ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Αλογόμυγες : Βίντεο για τους πολιτικούς κρατούμενους





Η κυρίαρχη εξουσία και τα κράτη ενισχύουν τον κατασταλτικό μηχανισμό και δημιουργούν ισχυρότερα όπλα εναντίον όσων αγωνίζονται για την ελευθερία.

Τρομονόμοι, χρήση γενετικού υλικού, ηλεκτρονικές παρακολουθήσεις, δολοφονίες, φυλακές υψίστης ασφαλείας, ποινικοποίηση σχέσεων, βασανιστήρια, εκβιασμοί, χρησιμοποιούνται για να εξαλείψουν κάθε αντίσταση στο υπάρχον. Το σύστημα και τα μέσα που χρησιμοποιεί, τεχνολογία, επιστήμη, εκπαίδευση, προπαγάνδα, δικαστικό μηχανισμό, εγκλεισμό, πολεμά σε κάθε χώρο όποιον και όποια επιλέγει να αντισταθεί στους δεσμοφύλακες της κοινωνίας φυλακής. Η καταστολή είτε η απειλή της καταστολής είναι μόνο ένα από τα όπλα αυτού του συστήματος ενάντια στη ζωή και την ελευθερία.

Ο αγώνας για την ολική απελευθέρωση, ο αγώνας για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία κάθε έμβιου όντος, βρίσκει διαφορετικό κόσμο να παλεύει και να ενώνεται σε αυτόν, ριζοσπαστικοποιώντας τη σκέψη, τη δράση και τα μέσα που χρησιμοποιεί. Μέσα και έξω από τα κάγκελα ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι να γκρεμιστεί κάθε είδους φυλακή, ορατή και αόρατη, μέχρι να εξαφανιστεί και ο τελευταίος δεσμοφύλακας που πνίγει τις ανάσες μας. Η αλληλεγγύη είναι όπλο, ανάγκη, είναι η δύναμη που σπάει τον πολιτισμό της αποξένωσης και τα δεσμά κάθε εξουσίας, είναι το φως σε κάθε σκοτεινό κελί, είναι η πραγμάτωση ενός άλλου κόσμου.

Το βίντεο για τους πολιτικούς κρατούμενους που αγωνίζονται για την απελευθέρωση των ζώων και της γης, από τη δημιουργία των ALF και ELF μέχρι και σήμερα (διάρκεια 54′) προβλήθηκε στα Χανιά στις 11 Ιούνη, ημέρα διεθνούς αλληλεγγύης στους Eric McDavid και Marie Mason.


To είδαμε στο ΔΗΘΕΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου