ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Όταν οι αριθμοί γίνονται αδιάψευστοι μάρτυρες της ωμής πραγματικότητας!


Όταν οι αριθμοί γίνονται αδιάψευστοι μάρτυρες της ωμής πραγματικότητας:
από τη μια η κυνική και άψυχη ολιγαρχία του χρήματος και της Εξουσίας
κι από την άλλη οι παγκόσμιες μάζες των απόρων και εξαθλιωμένων!

(Κατά τα άλλα, πολλοί πιστεύουν ακόμα ότι οι αστικές δημοκρατίες έχουν σχέση με...δημοκρατίες, ζώντας σε μια σχιζοφρενική ψευδαίσθηση και συμβιβασμένοι με καταστάσεις που, υπό άλλες πνευματικές συνθήκες, κανείς σώφρονας, προικισμένος με ηθικές αξίες κι έμψυχος άνθρωπος δεν θα ανεχόταν!)

"...Σήμερα έχουμε τους 3 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου να έχουν εισόδημα μεγαλύτερο από το ΑΕΠ των 48 λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών. 3 πλούσιοι= 48 χώρες! Σε αυτό το σύστημα, από τα 6 δισ. των ανθρώπων τα 5,5 είναι φτωχοί!
 Περίπου τα 2,2 δισ., δηλ. το 1/3 του κόσμου ζει με 1 ευρώ την ημέρα.
Ενώ στον αναπτυγμένο κόσμο πάνω από 100.000.000 ζούνε στο όριο της φτώχιας.
 Έχουμε 37.000.000 άνεργους, άστεγους 110.000.000 όσο δυο Γαλλίες δηλαδή. Στον τρίτο κόσμο 600.000.000 παιδιά είναι στα πρόθυρα του θανάτου. 250.000.000 παιδιά ζούνε σε συνθήκες δουλείας, εκ των οποίων 27.000.000 είναι επισήμως σκλάβοι, αν και η δουλεία έχει καταργηθεί.
 15.000.000 παιδιά πεθαίνουν από διάρροια τροφικής δηλητηρίασης, όπου το χαπάκι στοιχίζει 1 ευρώ και 3.500 παιδιά μολύνονται καθημερινά από AIDS. Η εξαθλίωση και η πείνα είναι τρόπος υποταγής στις μέρες μας! Με τα 2/10 των στρατιωτικών δαπανών ή με τον φόρο Tobin (ένας μικρός φόρος στα κεφάλαια που διακινούνται από χώρα σε χώρα) όλα θα είχαν απαλειφθεί. Δεν έχει ξαναγίνει τέτοιο πράγμα στην ιστορία της ανθρωπότητας, να μη θέλουν να δώσουν το παραμικρό! Όμως αυτή η αλήθεια δε βγαίνει στα media και πρέπει να τη μαθαίνεις από ειδικά περιοδικά, διασυνδέσεις, ανακοινώσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας κτλ. Η Παγκόσμια Τράπεζα τα ξέρει όλα αυτά για να καθοδηγεί τους επενδυτές και ουδείς μας πληροφορεί ότι καθόμαστε σε ένα ηφαίστειο!"


Από συνέντευξη του συγγραφέα Περικλή Κοροβέση, στο περιοδικό "Πράξια"


(και η κατάσταση, από τη μέρα που δόθηκε η συνέντευξη, διογκώνεται και χειροτερεύει περισσότερο...)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου