τα ψευδομυστήρια. Ποιός έδωσε ποτέ τη ζωή του για την αυστηρότητα; Κάθε γενιά υψώνει μνημεία στους δήμιους της προηγούμενης. Αληθεύει ότι τα θύματα δέχονται πρόθυμα να σφαγιαστούν από τη στιγμή που πίστεψαν στη δόξα, στο θρίαμβο ενός και μόνο, στην ήττα όλων.

»Η ανθρωπότητα λάτρεψε μόνο τους εξολοθρευτές της. Τα βασίλεια όπου οι πολίτες έσβησαν ειρηνικά δεν εμφανίζονται καθόλου μέσα στην ιστορία, ούτε ο συνετός ηγεμόνας, ο οποίος ανέκαθεν περιφρονείται από τους υπηκόους του· το πλήθος αγαπάει το μυθιστόρημα, έστω κι αν του κοστίζει, γιατί το σκάνδαλο των ηθών συνιστά το υφάδι της ανθρώπινης περιέργειας και το υπόγειο ρεύμα κάθε συμβάντος.

»Αφού η τιμιότητα δεν έχει βιογραφία ούτε χάρη, από την Ιλιάδα ως το κωμειδύλλιο, μόνο η έκρηξη της ατίμωσης διασκεδάζει και θέλγει. Συνεπώς είναι πολύ φυσικό η ανθρωπότητα να προσφέρεται ως ζύμη στους κατακτητές, να θέλει να την ποδοπατούν, ένα έθνος χωρίς τυράννους να μένει στην αφάνεια και το σύνολο των παρανομιών που διαπράττει ένας λαός να είναι η μόνη ένδειξη της παρουσίας και της ζωτικότητάς του.

»Παγκόσμια ιστορία είναι η ιστορία του Κακού. Το να αφαιρέσει κανείς τις καταστροφές από το ανθρώπινο γίγνεσθαι, είναι σαν να εκλαμβάνει τη φύση χωρίς εποχές. Δεν έχετε συνεισφέρει σε μια καταστροφή, θα εξαφανιστείτε χωρίς να αφήσετε ίχνος πίσω σας. Επισύρουμε την προσοχή των άλλων με τη δυστυχία που σκορπάμε γύρω μας.
»Αλλά ας παρηγορηθούμε, οι κοντινοί ή μακρινοί επίγονοί μας θα πάρουν εκδίκηση. Γιατί δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τη στιγμή που οι άνθρωποι θα αλληλοσφάζονται από αηδία για τον εαυτό τους, που η ανία θα κυριαρχεί πάνω στις προκαταλήψεις και τις αποσιωπήσεις τους, που θα βγαίνουν στο δρόμο για να ικανοποιήσουν την αιμοδιψή τους διάθεση και το καταστρφικό όνειρο που πάει από γενιά σε γενιά θα γίνει έργο όλων.

 * Ρουμάνος (1911 - 1995) φιλόσοφος και δοκιμιογράφος. Σημαντικά έργα του: Ο Κακός Δημιουργός, Εγκόλπιο ανασκολοπισμού & Ο πειρασμός του Υπάρχειν.

τα παραπάνω ήταν αποσπάσματα από το άρθρο  Εμίλ Σιοράν: Εγκόλπιο Ανασκολοπισμού

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Το μέλλον έρχεται - ο άνθρωπος φεύγει !


το σκίτσο πάρθηκε από εδώ


Και μερικές χρήσιμες συσχετίσεις: 
It's a fact: Robots replace humans nearly in every professional field!
Don't worry, be malakas!
 " Σύγχρονοι Φρανκενστάιν "
 Ρομποτοποίηση προ των πυλών (Καθοδόν προς τον Τεχνομεσαίωνα; )
 

Modern-Day Child Slavery: Sex Trafficking of Underage Girls in the US

As a comment (σαν σχόλιο): beastocracy, cruelocracy, corporatocracy, paranoia = our "civilized world"..!

Modern-Day Child Slavery: Sex Trafficking of Underage Girls in the US


October 4, 2016

In December 2015, D. Parvaz published “Selling American Girls,” a seven-part investigative report for Al Jazeera America that documented sex trafficking in the US. Each part of her report examined a different role in the sex trafficking trade and its enforcement, from the prostitutes and their buyers, pimps, and advocates, to law enforcement officers and judges.

Sex trafficking in the US is pervasive. According to the US Department of Justice, human trafficking is the second-fastest-growing criminal enterprise after drug trafficking, with minors constituting roughly half the victims in the US. In 2015, over 4,100 of the 5,544 trafficking cases reported to the National Human Trafficking Resource Center’s hotline involved sex trafficking.

Sex trafficking is also a major component of the underground economy in many American cities. A 2014 study conducted by the Urban Institute found that the underground commercial sex economy in the US produced multimillion-dollar profits. Researchers at the Urban Institute studied eight major US cities—Atlanta, Dallas, Denver, Kansas City, Miami, Seattle, San Diego, and Washington, DC—to estimate that, in each city, the underground sex economy was worth between $39.9 and $290 million in 2007. “From high-end escort services to high school ‘sneaker pimps,’” the report’s authors wrote, “the sex trade leaves no demographic unrepresented and circuits almost every major US city.”

As Parvaz reported, “The variety of men engaged in purchasing sex across the U.S. is staggering.”

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

" Placebo: Το φαινόμενο των αυτοεκλπηρούμεων προσδοκιών "


 Σαν εισαγωγή από εμάς: ναι! Ο καρκίνος (και όχι μόνο αυτό το εκφυλιστικό νόσημα) είναι και αρρώστια που σχετίζεται άμεσα με τις ψυχικές λειτουργίες και το μυαλό και στην ουσία με τις ανεξάντλητες και ανεξερεύνητες δυνατότητες του εγκέφαλου.  Να το πούμε και αλλιώς: η ενεργοποίηση των εκπληκτικών, κι αποδεδειγμένων, μηχανισμών αυτοΐασης του οργανισμού ίσως είναι εδώ η φράση-κλειδί! Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς επιτυγχάνεται αυτό, αλλά ο κύριος της διπλανής εικόνας, που κυνηγήθηκε ανελέητα-μέχρι που με γελοίο κατηγορητήριο τον έβαλαν φυλακή για ένα διάστημα, έχει φαίνεται κάποιες σχετικές απαντήσεις:
- Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ "ΝΕΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ" ΤΟΥ ΔΡ. ΧΑΜΕΡ : Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ(!!!) ΜΙΛΗΣΕ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ!!
- τα βίντεο του Dr Ryke Hamer και στα Ελληνικά (+ο δεύτερος σύνδεσμος στη συνέχεια)
 Επίσης δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο Τζον Ντ. Ροκφέλλερ, από τους "πατεράδες" του ιατροφαρμακευτικού καρτέλ, έζησε ως τα βαθιά γεράματα (πέθανε 98 ετών) και είχε πάντα στο πλευρό του γιατρούς (ή πιο σωστά "θεραπευτές") που ασκούσαν την τέχνη της ομοιοπαθητικής.
 Συνδέστε το παρακάτω σημαντικότατο άρθρο, με τις απαραίτητες κατατοπιστικές παραπομπές στο τέλος, (οι επισημάνσεις με χρώμα και υπογράμμιση είναι από εμάς) και με αυτά:
 Το φαινόμενο placebo λειτουργεί “εκπαιδεύοντας” τον εγκέφαλο
 "Ο σιδηρούς κανόνας του καρκίνου" (και η επιβαλλόμενη "ομερτά" από αυτούς που δεν επιθυμούν την εξάλειψή του!) - βίντεο
 Η Χημειοθεραπεία Θεραπεύει και… η Γη Είναι Επίπεδη
  Άλλο ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας; Η ανακάλυψη του "κρυπτοϊού του καρκίνου" και της θεραπείας του και η εξόντωσή της από το ιατροφαρμακευτικό ιερατείο!
 Η Βιοπάθεια Του Καρκίνου ( Dr Wilhelm Reich )


Placebo: Το φαινόμενο των αυτοεκλπηρούμεων προσδοκιών

" Το αποτέλεσμα placebo μοιάζει σαν κάτι μαγικό και το ερώτημα είναι γιατί οι θετικές προσδοκίες έχουν θεραπευτικό αποτέλεσμα. Πως εξηγεί η σύγχρονη επιστήμη την επίδραση placebo και τι είδους παιγνίδια παίζει το μυαλό;"

To 1957, κάποιος που ζούσε στην Καλιφόρνια, γνωστός σήμερα ως “κ. Wright”, διαγνώστηκε με καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο. Οι θεραπείες αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές και ο Wright εισήλθε σε μια κλινική για τις τελευταίες μέρες της ζωής του. Η κλινική τότε διεξήγαγε μια έρευνα για το φάρμακο Krebiozen που διαφημιζόταν ως ικανό να θεραπεύσει τον καρκίνο και ο Wright ζήτησε να συμμετάσχει. Η κλινική αρνήθηκε γιατί οι συμμετέχοντες έπρεπε να έχουν προσδόκιμο ζωής τουλάχιστον τρεις μήνες αλλά από το κρεβάτι του πόνου, ο ασθενής εκλιπαρούσε τον ψυχολόγο Bruno Klopfer να του χορηγήσει το φάρμακο. Μια Παρασκευή απόγευμα, Ο Klopfer αποφάσισε να ικανοποιήσει την επιθυμία του Wright θεωρώντας ότι δεν θα επιζούσε πέραν του Σαβατοκύριακου. Tη Δευτέρα ανέφερε: “Τον είχα αφήσει εμπύρετο, αγκομαχώντας για αέρα, εντελώς κατάκοιτο. Τώρα εδώ κυκλοφορούσε στο θάλαμο, κουβέντιαζε ευχάριστα με τις νοσοκόμες διαδίδοντας μηνύματα αισιοδοξίας σ’ όποιον τον άκουγε… Οι καρκινικοί όγκοι είχαν λιώσει όπως οι χιονόμπαλες σε θερμή σόμπα, και μέσα σ’ αυτές τις λίγες ημέρες, ήταν μισές από τo αρχικό τους μέγεθος”.[i]

Δέκα μέρες αργότερα ο Wright πήρε εξιτήριο από την κλινική και δύο μήνες μετά, οι όγκοι του συνέχιζαν να υποχωρούν. Όμως ο ασθενής διάβασε δυσάρεστα νέα για το Krebiozen, ότι υπήρχαν σοβαρές αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητά του. Oι καρκινικοί όγκοι του Wright άρχισαν να μεγαλώνουν. Ο Klopfer που ενδιαφερόταν για το ρόλο της πίστης στην θεραπεία του είπε ότι αυτά που διάβασε δεν ήταν αλήθεια και ότι θα του έκανε ενέσεις με μια νέα βελτιωμένη έκδοση του φαρμάκου. Η αλήθεια ήταν ότι Klopfer έκανε στον ασθενή του ενέσεις με νερό. Οι καρκινικοί όγκοι πάλι “έλιωσαν” και ο Wright ξαναβρήκε την υγεία του για τους επόμενους δύο μήνες, ώσπου διάβασε το τελικό συμπέρασμα της American Medical Association για το Krebiozen: Λαμβάνοντας υπόψη τις μελέτες που είχαν γίνει σε εθνικό επίπεδο στις ΗΠΑ, το φάρμακο ήταν άχρηστο στη θεραπεία κατά του καρκίνου. Σε δύο μέρες, ο Wright πέθανε.

Οι ιατρικές θεραπείες έχουν κατά ένα μέρος αποτέλεσμα λόγω της θετικής προσδοκίας που δημιουργούν στο μυαλό του ασθενούς, ένα αινιγματικό φαινόμενο που ονομάζεται αποτέλεσμα placebo. Στα Λατινικά placebo σημαίνει “θα ευχαριστήσω”, όρος που προέρχεται από ένα ψαλμό της Βίβλου που συνηθιζόταν να συνοδεύει το νεκρό στο Μεσαίωνα. Τα λόγια άρχιζαν με τη φράση “Placebo Domino in regione vivorum” (μετάφραση του ελληνικού “ευαρεστήσω ενώπιον Κύριον εν χώραν ζώντων”[ii]). Ο ψαλμός λεγόταν από επαγγελματίες μοιρολογητές που είχαν προσληφθεί από τους αγαπημένους του νεκρού και αμοίβονταν αδρά προσποιούμενοι λύπηση. Οι μοιρολογητές ενδιαφέρονταν μόνο για τα λεφτά κι έτσι με τα χρόνια η λέξη placebo απέκτησε αρνητική σημασία υποδηλώνοντας κάτι το ψεύτικο. Μ’ αυτήν την έννοια εισήλθε στην Ιατρική εννοώντας το εικονικό φάρμακο, αυτό που δίνεται στον ασθενή απλώς για να νιώσει ευχαρίστηση. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η αποτελεσματικότητα των σημερινών φαρμάκων και οι γιατροί αντιμετώπιζαν πολλούς υποχονδιακούς ασθνείς όπως πολύ ωραία τα περιγράφει ο Μολιέρος στην κωμωδία του “Κατά φαντασίαν ασθενής”, και για να τους ξεφορτωθούν τους έδιναν χρωματισμένο νεράκι ή σκέτη ζάχαρη. Το περίεργο είναι ότι τα εικονικά φάρμακα δρούσαν αρκετές φορές σαν να είναι πραγματικά κάτι που συνειδητοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1950.

Η ανακάλυψη ότι τα placebo μπορούν να έχουν πραγματικό αποτέλεσμα έγινε από τον Henry Beecher, έναν αναισθιολόγο του αμερικανικού στρατού. Ο Beecher ανακάλυψε τη δύναμη του placebo στη διάρκεια του 2ου παγκόσμιου πολέμου. Πολλές φορές η ιατρική μονάδα του Beecher ξέμενε από μορφίνη, μια ουσία που ανακουφίζει από τον πόνο. Σε μια περίπτωση όπου ενας στρατιώτης σφάδαζε από τα τραύματά του αλλά δεν υπήρχε μορφίνη να του χορηγηθεί, ο Beecher είδε προς έκπληξή του μια νοσοκόμα να του κάνει ένεση με αλατόνερο. Αυτό δεν ήταν ασυνήθιστη πρακτική ειδικά στη Βρετανία την δεκαετία του 1930. Όταν οι ασθενείς ανησυχούσαν τη νύχτα, οι νοσοκόμες τους έκαναν ενέσεις με αλατόνερο για να τους ηρεμήσουν. Η έκπληξή του Beecher έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν είδε ότι ο στρατιώτης ηρέμησε σαν να είχε πάρει μορφίνη και τελικά εγχειρίστηκε νιώθοντας μια μέτρια ενόχληση. Εντυπωσιάστηκε με το περιστατικό και όταν τελείωσε ο πόλεμος συγκέντρωσε μια ιατρική ομάδα στο πανεπιστήμιο του Harvard για να μελετήσει το φαινόμενο. Τo αποτέλεσμα της έρευνας ήταν ένα φημισμένο άρθρο με τίτλο “Το Παντοδύναμο Placebo” που δημοσιεύτηκε το 1955. Ο Beecher και οι συνεργάτες του επιθεώρησαν 15 μελέτες και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το 35% των ασθενών μπορεί να αντιδράσει θετικά στα placebo (σήμερα είναι γνωστό ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντιδράσουν θετικά, αρκεί να βρεθούν στις κατάλληλες συνθήκες).

Η δημοσίευση του Beecher συνέβαλε σε μια μεγάλη αλλαγή που έγινε στη διεξαγωγή των κλινικών ερευνών: όταν τεστάρεται oποιοδήποτε νέο φάρμακο πρέπει οπωσδήποτε να συγκριθεί με ένα placebo. Οι ιατρικοί ερευνητές δίνουν σε μια ομάδα ασθενών το υπό δοκιμή φάρμακο και σε μια άλλη ομάδα ένα placebo. To φάρμακο θα εγκριθεί μόνο αν έχει αρκετά καλύτερα αποτέλεσμα από το placebo. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η Ιατρική επιστήμη παραδέχτηκε πρακτικά τη δύναμη του placebo ωστόσο μόνο μετά το 1990 καταβλήθηκαν σοβαρές προσπάθειες να εξηγήσουν το φαινόμενο.

H δύναμη της υποβολής

Το 1993, ο ογκολόγος Robert Buckman καθηγητής στο University of Toronto και ο συνεργάτης του Karl Sabbagh δημοσίευσαν το βιβλίο τουςΜαγεία ή Ιατρική;”στο οποίο υποστήριξαν ότι η θεραπεία ενός φαρμάκου μπορεί να οφείλεται όχι σ’ αυτή καθεαυτή την φαρμακευτική ουσία αλλά στις προσδοκίες του ασθενούς.[iii] Ο Buckman είχε κάνει ένα εντυπωσιακό πείραμα.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Η σωτήρια "αμαρτία" του πάθους...

«Αυτό που είναι τρομερό, δεν είναι ο θάνατος αλλά οι ζωές που οι άνθρωποι ζουν ή δεν ζουν μέχρι να πεθάνουν»  ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ


" Είναι σημαντικό σήμερα, με όλα αυτά που σκάνε καθημερινά πάνω στα κεφάλια μας, να διατηρεί κανείς το πάθος του για τη ζωή.
Αυτό το γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες.
Όταν κάποιος πέθαινε, οι θεοί δεν ρωτούσαν αν ήταν καλός ή κακός, αλλά αν έζησε με πάθος.
Αν η απάντηση ήταν " ναι " σήμαινε πως είχε ζήσει σωστά.
Γι'αυτό τρέφω βαθιά εκτίμηση για τους ανθρώπους εκείνους που στους μίζερους καιρούς της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων δεν κωλώνουν.
Διαδηλώνουν τη γνώμη τους με πάθος, με λόγια και έργα, ζουν με πάθος, άρα ερωτικά.
Για παράδειγμα, μου έκανε μεγάλη εντύπωση η καλόγρια της Καθολικής Εκκλησίας που δημόσια βγήκε και δήλωσε στην ισπανική τηλεόραση ότι η Παναγία δεν μπορεί να ήταν παρθένα.
Για την ιστορία, είναι η αδελφή Lucia Caram, που ούτε λίγο ούτε πολύ είπε ότι από τη στιγμή που η Μαρία και ο Ιωσήφ ήταν ζευγάρι, τιπιο φυσιολογικό από το να έκαναν σεξ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η επίσημη Εκκλησία έπεσε να τη φάει, αλλά η Lucia δεν μάσησε.
Αντίθετα, πέρασε στην αντεπίθεση λέγοντας ότι το σεξ είναι ευλογία.
(Σχόλιο από εμάς: Ave Lucia! )
Τόνισε επίσης ότι η ίδια δεν έχει κάνει ποτέ σεξ, ούτε και αυνανίζεται. "

Αλιεύτηκε από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ και συγκεκριμένα από τη στήλη του "Άκαφτου", που μου άρεσε πολύ, καθώς σχολιάζει την επικαιρότητα μέσα από τη δική του διεισδυτική ματιά και ιδιαίτερη σατυρική διάθεση.
O τίτλος της ανάρτησης και η εισαγωγή της, μέσα από τα λόγια του αγαπημένου μας Μπουκόφσκι , είναι από εμάς, όπως και το παρακάτω τραγούδι{o τίτλος του οποίου είναι "soul's tongue" από το άλμπουμ "Staight ahead" του (frontman των θρυλικών Wipers) Greg Sage}
https://www.youtube.com/watch?v=lt8Ww8oqgfo

" το στέλεχος "


 

το στέλεχος


 Ήταν Βράδυ. Δεν ήξερε τι ώρα περίπου. Είχε ξεχάσει να φορέσει το ρολόι χειρός που είχε αγοράσει για το εαυτό του, όταν είχε πάρει την πολυπόθητη προαγωγή. Βρισκόταν πλέον ένα βήμα πριν από τον τελικό προορισμό, τη θέση του γενικού διευθυντή. Αν συνέχιζε με τον ίδιο ρυθμό, ήταν δεδομένο ότι θα τα κατάφερνε. Ο κύριος Μπάμπης, τον είχε σε εκτίμηση. Πίστευε στις ικανότητές του. Έτσι του έλεγε στη συνάντηση που πραγματοποιούσαν στο γωνιακό καφέ της οδού Εγνατίας με Βενιζέλου.
«Θέλω να αναλάβεις τα ηνία της επιχείρησης. Είσαι ο καλύτερος εκεί μέσα. Λίγο ακόμα και η θέση θα είναι δική σου», είπε σηκώνοντας τον δείκτη του δεξιού του χεριού. Με το άλλο χούφτωνε τη νεαρή κοπέλα που καθόταν δίπλα του. Ήταν ψηλή, με πλούσιο μπούστο, ξανθιά μακριά μαλλιά και μωρουδίστικο δέρμα. Φορούσε ένα έντονο άρωμα και είχε βάψει τα μακριά νύχια των χεριών της μ’ ένα έντονο χρώμα.
«Θα δείτε, κύριε Μπάμπη, θα τα καταφέρω», ανέφερε ο μεσήλικας άνδρας καθώς σηκωνόταν από το τραπέζι. Ο συνδαιτυμόνας του συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση να χουφτώνει την κοπέλα. Εκείνη προσπαθούσε να παραστήσει την ευχαριστημένη, ωστόσο, ο Θεόκλητος Μαρκάτος γνώριζε ότι κάθε άλλο παρά ευτυχισμένη ήταν.
Βγήκε έξω και γλύτωσε από την κάπνα του μαγαζιού. Όσο πέρναγε ο καιρός, τόσο σιχαινόταν να βλέπει το αφεντικό της εταιρείας. Όσο μεγάλωνε, τόσο άλλαζε. Ένιωθε το βάρος των πράξεών του να τον βαραίνουν. Εδώ και χρόνια είχε πάψει να χαίρεται με τη δουλειά του. Όλα όσα είχε βιώσει, τον είχαν αλλάξει ριζικά. Δεν ήταν πλέον εκείνος ο πιτσιρικάς που πίστευε ότι μπορούσε να κάνει τα πάντα. Ήταν ένας μεσήλικας, που έβλεπε τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και αδυνατούσε να βάλει φρένο στον κατήφορο. Μέρα με τη μέρα αναρωτιόταν ποιο ήταν το πραγματικό νόημα της ζωής. Είχε ξεκινήσει, μάλιστα, το διάβασμα σχετικών βιβλίων αυτοβοήθειας για να βρει επιτέλους μια απάντηση.
Άνοιξε το κινητό του και κοίταξε τις κλήσεις του. Ήταν τουλάχιστον πέντε από την Ειρήνη, εκείνη την πιτσιρίκα που είχε γνωρίσει πριν από περίπου δύο μήνες. Έβγαιναν αραιά και που για διασκέδαση. Την κυκλοφορούσε σε διάφορα μαγαζιά κι ύστερα εκείνη του καθόταν. Τις πρώτες φορές ένιωθε ηδονή, ένιωθε ένα περίεργο σκίρτημα. Όλα αυτά κράτησαν για λίγο, συγκεκριμένα για επτά εξόδους. Από εκεί και ύστερα έβγαινε μαζί της γιατί δεν είχε τι άλλο να κάνει. Όλες αυτές οι ανούσιες σχέσεις τον είχαν εξουθενώσει. Έπρεπε κάποια στιγμή να πει ένα μεγαλόπρεπο όχι στην κωλοζωή που έκανε. Ποθούσε επιτέλους να βρει κάτι, το οποίο θα τον έβγαζε από το σκοτάδι. Θα τον οδηγούσε στο φως, στην ευτυχία.
Συνέχισε να ανεβαίνει τον δρόμο με ταχύ βήμα. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να σώσει τον εαυτό του. Το είχε κάνει στο παρελθόν ακόμα μία φορά, αλλά δεν ήξερε αν μπορούσε πλέον και μετά από τόσο αγώνα, να πάρει την απόφαση να τα παρατήσει.
Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Το σήκωσε.
«Που είσαι μωρό μου; Που θέλεις να πάμε απόψε;» ρώτησε με γλυκιά φωνή. Είχε φτάσει τόσο κοντά στην επιτυχία. Δεν θα τα παρατούσε. Δεν υπήρχε πλέον επιστροφή.
«Έρχομαι να σε πάρω», είπε επιταχύνοντας το βήμα του.

το διαβάσαμε στο φανζίν chimeres
Η δικιά μας άποψη επί τούτου έχει διατυπωθεί και αφηγηματικά ( Όμορφος κόσμος εταιρικά πλασμένος) και στιχουργικά (Στο βωμό μιας καριέρας)