ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ

Ένα λίγο παλιό (μια και το "σημαδιακό" 2012 πέρασε και δεν καταστράφηκε αυτός ο άνισος και γεμάτος εξόφθαλμες αντιφάσεις κόσμος, οπότε αναμένουμε...) και σίγουρα πολύ έξυπνο άρθρο.

 
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ


Λένε πως έρχεται το Τέλος του Κόσμου. Ο κόσμος μας θα καταστραφεί, πάει, τέλειωσε, και προς το παρόν ζούμε στην εποχή λίγο πριν από τη Συντέλεια.

Πόσο τον αγαπώ αυτόν τον υπέροχο κόσμο μας και πόσο με στεναχωρεί η επερχόμενη πιθανή καταστροφή του! Τι φρίκη!

Είναι φριχτό που θα καταστραφούν όλα αυτά τα υπέροχα δισεκατομμύρια αυτοκίνητα και οι οδηγοί τους! Οι πανέμορφες ελληνικές πολυκατοικίες μας θα γκρεμιστούν και θα γίνουν στάχτη και δεν θα μείνει παρά η νοσταλγική ανάμνησή τους, στα μυαλά των αξιοθαύμαστων κακών ανθρώπων που θα επιζήσουν (γιατί όλοι οι φριχτοί καλοί άνθρωποι θα πεθάνουν). Τι κρίμα που θα εξαφανιστούν όλες αυτές οι καταπληκτικές μάρκες απορρυπαντικών! Και, θα μπορέσουμε άραγε να σώσουμε μερικούς πολύτιμους τόνους αρχείων και εγγράφων από την εξαίσια γραφειοκρατία μας;;

Και, αν επιβιώσω με κάποιον τρόπο, σίγουρα θα μου λείψει η τέχνη μας: τα υπέροχα σκυλάδικα, τα πολύτιμα αγάλματα των πολιτικών, τα ringtones των κινητών τηλεφώνων, τα ταλέντα του X-Factor, οι μυριάδες καλόγουστες πινακίδες των συνοικιακών καταστημάτων, η εμπνευσμένη σκηνοθεσία των τηλεοπτικών διαφημίσεων, οι συγκινητικές μελωδίες των σούπερ-μάρκετ, οι αριστουργηματικές θεατρικές επιθεωρήσεις, η κηπουρική των νησίδων στην άσφαλτο, οι ζογκλέρ στα φανάρια. Και δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς ΦΠΑ, χωρίς τα μικρά απολαυστικά γεύματα των αεροπορικών εταιριών, χωρίς αθλητικά παπούτσια, χωρίς τη Nestle, χωρίς ψαροταβέρνες και χάμπουργκερ, χωρίς ινστιτούτα αδυνατίσματος, χωρίς λεωφορεία, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς συναγερμούς αυτοκινήτων, χωρίς καρτοκινητά, χωρίς καλλυντικά, χωρίς Facebook! Χωρίς αυτά ο πολιτισμός μας θα χαθεί ανεπιστρεπτί.

Πόσο βαθιά με θλίβει που θα χάσουμε για πάντα όλες εκείνες τις αξιαγάπητες γλυκές τράπεζες!
Φαντάζομαι την τραγωδία όλων των άδοξα ακυρωμένων πιστωτικών καρτών του κόσμου, την ανυπόφορη νοσταλγία για τα γκισέ που χάθηκαν, τους αγαπημένους νεκρούς διευθυντές, κι όλα τα πολύτιμα χαρτάκια με τους αριθμούς προτεραιότητας θα είναι πια άχρηστα!

Θα καταστραφούν οι αγαπημένες μας εταιρείες πετρελαίου, η ευρωπαϊκή νομισματική μας ένωση, οι γραφικές μας Βρυξέλες, θα χάσουμε το θεάρεστο έργο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, τη γνώση που μοιράζει ειλικρινά και απλόχερα η NASA, τους λατρεμένους μας πλανητάρχες, τις ωφέλειες του Echelon, το διασκεδαστικό μας χρηματιστήριο, τα δωρεάν SMS, τη λαϊκή σοφία του Google.

Τι αβάσταχτο να χάνεις όλα εκείνα που τόσο αγαπάς, και που τόσα χρόνια ζούσες ανυποψίαστος για τον επερχόμενο χαμό τους, τι οδύνη φέρνουν στον καλοκάγαθο ανθρώπινο νου όλες αυτές οι φριχτές σκέψεις που πλέον γίνονται βασανιστικές και αποτρόπαιες μεγάλες πιθανότητες! Ω, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι… Κανένα άρρωστο μυαλό δεν θα μπορούσε να φανταστεί μεγαλύτερη φρίκη, κι όμως, να που τώρα μια τέτοια φρίκη πάει να γίνει πραγματικότητα!

Τα φριχτά δάση θα πάψουν να καίγονται και θα κατακλύσουν τα πάντα, όλες οι βίλες θα χαθούν, οι κεραίες μας, τα καζίνο μας, τα χιονοδρομικά μας κέντρα, οι πισίνες των ξενοδοχείων, τα ραντάρ, το ράφτινγκ, τι φρίκη! Όλα θα γίνουν ένα απέραντο δάσος! Πόσο ξύλο! Αμέτρητοι τόνοι χαρτιού εφημερίδας που κανείς δεν θα τους παράγει, ούτε εφημερίδες θα υπάρχουν! Θα χάσουμε τις εφημερίδες μας! Τους υπέροχους οδηγούς μαγειρικής, τους οδηγούς συμπλήρωσης φορολογικών δηλώσεων, τις στήλες με τα καλλιτεχνικά κουτσομπολιά, τις προσφορές με κοινωνικές ταινίες, τα ζώδια!

Και…μόλις τώρα σκέφτηκα το χειρότερο απ’ όλα… Τρέμω και μόνο στη σκέψη του… Αν καταστραφεί ο κόσμος…θα καταστραφούν μαζί του και τα δελτία παροχής υπηρεσιών! Τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών! Ο Σύνδεσμος Κατανωλωτών! Τα Τέλη Κυκλοφορίας! Και…ω…θα τελειώσει το Τόλμη και Γοητεία!

Κλαίω από τώρα για τους δύστυχους ανθρώπους που θα επιβιώσουν μετά την καταστροφή...

Τι έχουν να δουν τα μάτια τους! Πρωτάκουστα και ανεπανάληπτα πράγματα θα γίνονται, μετά την καταστροφή: οι φίλοι θα προδίδουν τους φίλους για το συμφέρον, στην πάλη της επιβίωσης! Θα βασιλεύει η ανηθικότητα και η αδικία! Οι περισσότερες οικογένειες θα διαλυθούν! Τα παιδιά θα μεγαλώνουν χωρίς γονείς! Όλοι θα παίρνουν ναρκωτικά για να αντέξουν! Όλοι θα μαχαιρώνουν πισώπλατα ο ένας τον άλλον! Οι άνθρωποι δεν θα ξέρουν τι θα τρώνε, και θα τρώνε ό,τι να’ναι. Άνθρωποι θα πεθαίνουν αβοήθητοι. Μοναξιά! Επιδημίες! Ταραχές! Μόλυνση! Και…το ανήκουστο…δεν θα υπάρχουν χρήματα, κανείς δεν θα έχει χρήματα!

Πώς θα γίνει να αποφευχθούν αυτές οι ανήκουστες συνέπειες της καταστροφής; Είναι αναπόφευκτες, η άτυχη ανθρωπότητα που θα απομείνει, αν απομείνει, θα βιώσει τέτοια ανομολόγητα πράγματα…

Μετα την καταστροφή, όπου όλα θα χαθούν, το φαντάζομαι, οι άνθρωποι δεν θα ξέρουν τίποτε, θα βασιλεύει η άγνοια, και όλοι θα λένε ότι τα ξέρουν όλα, θα κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλον ότι είναι σοφοί! Θα βασιλεύει η ανοησία, οι περισσότεροι άνθρωποι θα είναι ανόητοι, αμαθείς, κομπλεξικοί, μισαλλόδοξοι, τυφλοί. Μετα την καταστροφή, οι άνθρωποι που θα μείνουν θα χάσουν τις αξίες τους, την ειλικρίνειά τους, την ευγένειά τους, την ανωτερότητά τους, και όλοι θα είναι μικροπρεπείς, στερημένοι, αγενείς, ανάξιοι, ξεδιάντροποι, υποκριτές! Μοιάζει απίστευτο, αλλά αυτό θα γίνει! Θα ακμάσει το εμπόριο όπλων! Θα γίνονται πόλεμοι για τις πηγές ενέργειας! Και οι άνθρωποι δεν θα έχουν πατρίδα! Και θα πάψουν και να ταξιδεύουν σε όλον τον κόσμο! Θα χάσουν τη μεγάλη και ειλικρινή πίστη τους στον Θεό, θα δαιμονοποιηθούν, θα πάψουν να είναι καλοί και γεναιόδωροι, θα σταματήσουν να βοηθούν ο ένας τον άλλον, θα πάψουν να εξερευνούν, και…ω…δεν θα μαθαίνουν καινούργια πράγματα! Όλα αυτά τα φριχτά πράγματα θα γίνουν, και άλλα πάρα πολλά, ακόμη πιο απίστευτα, μετά την καταστροφή, για τους άτυχους που θα επιβιώσουν…

Αν καταστραφούν τα σπίτια μας, θα χάσουμε τους καναπέδες μας, τις τηλεοράσεις μας, τα ποπ-κορν, τα υγρά καθαρισμού τζαμιών, τα αποσμητικά, τις ηλεκτρικές σκούπες, τις τοστιέρες μας! Θα χάσουμε τα κομπιούτερ μας!!!

Και το χειρότερο; Λοιπόν, τι φρίκη, δεν θα έχει πια καμιά αξία ο Μαρξισμός μας, ο Μοντερνισμός μας, η Ψυχανάλυση, η Στατιστική, ο Ορθολογισμός μας, η Κοινωνιολογία μας, η Επιστημολογία μας, η Εμπειρογνωμοσύνη μας, οι γραβάτες μας, και η υπέροχη Δημοκρατία μας! Και…δεν θα έχουμε πια δικηγόρους! Θα χάσουμε τους δικηγόρους μας!

Έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Έρχεται. Είναι σχεδόν εδώ. Θα καταστραφούν οι χιλιάδες μάρκες παντελονιών, οι πολυβιταμίνες, τα τζιπ, οι ρετσίνες, τα απορροφητικά χαρτιά κουζίνας, οι εισπρακτικές εταιρείες, η Ποπ, το msn, οι τσιχλόφουσκες, τα Πόκεμον, τα όργανα γυμναστικής, τα διαφημιστικά μας έντυπα, τα γιώτ μας, τα ντοκιμαντέρ με ζώα, οι πολυαγαπημένες μας ασφαλιστικές εταιρείες! Θα χαθούν και οι συντάξεις του δημοσίου! Θα καταστραφεί το γκαζόν, η κοινωνική δικαιοσύνη, το ψωμί ολικής αλέσεως, θα καταστραφούν τα γυάλινα κλουβιά με τα σκυλάκια στις βιτρίνες, οι τηλεπαρουσιάστριες, οι εταιρικοί ουρανοξύστες, τα σεσουάρ, τα φανάρια κυκλοφορίας, τα παρκόμετρα και τα πάρκινγκ, οι επιχορηγήσεις, τα δελτία τύπου, οι κρέπες, τα αντηλιακά με υψηλό δείκτη προστασίας, τα θεατρικά του Τσέχωφ, η ανακύκλωση, τα ψητά κοτόπουλα, τα πανηγύρια, τα λιοντάρια, τα πορσελάνινα φλυτζάνια, οι ψευδοροφές, τα αυτόματα ασανσέρ, τα καλοπιστικά φυτά εσωτερικών χώρων, τα ντουλάπια της κουζίνας!

Τι τιτάνια και τρομερότατη τραγωδία, λένε ότι ο κόσμος θα καταστραφεί, αυτός ο ανώτερος και αξιοθαύμαστος καλός κόσμος μας, αυτός ο κόσμος που τον αγαπώ τόσο πολύ, και που φοβάμαι τόσο πολύ μήπως τον χάσω, αυτός ο πολύτιμος καλός κόσμος θα καταστραφεί. Θα χαθεί κι η καταπληκτική ζωή μας, η μοναδική ιδιαιτερότητά μας, η υπέροχή μας καθημερινότητα, οι καταπληκτικές μας γνώσεις, η σοφία μας, οι ανεπανάληπτες περιπέτειές μας, οι υπέροχοι έρωτές μας, οι τεράστιες περιουσίες μας, η μεγάλη ευτυχία μας, η απίστευτη καλοσύνη μας, η αρμονία μας, ο παράδεισός μας. Όλα θα τελειώσουν!

Από την άλλη, ίσως, ω…ίσως, όλα αυτά να είναι απλώς μια καταστροφολογία! Φήμες, διαδόσεις, φανταστικά σενάρια, μια καταστροφολογία που διαδίδεται ανήθικα και ψεύτικα, διαβλητικά. Γιατί όχι; Έχει ξαναγίνει πολλές φορές στο παρελθόν. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τι ποταπό, αναρωτιέμαι ποια κακά και άρρωστα φαντασιόπληκτα μυαλά διαδίδουν μια τέτοια καταστροφολογία. Τώρα που το σκέφτομαι, θα ψάξω να βρω καμιά διάψευση…



του Παντελή Γιαννουλάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου