ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΜΙΑ "ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ" ΠΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Ο «μεσσίας» Σαμπατάι Σεβί και οι Τουρκοεβραίοι (ντονμέδες) της Θεσσαλονίκης

Γιάκομπ Φρανκ: ο διάδοχος του "μεσσία"

Μια ιστορική αφήγηση -το ένημερωτικό άρθρο που θα ακολουθήσει- που δεν τελειώνει με το θάνατο του πρωταγωνιστή της και της οποίας οι ιστορικές προεκτάσεις είναι πολυεπίπεδες, υπόγειες αλλά κάθε άλλο παρά περιορισμένης σημασίας. Και ίσως να επανέλθουμε στο θέμα των "Μυστικών Εταιρειών" και του "σαμπαταϊσμού". Μιας στην ουσία αυτόνομης θρησκείας που προέκυψε από τον δήθεν -για τα μάτια του Οθωμανού σουλτάνου και της αποφυγής της οργής του- εξισλαμισμό των Εβραίων ή "ντονμέδων" , οπαδών του αυτόκλητου μεσσία Σαμπατάι Ζεβί. Με πολύ σημαντική για αυτούς την πόλη της Θεσσαλονίκης.
 Η αίρεση αυτή επέζησε και μεταλλάχτηκε μέσα στους αιώνες σε μια πολύ ισχυρή σέχτα, η οποία ενσωμάτωνε σεξουαλικά όργια και τελετουργική μαγεία -π.χ. όποιος έχει δει την τελευταία τολμηρά αποκαλυπτική ταινία του Κιούμπρικ "μάτια ερμητικά κλειστά" ίσως ψυλλιαστεί για τι "κόλπα" μιλάμε. Με σκοπό την απόκτηση ισχύος και άσκησης υπόγειας εξουσίας στις κοινωνίες μέσα στις οποίες δραστηριοποιούνταν. Και όχι μόνο με τοπικές βλέψεις δύναμης και ελέγχου!

σκηνή από την ταινία "eyes wide shut"
Συνεχιστής της διδασκαλίας του "μεσσία" και διάδοχός του υπήρξε ο Jakub Frank, απ'όπου προέκυψε και ο όρος "φρανκισμός", ο ανηψιός του οποίου Moses Dobruska ή Junius Frey συνεργάστηκε με τους Ιακωβίνους και τη λέσχη τους στην προετοιμασία της "Γαλλικής Επανάστασης" και τοποθετήθηκε από αυτούς πρόεδρος της Επιτροπής Αποχριστιανισμού του Παρισιού. Mάλιστα το 1979, ο Πρόεδρος της Ισραηλινής Ακαδημίας Gershom Scholem, είχε δώσει μια αποκαλυπτική διάλεξη στο Παρίσι η οποία δυο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε και σε βιβλίο. Ο τίτλος της διάλεξης του αυτής όπως και του βιβλίου ήταν: "Από τον Φρανκισμό στον Ιακωβινισμό. Ή ζωή του Moses Dobruska, άλλως Franz Thomas von Schonfeld, άλλως JuniusFrey".


 απεικόνιση ιακωβίνικης "εορταστικής εκδήλωσης" με έντονες τις αποκρυφιστικές καταβολές, υπέρ του.."Υπέρτατου Όντος". Η γυναίκα στη βοϊδάμαξα συμβόλιζε την..Ελευθερία! Στην οποία η γαλλική "επανάσταση" επιτέθηκε με απίστευτη βιαιότητα, παρά τις εύηχες διακηρύξεις της!

Οι Ιακωβίνοι λάτρευαν το "Υπέρτατο Ον" που τους καθοδηγούσε και πραγματοποιούσαν ολόκληρες τελετές δημόσιες υπέρ αυτού, ώστε να "εμπεδωθεί" και από το λαό παρά την "ανεξιθρησκεία" που φαινομενικά προωθούσαν και με εμφανή τα στοιχεία του αποκρυφισμού και όχι απλά αθώου φυσιολατρικού παγανισμού. Επίσης είχαν στήσει στην πλατεία της Βαστίλης το άγαλμα της αιγυπτιακής θεάς Ίσιδος, γνωστού για την σημασία του σε μυστικές πρακτικές τελετουργικής μαγείας πολλών μυστικοπαθών σεχτών και αποκρυφιστικών ταγμάτων.
Για μια μικρή γεύση του τι συνέβη κατά τη διάρκεια της "περιόδου της τρομοκρατίας" για την "εδραίωση της επανάστασης" διαβάστε κι εδώ: Οι στρατευμένοι και οι εξεγερμένοι.. Στην ουσία ήταν μια πρωτοφανής κτηνωδία, με δημιουργία βυρσοδεψείων ανθρώπινου δέρματος στο Κλισόν για να προμηθεύσει ανθεκτικά ενδύματα στους πρωτομάστορες της "δημοκρατίας",  όπως τα παντελόνια από ανθρώπινο δέρμα που φορούσε ο Σαιν Ζυστ, με μαζικούς πνιγμούς στο Σηκουάνα όπου μια "αξιοσημείωτη επίδοση" ήταν.. 600 παιδιά σε μια ημέρα, με το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης ανθρώπων στην Ιστορία στο Νουαρμουτιέ και άλλα πολλά και χειρότερα. Και με απώτερο στόχο τον αποπληθυσμό ολόκληρων περιοχών της γαλλικής επικράτειας, όπως συνέβη με τη γενοκτονία της επαρχίας της Βανδέας και τα αποκαλούμενα "ψωμιά της δημοκρατίας" -γυναίκες και παιδιά των Βανδεανών- που πετάγονταν ζωντανά μέσα σε φούρνους!

Γενικά, αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί συνειδητά και ενεργά πολιτικοποιημένοι άνθρωποι και κανείς στα "φροντιστήρια ιδεολογικής στράτευσης" δεν φρόντισε να ενημερώσει πολλούς παθιασμένους προπαγανδιστές "λαϊκών αγώνων" κάτω από συγκεκριμένες βέβαια "στέγες", είναι το εξής πέρα για πέρα και ιστορικά διαπιστωμένο πραγματικό γεγονός: ο καταλυτικά παρασκηνιακός ρόλος "Μυστικών Εταιρειών" όπως οι Ναΐτες, Ιλλουμινάτι, Ροδόσταυροι, φυσικά οι Σαμπαταϊστές και Φρανκιστές που ήξεραν πάντα να εισχωρούν παντού αλλά παρέμεναν πιστοί μόνο στους δικούς τους κώδικες,  κ.ά.. Και διάφορων "ταγμάτων" με βαθμούς μύησης και αποκρυφιστικών σεχτών με καθόλου αμελητέο ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων της ανθρώπινης Ιστορίας. Κάτι που δεν σταμάτησε φυσικά ποτέ και συνεχίζουν αδιάλειπτα και σήμερα, ελέγχοντας και κατευθύνοντας σύμφωνα με τις -αλληλοσυγκρουόμενε συχνά- επιδιώξεις τους πολυεθνικούς κολοσσούς, πολιτικά σχήματα και "ιδεολογίες" όλων των αποχρώσεων, μασονικές στοές, παγκόσμιους οργανισμούς και ιδρύματα και παγκοσμιοποιημένες "συνάξεις" της ελίτ, τύπου π.χ. "Μπίλντερμπεργκ".
-Δείτε και αυτό:  Μια σειρά συνδέσεων και σχέσεων που οδηγούν στη μεγάλη νύχτα της ανθρωπότητας...
Αυτά όλα που συμβαίνουν κάτω από τη μύτη μας και παρά την όποια θέλησή μας κι έξω από τα επίσημα βιβλία και σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας, είτε μας αρέσει είτε όχι! Κι άλλωστε για τους "μυημένους" όλοι οι υπόλοιποι είναι αξιοκαταφρόνητοι αδαείς, υποζύγια και αντικείμενα πολύ μεγάλης διαχρονικής εξαπάτησης, έως και "κατώτερο είδος" με αναπόφευκτη ανάγκη τον μαζικό αποπληθυσμό του..

Ο Ένοικος...

Ο «μεσσίας» Σαμπατάι Σεβί και οι Τουρκοεβραίοι (ντονμέδες) της Θεσσαλονίκης

Η περίοδος της Τουρκοκρατίας, χαρακτηρίζεται ως η χρυσή εποχή των Εβραίων στην Θεσσαλονίκη. Τόσο ο σουλτάνος Μουράτ Β', που κυρίευσε την πόλη, όσο και οι διάδοχοί του, για να εποικίσουν την ρημαγμένη κατά την άλωσή της Θεσσαλονίκη, ευνόησαν την εγκατάσταση Εβραίων, ιδίως αυτών που έρχονταν από την Γερμανία και την Ουγγαρία, όπου εκείνα τα χρόνια οι Εβραίοι υφίσταντο άγριες διώξεις. Αυτοί είναι οι αποκαλούμενοι Ασκεναζίμ (από το Ασκενάζ=Γερμανία), οι οποίοι αυξήθηκαν σημαντικά από τα μεγάλα «πογκρόμ» της Βαυαρίας το 1470.

Το πραγματικό όμως κύμα, από Εβραίους επήλυδες, που έδωσε στη Θεσσαλονίκη εβραϊκό χρώμα, ήρθε επί Βαγιαζίτ Β' (1481-1512) και προέρχονταν από την Ισπανία. Εκεί, οι βασιλείς Φερδινάνδος και Ισαβέλλα, εξαπέλυσαν σκληρούς διωγμούς εναντίον των Εβραίων, το 1492. Περίπου 40.000 Εβραίοι μετανάστες, κατέφυγαν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι περισσότεροι απ' αυτούς εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Η μάζα αυτή, ενισχύθηκε και από φυγάδες της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας το 1493, της Πορτογαλίας το 1497 και της Γαλλικής Προβηγκίας. Όλοι αυτοί οι πρόσφυγες, επονομάστηκαν γενικά, Ισπανοεβραίοι ή Σεφαρδίμ (Σεφεράντ=Ισπανία).

Οι παλαιότεροι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι απόγονοι δηλαδή Εβραίων της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, ονομάζονταν Ρομανιότ οι Ρωμανοεβραίοι. Αυτοί είχαν μητρική γλώσσα τα ελληνικά, έφεραν ελληνικά ονόματα ή εξελληνισμένα και είχαν ιδιαίτερο τύπο λατρείας, τον λεγόμενο «μάτσορ ρομάνια». Οι Σεφαρδίμ και οι Ασκεναζίμ όμως, οι οποίοι ήταν πολυαριθμότεροι, πλουσιότεροι και πιο πολιτισμένοι, τους αφομοίωσαν γρήγορα και τους απορρόφησαν. Τελικά, επικράτησαν όλων, οι Σεφαρδίμ και από τα τέλη του 16ου αιώνα, η ισπανοεβραϊκή γλώσσα, ήταν αυτή που επιβλήθηκε στην κοινότητα των Εβραίων.

Οι Ισπανοεβραίοι, υπήρξαν συντελεστές αξιόλογης προόδου στη Θεσσαλονίκη. Σ' αυτούς οφείλεται κυρίως η αναγέννηση της πόλης, μετά τον αφανισμό και την ερήμωση που προκάλεσε η άλωσή τους απ' τους Τούρκους, καθώς μετέτρεψαν και πάλι τη Θεσσαλονίκη, σ' ένα μεγάλο κέντρο εμπορίου, όπως ήταν και κατά την ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή. Οι Εβραίοι δεν κυριαρχούσαν τότε, μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά και πνευματικά. Είχαν καταστήσει την κοινότητά τους, αληθινό «κράτος εν κράτει» και είχαν αποθέσει τόσο έντονα την σφραγίδα τους, ώστε η Θεσσαλονίκη επονομαζόταν τότε ως «Μητέρα του Ισραήλ». Στις αρχές του 17ου αιώνα, η εβραϊκή κοινότητα θα φτάσει στο απόγειο της ακμής της. Την εποχή εκείνη, από τους 120 «μαχαλάδες» (συνοικίες) της Θεσσαλονίκης, οι 56 ήταν εβραϊκοί, οι 48 μουσουλμανικοί και οι 16 ελληνικοί.

Ξαφνικά όμως, το 1655, η εβραϊκή κοινότητα πέρασε μια φοβερή περιπέτεια, που την έπληξε βαριά και την αποσύνθεσε. Παρουσιάστηκε τότε, ένας μυστηριώδης «μεσσίας», που προέρχονταν από την Σμύρνη, ο Σαμπατάι Σεβί. Ήταν ασκητής και μαζί ήταν φλογερός ρήτορας και κήρυττε ότι ήταν ο «Αναμενόμενος». Το κήρυγμά του δεν περιορίζονταν μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά είχε ισχυρή απήχηση και στους Εβραίους της Ευρώπης (Γαλλία, Ολλάνδία, Γερμανία, Πολωνία κ.ά.), όπως και σε όλες τις μεσογειακές πόλεις στις οποίες ταξίδεψε, ξεσηκώνοντας παντού τον ενθουσιασμό των Εβραίων.

Ο Σεβί γεννήθηκε το 1626 στην Σμύρνη. Ήταν ένας από τους τρεις γιούς ενός φτωχού πατέρα, προικισμένος όμως με την ικανότητα προσαρμογής στους καιρούς του και κατανόησης των μηνυμάτων των καιρών του. Λόγω της εύθραυστης υγείας του, επελέγη αυτός από τα τρία αδέλφια να σπουδάσει θεολογία (καμπάλα).

Η Σμύρνη όμως, και ο κύκλος των καμπαλιστών, ήταν πολύ μικρός για τις φιλοδοξίες και επιδιώξεις του πανέξυπνου, πολυτάλαντου και ικανότατου Σαμπατάι. Σύμφωνα λοιπόν με κάποια ερμηνεία της καμπάλα, ο μεσσίας θα ερχόταν το 1648 ενώ οι χριστιανοί πίστευαν ότι η δευτέρα παρουσία θα γίνει το 1666. Γνωρίζοντας τα παραπάνω, ο Σαμπατάι, ανακοίνωσε ότι ο μεσσίας θα έρθει σύντομα. Ένα τυχαίο γεγονός ήρθε αρωγός στα σχέδιά του. Το 1648, ο Κοζάκος ηγέτης Μπογδάν Σμιελνέτσκι λέγεται ότι εξόντωσε περίπου μισό εκατομμύριο Εβραίους (δεν επιβεβαιώνεται ιστορικά ο αριθμός των θυμάτων). Το γεγονός αυτό καθώς και τον 30ετή πόλεμο, προπαγάνδισε ο Σαμπατάι σαν το πρελούντιο των καταστροφών και βασάνων τα οποία θα προηγηθούν της ελεύσεως του μεσσία, που θα πραγματοποιηθεί το 1666. Στην συνέχεια, ο Σαμπατάι, εκμεταλλευόμενος την χαρισματική του προσωπικότητα, ανακήρυξε τον εαυτό του «μεσσία» το 1651. Τότε, πρόφερε το όνομα του Θεού (Γιαχβέ), κάτι που μόνο ο αρχιερέας της Ιερουσαλήμ έχει δικαίωμα να κάνει μία φορά τον χρόνο.

Αμέσως ο δάσκαλός του τον αφόρισε και τον ανάγκασε να φύγει κρυφά για το Κάιρο όπου συνέχισε το κήρυγμά του. Εκεί, βοηθήθηκε οικονομικά από τον θησαυροφύλακα του Τούρκου διοικητού του Καΐρου, κάποιον Εβραίο με όνομα Ραφαήλ Ιωσήφ Τσελεμπί. Από την τοπική κοινότητα λοιπόν ανακηρύχθηκε «μεσσίας». Μέχρι το 1666, επιδόθηκε σε σκληρό αγώνα έναντι των ορθοδόξων ραβίνων και επικρατούσε.

Αφού προηγήθηκαν δυο γάμοι με γυναίκες, τις οποίες νυμφεύθηκε, αλλά δεν ήρθε σε επαφή μαζί τους και χώρισε, πήρε για γυναίκα τη Σάρα, μια Εβραία πόρνη από το Λιβόρνο, η οποία διακήρυσσε ότι ήταν προορισμένη να γίνει σύζυγος του μεσσία που θα ερχόταν.

Ο Σεβί, επικαλούνταν κι ένα χειρόγραφο με προφητικό κείμενο, το οποίο υποτίθεται ότι έγραψε ο Αβραάμ και «φωτογράφιζε» σαφώς τον Σεβί ως «μεσσία». Με αυτό το χειρόγραφο, ο Σεβί έκανε απόβαση στη Θεσσαλονίκη την οποία μετέτρεψε σε βάση των καμπαλιστών.

Στην αρχή, ο Σαμπατάι Σεβί, εμφανίζονταν απλώς ως «μεσσίας» -ονόμαζε δηλαδή τον εαυτό του «βασιλέα των βασιλέων» και περιόριζε τις προοπτικές του μόνο στον θρησκευτικό τομέα. Σ' αυτή την πρώτη φάση, οι τουρκικές αρχές δεν τον ενοχλούσαν. Οι ραβίνοι της Θεσσαλονίκης, ωστόσο, τον είχαν αφορίσει. Ο Σεβί, στην συνέχεια πήγε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και της Μεσογείου, όπου έκανε κηρύγματα, παίρνοντας με το μέρος του πολλούς Εβραίους που τον πίστεψαν. Εβραίοι από διάφορα μέρη πουλούσαν τα υπάρχοντά τους και περίμεναν τον «μεσσία» να τους πάει στην Ιερουσαλήμ...

Αργότερα όμως, ο Σαμπατάι Σεβί, παίρνοντας φαίνεται θάρρος κι από την ανοχή των Τούρκων, άρχισε ουσιαστικά να καλεί τους ομοθρήσκους του να εκθρονίσουν τον σουλτάνο και να ανασυστήσουν το βασίλειο του Δαβίδ, με βάση μια προφητεία που έλεγε ότι το στέμμα του σουλτάνου θα φύγει από εκείνον και θα πάει στον «μεσσία» -δηλαδή σ' αυτόν.

Εκεί όμως έκανε το λάθος. Αποφάσισε ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Μόλις αφίχθη, συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές, με διαταγή του σουλτάνου, ο οποίος φοβήθηκε ταραχές. Τότε, και επειδή ταπεινώθηκε και πήγε φυλακή χωρίς να το έχει προφητεύσει, μερικοί πιστοί του αποσχίσθηκαν. Η πλειοψηφία όμως, του έστειλε χρήματα από όλο τον κόσμο.

Ένα ακόμα πλήγμα δέχθηκε, όταν τον επισκέφτηκε ένας περίφημος ηλικιωμένος καμπαλιστής, ο Ναχμία Κοέν, ο οποίος ήθελε να σχηματίσει ιδία άποψη περί του Σαμπατάι. Το πόρισμα του Κοέν ήταν καταπέλτης. Ο Σαμπατάι είναι τσαρλατάνος. Του πήρε βέβαια τρία μερόνυχτα συζητήσεων για να βεβαιωθεί ότι...δεν ήταν μεσσίας. Λέγεται, ότι τότε ο Σαμπατάι διέταξε μυστικά την δολοφονία του Κοέν, ο οποίος κατάφερε ν' αποδράσει από την Κωνσταντινούπολη.

Ο Σαμπατάι, στην συνέχεια οδηγείται στην Αδριανούπολη για εκτέλεση. Ο «μεσσίας» όμως του 1666, δεν είχε ηθικό ανάστημα, ούτε αποφασιστικότητα, γι' αυτό κι εύκολα κατρακύλισε στον εξευτελισμό. Εκεί τον πλησιάζει ο γιατρός του σουλτάνου ο οποίος είναι μουσουλμάνος και κρυπτοεβραίος. Τον συμβουλεύει να κάνει το ίδιο. Ο Σαμπατάι, για ν' αποφύγει τον θάνατο, λησμόνησε όσα κήρυττε και δέχθηκε πρόθυμα ν' ασπαστεί τον Ισλαμισμό. Χωρίς ενδοιασμούς και ξεπουλώντας τους αφελείς πιστούς του, δεν έχει κανένα πρόβλημα να αποκηρύξει τον Γιαχβέ και να ασπαστεί τον Αλλάχ. Πανευτυχής ο σουλτάνος τον αθωώνει και τον διορίζει μέγα θαλαμοφύλακα με παχυλό μισθό. Το νέο του όνομα είναι Μεχμέτ Εφέντη.

Χιλιάδες οπαδοί του τότε, ανάμεσα στους οποίους και περισσότερες από 300 επιφανείς εβραϊκές οικογένειες της Θεσσαλονίκης, μη βρίσκοντας τίποτα μεμπτό στην συμπεριφορά του, γίνονται κι αυτοί μουσουλμάνοι, ακολουθώντας το παράδειγμα του «μεσσία» τους. Παρατηρήθηκε τότε, η μεγαλύτερη από Εβραίους, εγκατάλειψη της προγονικής τους θρησκείας. Το γεγονός αυτό είναι σημαντικό, γιατί συνήθως οι Εβραίοι παρουσιάζουν ισχυρή εθνολογική αντίσταση, ιδίως για θρησκευτικούς λόγους. Ο «μεσσίας» όμως, που ήρθε για να τους ενισχύσει την πίστη στην θρησκεία των προγόνων, τελικά την κατέστρεψε. Έτσι άδοξα έληξαν οι φιλοδοξίες του μεσσιανίσκου ο οποίος πέθανε δέκα χρόνια αργότερα σε ηλικία 50 ετών.

Αυτοί οι Εβραίοι που αλλαξοπίστησαν, ονομάστηκαν από τους Τούρκους, «ντονμέδες» (αποστάτες). Οι άλλοι Εβραίοι, τους αποκαλούσαν «μινίμ» (αιρετικούς). Οι ίδιοι όμως, αυτοαποκαλούνταν «μαρινίμ» (πιστοί). Το τελευταίο, είναι χαρακτηριστικό της νέας νοοτροπίας που επικρατούσε: Αποκαλούνται αληθινοί πιστοί, επειδή έγιναν μουσουλμάνοι.

Φαίνεται όμως, ότι αρκετοί απ' αυτούς, ακολουθούσαν τον Ισλαμισμό μόνο επιφανειακά, ενώ κρυφά ασκούσαν ένα είδος εβραϊκού μυστικισμού. Συγκροτούσαν μια ομάδα ξεχωριστή, που δεν είχε σχέση με την άλλη εβραϊκή κοινότητα και μιλούσαν, όχι ισπανοεβραϊκά, αλλά την τουρκική γλώσσα. Συνέχισαν να πιστεύουν στη Δευτέρα Παρουσία σε όλη τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα, φέρνοντας το κίνημα ως τις παρυφές του 20ου αιώνα. Διατήρησαν πολλά ιουδαϊκά έθιμα και ακολούθησαν έναν ιδιαίτερο δρόμο στους κόλπους του Ισλάμ, μη γενόμενοι αποδεκτοί από τον ορθόδοξο μουσουλμανικό κόσμο ως αυθεντικοί μουσουλμάνοι. Οι ντονμέδες συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα των Νεοτούρκων, ενώ λέγεται ότι και ο Κεμάλ, ο οποίος έζησε στη Θεσσαλονίκη, ήταν ντονμές.

Αυτό το θρησκευτικό σχίσμα, προκάλεσε μεγάλο ρήγμα στο εβραϊκό στοιχείο της Θεσσαλονίκης. Οι Τουρκοεβραίοι που αλλαξοπίστησαν το 1666, ακολουθώντας το ταπεινό παράδειγμα του τρομοκρατημένου «μεσσία», ήταν το 1923, περίπου 15.000-16.000 άτομα, έναντι άλλων 40.000 περίπου χιλιάδων Σεφαρδίμ. Το έτος εκείνο, έγινε στη Μακεδονία, ανταλλαγή πληθυσμών, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Τότε οι Τουρκοεβραίοι, έφυγαν στην Τουρκία, μαζί με τους άλλους Τούρκους της Μακεδονίας. Ταυτόχρονα με την διάσπαση και αποσύνθεση που προκάλεσε στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης, ο Σμυρνιός «μεσσίας», ήρθε -όπως είναι άλλωστε φυσικό σε παρόμοιες περιπτώσεις- και η απότομη οικονομική κατάρρευση της εβραϊκής κοινότητας.

Στη Θεσσαλονίκη σώζεται ακόμη το τζαμί των ντονμέδων, γνωστό ως Γενί Τζαμί. Στη σύγχρονη τουρκική γλώσσα ο όρος είναι ταυτόσημος του εξισλαμισθέντος.


Πάρθηκε από το Πάρε-Δώσε

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου