ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2022

Ο λόγος του Αντάριο


Το πραγματικό του όνομα ήταν Κοντιαρόνκ, αλλά οι Ινδιάνοι τον φώναζαν Αντάριο και οι Γάλλοι Ποντικό. Ήταν από τη φυλή Χουρόν, τον θεωρούσαν γενναίο πολεμιστή, αλλά έγινε περισσότερο γνωστός σαν μεσολαβητής για την ειρήνη ανάμεσα στους Άγγλους, τους Γάλλους και τους Ινδιάνους, στη διάρκεια του πολέμου στο τέλος του 1600. Σε μια συζήτηση που είχε με το Γάλλο βαρώνο ντε Λαοντάν για τους νόμους των λευκών και για το πώς αντιμετωπίζει κανείς το έγκλημα με τιμωρία, είπε:

«Είσαστε ήδη τόσο απαίσιοι που δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορείτε να γίνετε χειρότεροι. Τί είδους λαός είναι οι Ευρωπαίοι; Τί είδους άνθρωποι;
Οι Ευρωπαίοι πρέπει να υποχρεωθούν να κάνουν το καλό και ο μόνος λόγος που δεν κάνουν κακό είναι για να μην τιμωρηθούν. 
Αν σε ρωτούσα τί είναι άνθρωπος θα μου απαντούσες, είναι Γάλλος. Θα μπορούσα να σου αποδείξω ότι ο άνθρωπός σου πιο πολύ από άνθρωπος είναι κάστορας, γιατί άνθρωπος δεν λέγεται μόνο αυτός που περπατάει στα δυο πόδια, που μπορεί να γράψει, να διαβάσει, ή να κάνει χιλιάδες άλλα πράγματα που ο ίδιος επινοεί…
Ποιός σας έδωσε όλες αυτές τις χώρες που κατοικείτε και με ποιό δικαίωμα τις έχετε; Ανήκαν πάντα στους Αλγκονκίν.

Αγαπητέ μου αδελφέ, σου μιλώ στο λόγο της τιμής μου και σου λέω ότι από τα βάθη της καρδιάς μου σας συμπονώ.
Ακολούθησε τη συμβουλή μου και γίνε Χουρόν, γιατί διακρίνω μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στη δική μου κατάσταση και στη δική σου. Εγώ είμαι ο εξουσιαστής της ζωής και του εαυτού μου. Είμαι κύριος του κορμιού μου, ανήκω στον εαυτό μου, ακολουθώ τη θέλησή μου, είμαι ταυτόχρονα ο πρώτος και ο τελευταίος της φυλής μου, δε φοβάμαι κανένα και εξαρτιέμαι μόνο από το Μεγάλο Πνεύμα.
Το δικό σου σώμα και ψυχή είναι καταδικασμένα να ανήκουν στο Μεγάλο Καπετάνιο, ο αντιβασιλιάς σου εξουσιάζει, δεν έχεις την ελευθερία να ακολουθείς τις επιθυμίες και τις σκέψεις σου, φοβάσαι τους πειρατές, τους ψευδομάρτυρες, τους δολοφόνους και είσαι εξαρτημένος από ανθρώπους που θεωρείς ανώτερους από εσένα.
Αλήθεια, σωστά δεν είναι όλα αυτά που λέω;».

Από το «Άκου Λευκέ» του Λαρς Πέρσον (Διηγήσεις και ομιλίες Ινδιάνων στους κατακτητές, 1470-1976)

Δημοσιεύθηκε από Π.Θ.

Το δανειστήκαμε από ΕΔΩ

ΣΥΝΔΕΣΗ:
Να πώς οικοδομήθηκε το "απαραίτητο έθνος" - "Soldier Blue "

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου