ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

EMEIΣ

 

Eνάντια στην "επιπεδούπολη" (και πολύ πέρα από αυτήν)...


..."τα άστρα είναι στη σωστή θέση"...Οι προσωπικοί μας ιπτάμενοι δίσκοι είναι τα κορμιά μας, η κινητήριος δύναμη είναι οι κβαντικές διεργασίες και ηλεκτρικές εκκενώσεις μέσα στα κεφάλια μας, σε αρμονική συνεργασία με το "σχέδιο πτήσης" των αισθήσεων του εγκεφάλου της καρδιάς μας...
Τα ιερατεία των αρουραίων διαμόρφωσης αυτού του λαγουμιού ως μόνη πραγματικότητα για τους τρόφιμους δεν μπορούν να μας κρατήσουν άλλο στα ανήλιαγα κουτιά που έχουν κατακερματίσει και εγκλωβίσει μέσα τους τη γνώση...Τα ψέματά τους δεν μας πείθουν ούτε στο ελάχιστο...Τα δηλητήριά τους και τα καταστατικά τους δεν είναι ούτε για το σώμα ούτε για το πνεύμα μας-χάρισμά τους!
Τα ιδανικά και οι θέσφατες αλήθειες της ισοπέδωσης της φύσης και της εσώτερης σπίθας, οι ιδεολογίες που μπαζώνουν τα ρέματα της ψυχής μας για να τσιμεντοποιήσουν και να περιφράξουν το τοπίο της επιπεδούπολης (τους), αποτελούνε την υπογραφή της δικής μας εξαχρείωσης και πτώσης-τούς τα πετάμε πίσω στη μούρη!
Η πραγματική και μόνη μας περιουσία που θέλουμε να κουβαλάμε μαζί μας: Το δέος για κάθε μοναδική στιγμή που μας αναλογεί, η περιέργεια να δούμε τι υπάρχει πίσω από την "πράσινη πόρτα", η ελευθερία στα σώψυχά μας, η ανάγκη μας να απαλλαγούμε από όλους τους απονεκρωτικούς περιοριστικούς ορισμούς. Ώστε να επαναπροσδιορίσουμε τη συμβολική ανάγνωση του κόσμου, να επαναξιολογήσουμε κάθε μικρή και μεγάλη ερμηνεία, να αδράξουμε την ουσία πίσω από κάθε φαινόμενο,να φωταγωγήσουμε τη μοναδική φύση κάθε καθημερινού γεγονότος και να αντιληφθούμε την πραγματική μας θέση μέσα σε αυτό. Έτσι όπως την καθορίζουμε εμείς και όχι οι "μηχανικές απολήξεις" και οι υπνωτικές μονότονες διδαχές και προσταγές...
 της..."επιπεδούπολης"!

 

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ...

Μας έχουν ρωτήσει, όσον αφορά ετούτο το μπλογκ και τις επιδιώξεις του: " περί τίνος πρόκειται τελικά; Περί πολιτικο-κοινωνικών θεμάτων; πολιτιστικών; καλλιτεχνικών; ιστορικών; επιστημονικών; φιλοσοφικών; μήπως "συνωμοσιολογικών;" Τι είστε τελοσπάντων;"

Η απάντηση είναι όχι: Όχι όλα τα προηγούμενα, αν τα δεις απομονωμένα ή ξεκομμένα το ένα απ'το άλλο.

Η απάντηση είναι ναι: Είμαστε όλα αυτά μαζί, αλληλοσυνδεόμενα και θα θέλαμε να είμαστε ακόμα περισσότερα...

Aν συνεχίζει κάποιος να επιμένει για "ταμπέλα", ή έστω και υποψία αυτής, ε! ας του κάνουμε το χατήρι, αλλά χωρίς να ταυτιζόμαστε (αυτό ΔΕΝ το κάνουμε για κανένα πρόσωπο και καμία ιδέα ή θεωρία) "ψυχή τε και σώματι" με τον προσδιορισμό που μας ταιριάζει από τη φύση μας:

ΑΝΑΡΧΙΑ! Η δαιμονοποιημένη λέξη-όρος-έννοια-ατομική φιλοσοφία-συλλογική προοπτική. Ακόμη και άτομα "υπεράνω υποψίας" προσπαθούν να περάσουν και να παγιώσουν στα πλήθη των ανυποψίαστων ότι αυτό σημαίνει μια μονίμως χαοτική κι άρα δυσαρμονική κοινωνική κατάσταση (την αποκαλούν και "αναρχη κατάσταση" με σαφώς υποτιμητική διάθεση) και αποδομητική για το ανθρώπινο ον. Πόσο βολικό! Αναρχικός είναι, όπως το βλέπουμε τουλάχιστον εμείς, εκείνος ο άνθρωπος που είναι διψασμένος για τους "χυμούς" της ζωής, ανοιχτός στις προκλήσεις, τα θαύματα, τα μυστήριά της, από τη φύση του κοινωνικό πλάσμα και φύση ασύμβατη με κάθε μορφή καταπίεσης, "βελούδινης σκλαβιάς", υλικής και πνευματικής εξουσίας. Υπό αυτή την έννοια, ναι! είμαστε αναρχικοί!
Όταν όμως και σε αυτό το χώρο παρατηρείται το φαινόμενο της ιδεολογικής στράτευσης κι άρα οι αγκυλώσεις και η εχθρικότητα αποκτούν το πάνω χέρι και η "επιπεδούπολη" αναδεικνύεται ύπουλα κι εδώ σε κυρίαρχη συνθήκη, τότε συνυπογράφουμε αυτό που είχαμε κάποτε διαβάσει κάπου: "Προτιμώ μια αναρχία χωρίς αναρχικούς παρά αναρχικούς χωρίς αναρχία!"

Γιατί αναρχικός για εμάς είναι ένας άνθρωπος ελεύθερος τω πνεύματι..!

   
............

Δεν υπάρχει ένα μόνο αστέρι στο σύμπαν. Τα όντα δεν ανήκουν σε ένα μόνο είδος. Τα προβλήματα δεν έχουν μία μόνο λύση. Η θέαση πραγμάτων διαφορετικών δεν είναι ούτε συνετό ούτε φυσιολογικό να περνάει μέσα από το ίδιο πρίσμα. Και η έμπνευση δεν ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια για όλους.

Η μοναξιά για άλλους λογίζεται ως δαίμονας και για κάποιους άλλους ως ευλογία. Η χαρά φοράει πολλά πρόσωπα. Το ίδιο και η θλίψη. Η καλοσύνη ανακαλύπτει πολλά καταφύγια. Η κακία αμέτρητα. Η ευφυία απλώνεται σε άπειρους ορίζοντες. Και η βλακεία εξαπλώνεται σαν επιδημία.

Το ουράνιο τόξο δεν συντίθεται από ένα ή δύο μόνο χρώματα. Τα σύννεφα δεν αρέσκονται στο ίδιο σχήμα.

Οι ανθρώπινες ευχές, που ταξιδεύουν ως τις εσχατιές του απείρου, δεν είναι όμοιες. Τα όνειρα είναι φτιαγμένα από πολλά υλικά και καταργούν το χωρόχρονο, παλλόμενα σε κόσμους μέσα σε κόσμους.

Η λιγοστή ελευθερία είναι βέβαια σκλαβιά. Η σκλαβιά διαθέτει πληθώρα προσωπείων.

Δεν υπάρχει ένα μοναδικό και ιδανικό σχέδιο για να αλλάξει ο κόσμος.

Και η ζωή δεν κρύβει μία μόνο έκπληξη για τον καθένα.
Υποπτευόμαστε πως ούτε ένα, μονάχα, νόημα.


Τουλάχιστον όχι στους δικούς μας κόσμους.
 
Κόσμοι μέσα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου