ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

" Τιτίκα: A true love story "


Τους γνώρισα σε ένα στέκι αναρχικών. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ένα γατάκι στην πλάτη ενός κυριούλη. Να βγαίνουν έξω μαζί. Αχώριστοι φίλοι.
Χθες κάθισα μαζί τους.
Δεν ρώτησα τ’ όνομα του. Δεν το χρειαζόμουν ένα συνηθισμένο όνομα. Η σχέση με το γατάκι, την Τιτίκα του, τον κάνει τόσο ξεχωριστό.
Ο κυριούλης μου είπε την ιστορία τους.
Την πέτυχε στο δόμο, ενός μηνού πραγματάκι που έσερνε το ένα ποδαράκι του. Πιθανότητες επιβίωσης από μόνο του; Καμία. Απολύτως.
Ο κυριούλης είχε δύο επιλογές: να γυρίσει τα μάτια αλλού ή να το πάρει. Έκανε τη σωστή επιλογή.
Τώρα έχει μια πιστή σύντροφο. Και την εκτίμηση και τον θαυμασμό κάποιων ανθρώπων που εκτιμούν τα θαύματα.
Ο κυριούλης τρώει στα συσσίτια. Η Τιτίκα όμως έχει πάντα την γατοτροφή της.
Προσφέρθηκα να κεράσω, να βοηθήσω. Ο κυριούλης δεν δέχτηκε. «Και μόνο που το είπες, αρκεί» μου είπε. «Είναι τριών χρονών. Εγώ 62. Να δούμε ποιος θα φύγει πρώτος» είπε γεμάτος έγνοια κι αγάπη.
Κυριούλη μου, να τα χιλιάσετε κι εσείς και η Τιτίκα σας. Δεν ξέρετε πόσο πολύ σας χρειαζόμαστε ζωντανούς κι αγαπημένους κι αχώριστους, έστω κάποιοι από εμάς.

 Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 19/7/2018

(ελπίζω να μην πειράξει κανέναν αν παραθέσω κι εγώ κάποια στιχάκια: γατούλα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου