Ως εισαγωγή στο άρθρο που αναδημοσιεύουμε. Όσον αφορά το...θαυμαστό αφήγημα περί μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού, έχουμε κάνει επισημάνσεις και στο όχι ιδιαίτερα μακρινό παρελθόν:
- Κάποιες στιγμές διανοητικής διαύγειας, στον καιρό της κορωνοθολούρας
- Τι λένε οι "soultakers" ?
- Mα γιατί πονοκεφαλιάζετε, "χρήσιμοι άρχοντες" μου για το τι θα κάνετε με "όλους αυτούς τους άχρηστους και δίχως σκοπό ανθρώπους" ; *
- Ο Παρανοϊκός Πόλεμος Των "Οικολογικών" Ελίτ Κατά Της Γεωργίας Δείχνει Το Μίσος Τους Για Την Ανθρωπότητα
- Le Monde: «Πρέπει να μειωθεί η γονιμότητα και ο πληθυσμός για το καλό μας»! ...λόγω της… «κλιματικής αλλαγής» . Αφού έκανε την αρχή, ανοίγοντας τόσο βολικά τον δρόμο της "έξωσης", η αποκαλούμενη "πανδημία", ή μήπως όχι?
- " Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι άνθρωποι αναπνέουν πάρα πολύ. Αυτό καταστρέφει τη Φύση."
Η Ύπουλη Αφήγηση για τη Μείωση του Πληθυσμού, Μεταμφιεσμένη ως «επιστήμη της Βιώσιμης Ανάπτυξης»
Όταν η «επιστήμη της βιώσιμης ανάπτυξης» μετατρέπεται σε ιδεολογικό σχέδιο για τη Συρρίκνωση της ανθρωπότητας
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Legal Insurrection, Leslie Eastman | 7 Αυγούστου 2026
Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Sustainable Development» υποστηρίζει ότι πρέπει να μειώσουμε τον πληθυσμό στα 4 δισεκατομμύρια για να σώσουμε τον πλανήτη, αντιμετωπίζοντας έτσι την ίδια την ανθρωπότητα ως μια μεταβλητή που πρέπει να μειωθεί.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα της «Επιστήμης της Αφήγησης»
εμφανίστηκε μεταμφιεσμένο ως σοβαρή ανάλυση βιωσιμότητας: μια μελέτη που
αντιμετωπίζει τη μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού ως την πιο «καθαρή» οδό προς έναν καθαρότερο πλανήτη. «Μπορεί
να ακούγεται σαν το διαβολικό σχέδιο ενός κακόφημου κακοποιού, αλλά οι
επιστήμονες υποστηρίζουν πλέον ότι πρέπει να μειώσουμε κατά το ήμισυ τον
πληθυσμό της Γης για να σώσουμε τον πλανήτη. Τα τελευταία 100 χρόνια, ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει εκτοξευθεί από λιγότερο από 2 δισεκατομμύρια σε 8,3 δισεκατομμύρια άτομα. Ωστόσο, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο πλανήτης μας δεν μπορεί να αντέξει αυτή την εκρηκτική αύξηση για πολύ ακόμα. Τώρα,
σε μια πρόταση που θα θυμίζει στους κινηματογραφόφιλους το σχέδιο του
Thanos στην ταινία «Avengers: Infinity War», οι επιστήμονες υποστηρίζουν
ότι ο πληθυσμός πρέπει να «μειωθεί» στα 4 δισεκατομμύρια έως το 2200. Ωστόσο,
αντί για την άμεση καταστροφή που απεικονίζεται σε αυτή την
κινηματογραφική επιτυχία, οι επιστήμονες αναφέρουν ότι αυτό θα μπορούσε
να επιτευχθεί μέσω μιας σταδιακής μείωσης. Οι
επιστήμονες αναφέρουν ότι πρέπει να μειώσουμε κατά το ήμισυ τον πληθυσμό
της Γης σε μόλις 4 δισεκατομμύρια για να σώσουμε τον πλανήτη, σύμφωνα
με την Daily Mail.» 
Αυτός ο τρόπος παρουσίασης που χρησιμοποιείται στο άρθρο, το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Sustainable Development», είναι ακριβώς αυτό που καθιστά αυτό το είδος τόσο επικίνδυνο, καθώς παίρνει μια αμφισβητούμενη κοσμοθεωρία, την τυλίγει σε διαγράμματα και τεχνική ορολογία και στη συνέχεια παρουσιάζει ένα βαθιά ιδεολογικό συμπέρασμα σαν να ήταν απλώς το αναπόφευκτο αποτέλεσμα «των δεδομένων».
Μόλις αποδεχτεί κανείς την προϋπόθεση ότι οι άνθρωποι αποτελούν το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί, το υπόλοιπο επιχείρημα μετατρέπεται σε μια τακτοποιημένη άσκηση ηθικής «ξεπλύματος», όπου ο εξαναγκασμός αντικαθίσταται από «εθελοντική» γλώσσα και η δημογραφική μηχανική προβάλλεται ως συμπόνια.
Το άρθρο «Επίτευξη βιωσιμότητας μέσω της μείωσης του πληθυσμού στα 4 δισεκατομμύρια έως το 2200» υποστηρίζει ότι η αύξηση του πληθυσμού συνδέεται στενά με την απώλεια βιοποικιλότητας, τις εκπομπές, τη ρύπανση, την εξάντληση των πόρων και τις συγκρούσεις, και προτείνει τη μείωση των παγκόσμιων δεικτών γονιμότητας στο 1,75 έως το 2050, ώστε ο παγκόσμιος πληθυσμός να μειωθεί στα 4 δισεκατομμύρια περίπου έως το 2200.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η μείωση του πληθυσμού θα βελτιώσει την αποκατάσταση των οικοτόπων, θα προστατεύσει τα άγρια είδη, θα μειώσει τις εκπομπές CO₂, θα ελαφρύνει την πίεση στους πόρους γλυκού νερού και ορυκτών και θα μειώσει τις συγκρούσεις για τους πόρους.
«Στη μελέτη αυτή, οι δείκτες βιοποικιλότητας, κατανάλωσης και ρύπανσης παρουσιάζουν εξαιρετικά ισχυρές συσχετίσεις όταν απεικονίζονται σε διάγραμμα σε σχέση με το μέγεθος του ανθρώπινου πληθυσμού και τις κατά κεφαλήν επιπτώσεις του. Περιγράφουμε τους αιτιώδεις μηχανισμούς που διέπουν αυτές τις συσχετίσεις. Στη συνέχεια, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, αποδεικνύουμε ότι η επιβράδυνση και η σταδιακή αντιστροφή της αύξησης του πληθυσμού σε περίπου 4 δισεκατομμύρια ή λιγότερο έως το 2200, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των επιπτώσεων ανά κάτοικο, αποτελεί την πορεία προς τη βιωσιμότητα. Μεταξύ των οφελών συγκαταλέγονται η αποκατάσταση των οικοτόπων και η διατήρηση των άγριων ειδών, η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και άλλων ρύπων, η μείωση των συγκρούσεων για τους πόρους, καθώς και η μείωση της παγκόσμιας φτώχειας.»
Με λίγα λόγια: Όλα τα προβλήματα του κόσμου λύνονται με την εξάλειψη της ανθρωπότητας. Θα σημειώσω απλώς ότι ο κύριος συγγραφέας αυτής της ανοησίας, ο Mark Keegan, είναι συνεργάτης του Teachers College του Πανεπιστημίου της Κολούμπια. Άλλοι αναφέρονται ως εργαζόμενοι στους τομείς «Αστικό Περιβάλλον και Ανθρώπινοι Πόροι», Φιλοσοφία και στο Τμήμα Επιστημών Πληθυσμού.
Βεβαίως, αυτοί οι «ειδικοί» επιμένουν ότι αυτή η αλλαγή πρέπει να είναι μη καταναγκαστική και να προωθείται μέσω της εκπαίδευσης, των ευκαιριών για τις γυναίκες και της πρόσβασης στην αντισύλληψη.
«Αντ’ αυτού, πιστεύουν ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό παρέχοντας στις γυναίκες υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και βελτιώνοντας τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες των κοριτσιών, ειδικά σε χώρες χαμηλού εισοδήματος όπου αυτά τα προνόμια παραμένουν απρόσιτα για πολλές.»
Αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα ένα νέο επιχείρημα, και υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που το υποστηρίζουν. Μόλις το Ιράν ξεκίνησε προσπάθειες για την προώθηση του οικογενειακού προγραμματισμού, το ποσοστό γονιμότητας (ο αριθμός των παιδιών που έχει κάθε γυναίκα) μειώθηκε από 4,08 το 1992 σε 1,94 το 2001. Στη Νότια Κορέα, ο δείκτης αυτός μειώθηκε από 4,07 το 1972 σε 1,93 το 1984. Στην Κόστα Ρίκα, η μείωση ήταν πιο αργή, αλλά η τάση παρέμεινε η ίδια, με τον δείκτη να πέφτει από 4,16 το 1972 σε 1,98 το 2009.
Τίποτα από όλα αυτά δεν επιτεύχθηκε με καταναγκαστικά ή χειραγωγικά μέσα. Επιτεύχθηκε μέσω της βελτίωσης των υπηρεσιών αναπαραγωγικής υγείας και της επέκτασης της εκπαίδευσης για τα κορίτσια.
«Όταν οι γυναίκες είναι ελεύθερες να αποφασίζουν πόσα παιδιά θα αποκτήσουν, τα ποσοστά γονιμότητας τείνουν να μειώνονται προς το επίπεδο αντικατάστασης ή κάτω από αυτό, συχνά με ταχείς ρυθμούς», γράφουν οι συγγραφείς της μελέτης.»
Με άλλα λόγια, παρουσιάζει τη μείωση του πληθυσμού όχι ως προειδοποιητικό σημάδι, αλλά ως μια σκόπιμα επιλεγμένη πορεία προς ένα «φιλάνθρωπο» και φιλικό προς τη φύση μέλλον, χρησιμοποιώντας μια μακροπρόθεσμη πρόβλεψη για να κάνει αυτό το αποτέλεσμα να φαίνεται τόσο αναπόφευκτο όσο και επιθυμητό.
Θα υποστήριζα ότι χρειαζόμαστε λιγότερους «ειδικούς» όπως αυτούς, και περισσότερους μηχανικούς και εφευρέτες που θα διευκολύνουν τους ανθρώπους να αποκτήσουν όσα παιδιά επιθυμούν, δημιουργώντας τα εργαλεία και τις τεχνολογίες που θα επιτρέψουν σε περισσότερους ανθρώπους να ζουν σε αρμονία με αυτόν τον πλανήτη… και με τους άλλους προς τους οποίους θα κατευθυνθούμε στο εγγύς μέλλον.
Λυπάμαι πολύ που πρέπει να ομολογήσω ότι πίστεψα σε αυτό το επιχείρημα νωρίς στη ζωή μου. Ευτυχώς, είχα την ευκαιρία να αποκτήσω ένα παιδί και να δημιουργήσω μια οικογένεια. Ωστόσο, πόσα νεαρά, ευαίσθητα μυαλά εκτίθενται σε αυτά τα διαγράμματα, τους πίνακες και τα ψευδο-διανοητικά επιχειρήματα, και λαμβάνουν αποφάσεις που θα οδηγήσουν σε ένα μέλλον χωρίς παιδιά, το οποίο, τελικά, θα διαπιστώσουν ότι στερείται χαράς και νοήματος;
Προσωπικά, με ενθαρρύνει η πολύ έντονη ανταπόκριση που είχε αυτό το άρθρο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«pic.twitter.com/1vWZdeGWrR
Μόλις αποδεχτεί κανείς την προϋπόθεση ότι οι άνθρωποι αποτελούν το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί, το υπόλοιπο επιχείρημα μετατρέπεται σε μια τακτοποιημένη άσκηση ηθικής «ξεπλύματος», όπου ο εξαναγκασμός αντικαθίσταται από «εθελοντική» γλώσσα και η δημογραφική μηχανική προβάλλεται ως συμπόνια.
Το άρθρο «Επίτευξη βιωσιμότητας μέσω της μείωσης του πληθυσμού στα 4 δισεκατομμύρια έως το 2200» υποστηρίζει ότι η αύξηση του πληθυσμού συνδέεται στενά με την απώλεια βιοποικιλότητας, τις εκπομπές, τη ρύπανση, την εξάντληση των πόρων και τις συγκρούσεις, και προτείνει τη μείωση των παγκόσμιων δεικτών γονιμότητας στο 1,75 έως το 2050, ώστε ο παγκόσμιος πληθυσμός να μειωθεί στα 4 δισεκατομμύρια περίπου έως το 2200.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η μείωση του πληθυσμού θα βελτιώσει την αποκατάσταση των οικοτόπων, θα προστατεύσει τα άγρια είδη, θα μειώσει τις εκπομπές CO₂, θα ελαφρύνει την πίεση στους πόρους γλυκού νερού και ορυκτών και θα μειώσει τις συγκρούσεις για τους πόρους.
«Στη μελέτη αυτή, οι δείκτες βιοποικιλότητας, κατανάλωσης και ρύπανσης παρουσιάζουν εξαιρετικά ισχυρές συσχετίσεις όταν απεικονίζονται σε διάγραμμα σε σχέση με το μέγεθος του ανθρώπινου πληθυσμού και τις κατά κεφαλήν επιπτώσεις του. Περιγράφουμε τους αιτιώδεις μηχανισμούς που διέπουν αυτές τις συσχετίσεις. Στη συνέχεια, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, αποδεικνύουμε ότι η επιβράδυνση και η σταδιακή αντιστροφή της αύξησης του πληθυσμού σε περίπου 4 δισεκατομμύρια ή λιγότερο έως το 2200, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των επιπτώσεων ανά κάτοικο, αποτελεί την πορεία προς τη βιωσιμότητα. Μεταξύ των οφελών συγκαταλέγονται η αποκατάσταση των οικοτόπων και η διατήρηση των άγριων ειδών, η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και άλλων ρύπων, η μείωση των συγκρούσεων για τους πόρους, καθώς και η μείωση της παγκόσμιας φτώχειας.»
Με λίγα λόγια: Όλα τα προβλήματα του κόσμου λύνονται με την εξάλειψη της ανθρωπότητας. Θα σημειώσω απλώς ότι ο κύριος συγγραφέας αυτής της ανοησίας, ο Mark Keegan, είναι συνεργάτης του Teachers College του Πανεπιστημίου της Κολούμπια. Άλλοι αναφέρονται ως εργαζόμενοι στους τομείς «Αστικό Περιβάλλον και Ανθρώπινοι Πόροι», Φιλοσοφία και στο Τμήμα Επιστημών Πληθυσμού.
Βεβαίως, αυτοί οι «ειδικοί» επιμένουν ότι αυτή η αλλαγή πρέπει να είναι μη καταναγκαστική και να προωθείται μέσω της εκπαίδευσης, των ευκαιριών για τις γυναίκες και της πρόσβασης στην αντισύλληψη.
«Αντ’ αυτού, πιστεύουν ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό παρέχοντας στις γυναίκες υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και βελτιώνοντας τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες των κοριτσιών, ειδικά σε χώρες χαμηλού εισοδήματος όπου αυτά τα προνόμια παραμένουν απρόσιτα για πολλές.»
Αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα ένα νέο επιχείρημα, και υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που το υποστηρίζουν. Μόλις το Ιράν ξεκίνησε προσπάθειες για την προώθηση του οικογενειακού προγραμματισμού, το ποσοστό γονιμότητας (ο αριθμός των παιδιών που έχει κάθε γυναίκα) μειώθηκε από 4,08 το 1992 σε 1,94 το 2001. Στη Νότια Κορέα, ο δείκτης αυτός μειώθηκε από 4,07 το 1972 σε 1,93 το 1984. Στην Κόστα Ρίκα, η μείωση ήταν πιο αργή, αλλά η τάση παρέμεινε η ίδια, με τον δείκτη να πέφτει από 4,16 το 1972 σε 1,98 το 2009.
Τίποτα από όλα αυτά δεν επιτεύχθηκε με καταναγκαστικά ή χειραγωγικά μέσα. Επιτεύχθηκε μέσω της βελτίωσης των υπηρεσιών αναπαραγωγικής υγείας και της επέκτασης της εκπαίδευσης για τα κορίτσια.
«Όταν οι γυναίκες είναι ελεύθερες να αποφασίζουν πόσα παιδιά θα αποκτήσουν, τα ποσοστά γονιμότητας τείνουν να μειώνονται προς το επίπεδο αντικατάστασης ή κάτω από αυτό, συχνά με ταχείς ρυθμούς», γράφουν οι συγγραφείς της μελέτης.»
Με άλλα λόγια, παρουσιάζει τη μείωση του πληθυσμού όχι ως προειδοποιητικό σημάδι, αλλά ως μια σκόπιμα επιλεγμένη πορεία προς ένα «φιλάνθρωπο» και φιλικό προς τη φύση μέλλον, χρησιμοποιώντας μια μακροπρόθεσμη πρόβλεψη για να κάνει αυτό το αποτέλεσμα να φαίνεται τόσο αναπόφευκτο όσο και επιθυμητό.
Θα υποστήριζα ότι χρειαζόμαστε λιγότερους «ειδικούς» όπως αυτούς, και περισσότερους μηχανικούς και εφευρέτες που θα διευκολύνουν τους ανθρώπους να αποκτήσουν όσα παιδιά επιθυμούν, δημιουργώντας τα εργαλεία και τις τεχνολογίες που θα επιτρέψουν σε περισσότερους ανθρώπους να ζουν σε αρμονία με αυτόν τον πλανήτη… και με τους άλλους προς τους οποίους θα κατευθυνθούμε στο εγγύς μέλλον.
Λυπάμαι πολύ που πρέπει να ομολογήσω ότι πίστεψα σε αυτό το επιχείρημα νωρίς στη ζωή μου. Ευτυχώς, είχα την ευκαιρία να αποκτήσω ένα παιδί και να δημιουργήσω μια οικογένεια. Ωστόσο, πόσα νεαρά, ευαίσθητα μυαλά εκτίθενται σε αυτά τα διαγράμματα, τους πίνακες και τα ψευδο-διανοητικά επιχειρήματα, και λαμβάνουν αποφάσεις που θα οδηγήσουν σε ένα μέλλον χωρίς παιδιά, το οποίο, τελικά, θα διαπιστώσουν ότι στερείται χαράς και νοήματος;
Προσωπικά, με ενθαρρύνει η πολύ έντονη ανταπόκριση που είχε αυτό το άρθρο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«pic.twitter.com/1vWZdeGWrR
" We can make you believe anything as long as we add the phrase "a new study shows" before anything we tell you! "
Αυτό που παρουσιάζεται ως ουδέτερη ανάλυση είναι, στην πραγματικότητα, μια συνταγή φορτισμένη με αξίες που περιορίζει το εύρος των αποδεκτών λύσεων σε μία πορεία με βαθιές συνέπειες.
Ένα πραγματικά βιώσιμο μέλλον θα πρέπει να δίνει προτεραιότητα στην καινοτομία, την ανθεκτικότητα και την ανθρώπινη ευημερία, παράλληλα με την περιβαλλοντική διαχείριση. Η «αξιόπιστη επιστήμη» δεν πρέπει να αντιμετωπίζει την ίδια την ανθρωπότητα ως μια μεταβλητή που πρέπει να περιοριστεί.
Αν ο στόχος είναι ένας βιώσιμος πλανήτης, η απάντηση βρίσκεται στην επέκταση της ικανότητάς μας να ευημερούμε μέσα σε αυτόν, και όχι στη μείωση του αριθμού των ανθρώπων που επιτρέπεται να το προσπαθήσουν.
Ένα πραγματικά βιώσιμο μέλλον θα πρέπει να δίνει προτεραιότητα στην καινοτομία, την ανθεκτικότητα και την ανθρώπινη ευημερία, παράλληλα με την περιβαλλοντική διαχείριση. Η «αξιόπιστη επιστήμη» δεν πρέπει να αντιμετωπίζει την ίδια την ανθρωπότητα ως μια μεταβλητή που πρέπει να περιοριστεί.
Αν ο στόχος είναι ένας βιώσιμος πλανήτης, η απάντηση βρίσκεται στην επέκταση της ικανότητάς μας να ευημερούμε μέσα σε αυτόν, και όχι στη μείωση του αριθμού των ανθρώπων που επιτρέπεται να το προσπαθήσουν.
Άρθρο που δανειστήκαμε από ΕΔΩ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου